Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ...


Και σου φαίνεται πια πως καιρός ήταν…όλα τα τακτοποίησες, όλα κυλούν με κάποια τάξη.. τώρα, πως εσύ που έζησες μια ζωή μέσα στην αταξία και το παραδεχόσουν κιόλας πως, ναι είμαι άτακτη.., πως εσύ πίστεψες κάτι τέτοιο ..ίσως να έχει σχέση με τον δυνατό αέρα που φυσάει επί μέρες στο νησί, αέρας με ουρλιαχτό.. και σ΄ έκλεισε μέσα στο σπίτι κι όλο δίπλωνες ρούχα, σκούπιζες, ξεσκόνιζες… έκανες αναδρομές στη ζωή σου κι όλα σου φαίνονταν πως ναι μπήκαν σε μια τάξη… ..αλλά το ξέρεις οι δυνατοί άνεμοι κόβονται.. Κι έρχεται μετά η ησυχία. .Σε μένα δεν ήρθε η ησυχία, ήρθε η γειτόνισσα. Εδώ και κάμποσο καιρό έχει αρχίσει ανάμεσά μας ένας μικρός υπόγειος πόλεμος .Το θέμα . Τα σκυλιά μου.

Το ξέρεις εδώ και χρόνια ζω με κάμποσα σκυλιά. Σκυλιά που έτυχε να βρω στους δρόμους. Στην αρχή φαίνονταν απλά , καθημερινά.. Ύστερα ήταν που άρχισαν τα περίεργα.

Η γειτονιά που ζούσαμε ήταν ιδιαίτερα περήφανη για τις ήσυχες νύχτες της.

Μετά το δικό μας ερχομό , θάχε περάσει κανένας μήνας ,άρχισαν κάποιοι ψίθυροι.

-Ναι σου λέω στις 12 τη νύχτα άκουσα έξω από το σπίτι μου βήματα…

Τώρα λέω βήματα αλλά δεν είμαι σίγουρη, κάτι τέλος πάντων σαν περπατησιά. Βγήκα να δω και δεν είδα τίποτα, μόνο σε μια γωνιά του δρόμου κάτι σπίθισε μέσα στο σκοτάδι αλλά για λίγο.

-Μπα ιδέα σου θα ήταν ,αφού ούτε γάτες , ούτε σκύλοι περπατούν στη γειτονιά μας τη νύχτα. όλα είναι μαντρωμένα.

Άκουγα αυτές τις κουβέντες και δεν έδινα μεγάλη σημασία.. Εγώ εκείνη την εποχή ήμουν απορροφημένη από τον ανθόκηπό μου. Όνειρό μου και επιθυμία μου μεγάλη. Ακόμα δεν την έχω πραγματοποιήσει..

Έβλεπα τους σκύλους μου όλο και πιο ήσυχους τη μέρα. Ξάπλωναν στον ήλιο σαν κουρασμένοι οδοιπόροι. Κι αυτό το απέδωσα στο ότι είχαν που είχαν ένα μεγάλο κτήμα να τρέχουν τη νύχτα και τ’ απογεύματα πηγαίναμε ένα μεγάλο περίπατο στο βουνό. Τι άλλο ήθελαν. Κουρασμένοι και ευχαριστημένοι οδοιπόροι λοιπόν.

Ένα μεσημέρι , ε δεν είχε και πολύ ήλιο, δεν μπορώ να πω πως είχα ζαλιστεί, ένα μεσημέρι ,ενώ φύτευα μια λεβάντα κι είχα πίσω από την πλάτη μου τους ξαπλωμένους σκύλους ,σαν να μου φάνηκε πως άκουσα έναν ψίθυρο κάτι σαν ειρωνικό γελάκι. Θα μου πεις…Τίποτα μη μου πεις. Γύρισα απότομα και ναι είδα τον Ιβάν τον πονηρό να γελάει ειρωνικά . Μόλις αντιλήφτηκαν πως τους κοίταζα όλοι τα κεφάλια κάτω. Κοιμόντουσαν του καλού καιρού.

Άντε καλή μου κι έλεγες: Εγώ δεν έχω ανάγκη , μπορώ να είμαι πάντα μόνη μου…Για ξανασκέψου το.

Κι εκεί που πιστεύεις λοιπόν, πως όλα είναι ήσυχα και φοβάσαι την πλήξη, σου λέει η ζωή. Νομίζεις πως ό, τι είχα στο φανέρωσα; Λάθος.

Εκείνο το μεσημέρι άκουσα φωνές στην εξώπορτα του κτήματος και μου φάνηκαν θυμωμένες .

-Τι συμβαίνει;

Κι αμέσως η επίθεση

-Κάνεις και την ανήξερη ε ; Τα σκυλιά σου τις νύχτες βγαίνουν έξω και ρημάξανε τις κότες μου. 7 σκοτώσανε.

Και έρχονται και άλλοι.

-Έχουμε χάσει την ησυχία μας . Πού είναι πια εκείνες οι ήσυχες νύχτες μας που γι’ αυτές ήμασταν περήφανοι.

-Αν θέλεις να έχεις σκυλιά σήκωσε ψηλή μάντρα και τις νύχτες να τα βάζεις στο σπίτι σου.

Δεν υπήρξε αντίλογος

Υπήρξε καινούργια εποχή. Ήταν γεγονός που το διαπίστωσα αμέσως τις επόμενες μέρες.

Έχω σκύλους που τη νύχτα δραπετεύουν πηδώντας τους φράχτες, έχω σκύλους που σαν μικρά άλογα καλπάζουν στους σκοτεινούς δρόμους της γειτονιάς και κάνουν τα νυχτοπούλια ν’ ανησυχούν, έχω σκύλους που έχουν αφανίσει τα κοκόρια της γειτονιάς και κάθε δυο μέρες πληρώνω το τίμημα. Ευτυχώς περνούν πολλοί γυρολόγοι που πουλούν κοκόρια στοιβαγμένα σε φορτηγά. Και η μάχη πάλι από την αρχή. Έτσι για να έχει ενδιαφέρον η νύχτα για σκύλους μου.

Μη με κατηγορήσετε…Αδιέξοδο…πόλεμος αναπόφευκτος…Δεν μπορώ να κάνω τη μάντρα του κτήματος τείχη του Αλκατράζ.. Όσο για την ποιότητα των κοκοριών.. δεν την γνωρίζω.. Γνωρίζω όμως καλά τις αλματικές ικανότητες των σκύλων μου και τη θανατηφόρα επιθυμία τους για ελευθερία. Και κάθε πρωί ίδια δουλειά.. Να θάψω τα φτερά που κουβαλούν στο στόμα τους Και να πλύνω τα ίχνη του αίματος .Ήθελα κάπως να τους καλύπτω ή μάλλον ήθελα να τους κάνω να καταλάβουν πως δεν εγκρίνω τις νυχτερινές τους επιδρομές.

Πολλοί θα θελήσουν να υπερασπιστούν τη ζωή των κοκοριών και θεωρίες.. εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου τελειώνει η δική σου και τέτοια άλλα . Όμως οι σκύλοι μου το εξήγησαν κατά κάποιο τρόπο.

Ήμασταν πάνω ψηλά στο χορταριασμένο οροπέδιο . Η βλάστηση πλούσια , πολλές βροχές αυτόν τον χειμώνα .Στεκόμουν στο μέσον του οροπεδίου και τους έλεγα.

-Δεν ντρέπεστε να σκοτώνετε τις κότες Τόσο αίμα πια ..σας βαρέθηκα.

Με κοιτούσαν με κείνο το ύφος που δε δείχνει ούτε στεναχώρια ούτε συνείδηση. Μου έδειχναν απλά το πρόσωπό τους κι έλεγαν: Αυτοί είμαστε. Κι εγώ τους μάλωνα και τους νουθετούσα. Τόσο ήσυχοι σαν να περίμεναν κάτι. Και ξεκίνησα για το γυρισμό. Θα τους ξαναμιλούσα , ήθελα να τους πείσω .

Κρατς. κρατς.

Ο ήχος από τις μπότες μου μέσα στην ψηλή χλόη.

Κρατς, κρατς. Κρατς.

Και τότε οι σκύλοι γέλασαν Καθόντουσαν ακόμα ακίνητοι και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος του περπατήματός μου.

-Μίλησες για αίμα ε; Άκου πως περπατάς ..Τι ήχος είναι αυτός . Ξέρεις πόσα σαλιγκάρια έχεις σκοτώσει , πόσα σκαθάρια ,πόσα ζουμερά ζωύφια;.. ξέρεις πόσα τρυφερά βλαστάρια έχεις τσακίσει ή μήπως πιστεύεις κι εσύ πως το χρώμα του αίματος είναι μόνο κόκκινο;

Έμεινα με το πόδι μετέωρο.

Άκου το αίμα.. δεν είναι μόνο κόκκινο…

-Έχετε δίκιο , έχετε δίκιο και συνέχισα

-Κρατς. Κρατς, χρατς..σσσσς

Και υπήρξε μια συμφωνία με τους σκύλους, μια αλληλοκατανόηση και μου είπαν ακόμα κάτι..

-Οι ήσυχες νύχτες δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε στα νεκροταφεία .

Και απορούμε πως υπάρχουν άνθρωποι να περηφανεύονται για ήσυχες νύχτες.


Και όλα έμπαιναν πια σε μια καινούργια σειρά. Οι νύχτες όχι δεν έγινα ήσυχες αντίθετα . Φόρεσα στους σκύλους μου μικρά- μικρά κουδουνάκια με διαφορετικούς ήχους . Κάπου -κάπου η Ήρα θυμόταν το ουρλιαχτό των προγόνων της των λύκων κι ήταν νύχτες που μας ξυπνούσε. Και σε λίγο καιρό όλοι ήταν ευχαριστημένοι που τα σκυλιά διέκοπταν τον βαθύ ύπνο τους.

-Άκου Αγλαΐα . Αυτός ο ήχος … όπως τότε που ήμουν παιδί και πήγαινα με τη μάνα μου πρωί-πρωί στα χωράφια και μας ακολουθούσε η κουταβέλα. Ναι, ναι το είχα ξεχάσει είχα κάποτε κι εγώ ένα σκυλάκι την κουταβέλα.

Κι άρχιζε εκεί κάτω από ζεστά σκεπάσματα μια νοσταλγική κουβέντα για χρόνια που μέσα στη μέρα και μέσα στις παλιές ήσυχες νύχτες δεν είχαν καιρό να τα ξαναθυμηθούν.

-Αυτό το ουρλιαχτό έλεγε η Γιάννα κάποτε με φόβιζε, τώρα όμως γεμίζει την καρδιά μου νοσταλγία για κείνα τα πυκνά δάση της πατρίδας μου.

Ήταν από την Ουγγαρία.

Και μέσα στη σκοτεινή νύχτα άναβαν μικρά γλυκά φωτάκια και κάπου- κάπου ξεχώριζες ένα ξαφνικό χαρούμενο γέλιο κι ακόμα άκουγα συχνά τον ψάλτη τον κυρ Σωτήρη να τραγουδάει όμορφα δημοτικά.

Ε και δεν είναι πολύ να σας πω , πως σε λίγο καιρό η γειτονιά μας πήρε καινούργια χρώματα. Όλο και πιο συχνά τα απογεύματα άκουγες να συνομιλούν παρέες –παρέες όλο και λιγότερο παρακολουθούσαν τηλεόραση, όλο και λιγότερο δέχονταν υπερωρίες στις δουλειές τους και τις Κυριακές γέμιζαν οι μικροί κήποι χαρούμενες φωνές και εργασίες. Και ευτυχώς όλες οι ευγένειες , όλες οι κινήσεις των ανθρώπων κρατήθηκαν μακριά από γλυκερές , μαλθακές νότες και ταπεινές υποκλίσεις .Όλα είχαν μια ορμή και χάρη νεανική

-Καλά, καλά ..σιγά μη μας πεις τώρα πως οι σκύλοι άρχισαν να δίνουν και διαλέξεις.

Τις βαρεθήκαμε αυτές τις ιστορίες.

-Ε επιτέλους , επιτέλους φίλε, φίλη γιατί ειλικρινά δεν ξεχώρισα αν αυτή η φωνή ήταν από άντρα ή από γυναίκα, έτσι γρήγορη και δυνατή , έτσι ανικανοποίητη που έσκισε τον αέρα.

-Επιτέλους κι είχα αρχίσει να ανησυχώ- και για να πω την αλήθεια μ’ έχει κουράσει αυτή η ιστορία…Όχι.. όχι τους σκύλους τους αγαπώ ..δεν φταίνε αυτοί να το θέμα είναι πως διαθέτουν ουρά που δεν μπορούν εύκολα να την ελέγχουν και κάποιοι, είχαν αρχίσει τους νύχτες να παγιδεύουν τους σκύλους και να τους αμολάνε μετά μέσα στη νύχτα με φλεγόμενες ουρές. Και οι σκύλοι μας βαρέθηκαν.

-Μη συνεχίζεις άλλο.. Την έχεις χάσει την ιστορία.

-Βγες από το σκοτάδι . Θα ήθελα να σε δω..

Ακούστηκαν χαμηλά γέλια αγοριών και κοριτσιών.

-Ελπίζεις σε μας να φέρουμε τα πάνω κάτω στη ζωή των ανθρώπων και θέλεις να δεις τα πρόσωπά μας.

-Το ξέρω πως αυτό δεν έχει γίνει , είναι ένας παλιός κανόνας, αλλά ήλπιζα πως κι αυτό θα άλλαζε.

-Πολλά ζητάς, αυτό ακόμα δεν έχει αλλάξει.

Και όλο απομακρύνονταν μέσα στο σκοτάδι αφήνοντας πίσω τους μια ταραχή στον αέρα. Είχε κανείς την αίσθηση πως ακόμα και οι πέτρες ήθελαν να κυλήσουν πίσω τους συνεπαρμένες κι έκαναν μια μικρή κίνηση και ο αέρας τους ακολουθούσε και τα φύλλα των δέντρων έγερναν προς το μέρος τους ε και δεν χρειάζεται να σας το πω .Τα σκυλιά έφυγαν , τους ακολούθησαν, ήταν πια δικά τους.

Και σαν μακρινός χαιρετισμός ακούστηκαν φωνές.

-Τα σκυλιά τα αγαπάμε και δεν καταλάβατε καλά αυτό με τις φλεγόμενες ουρές.

Κάποτε οι σκύλοι πρέπει να αποχωρούν. Ποτέ δεν πρέπει να μένουν για πολύ στην ίδια γειτονιά. Και οι φωτιές είναι το τελευταίο τους σημάδι πριν την αναχώρηση, το τελευταίο μήνυμα. Εσείς πρέπει να κρατήσετε αναμμένες τις φωτιές της νύχτας.


Ροβίνα ΄Αλμπα

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ροβίνα, δεν πρόλαβα να το διαβάσω πολλή δουλειά

Ανώνυμος είπε...

αν χαθείς στο θέαμα της φωτιάς, εκεί ψηλά στη κοφτερή της γλώσσα θα ακούσεις το βουητό του χρόνου, ένα αλύχτισμα απευθείας από το παρελθόν των ανυπότακτων όλου του κόσμου. κι αλήθεια, η φωτιά είναι η μήτρα της επιθυμίας, η φωτιά είναι και η στάχτη του φόβου.

πιστεύω στον μελαγχολικό θεό της νύχτας που τον κλωτσούν οι λύκοι, έτσι για τη πλάκα της ασέβειας.

Ανώνυμος είπε...

Πάρα πολύ καλό κείμενο με ωραιές ποιητικές αναφορές. Ελπιζώ το ζήτημα με τα σκυλιά να λύθηκε και να είναι όλα καλά Ροβίνα.

Ανώνυμος είπε...

οι ανυπόταχτοι δεν πεθαίνουν ποτέ και απ΄'οσο φαίνεται δεν ανήκεις σε αυτούς Ροβίνα. η φωτιά δεν θα σε κάψει αντίθετα θα σε ζεστάνει κ μαζί με σένα κι εμάς.

Ανώνυμος είπε...

Poβινα ακους μονο τα σκυλακια σου κ ωτοασπιδες για τους περιξ.ετσι κι ακκιως αυτα σε καταλαβαινουν καλυτερα

Ροβίνα είπε...

Το θέμα ανώνυμε είναι να μάθουν να ακούν τα σκυλάκια μου και όχι μόνο τα δικά μου και οι πέριξ...Εξ' άλλου το τονίζω δεν είναι συνηθισμένα σκυλιά και όχι σκυλάκια

Ανώνυμος είπε...

ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΟΥΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΚΗΠΟΣ

Ανώνυμος είπε...

Ας ξεκινήσουμε λοιπον. τελευταια διαβαζω καλα κειμενα στο σαιτ σας. εμπαινα,εβγαινα και τιποτε αλλο. τωρα ομως το αποφασισα. ειναι κειμενα που κεντριζουν το νου και το συναισθημα και κυριως σε ωθουν στο πραττειν. αν κοιταξει κανεις με δευτερο ματι τα κειμενα θα καταλαβει ουσιωδη νοηματα Ντεντε Σολακης

Ανώνυμος είπε...

πραγματικα το κειμενο σου ροβινα ειναι πολυ δυνατο και δειχνει τα ορια της δυνατοτητας που εχουμε να εξερευνησουμε το εσωτερικο του εαυτου μας. Υπαρχουν κειμενα που πρεπει να ξερεις να τα διαβαζεις" πισω απο τις γραμμες" γιατι οι λεξεις δεν ειναι παντα αυτο που φαινονται.Πισω απο καθε ιστορια κρυβονται νοηματα που περιμενουν να τα αποκωδικοποιησουν δυνατοι αναγνωστες.Τα "σκυλια που μιλανε" ειναι οι δικοι μας εσωτερικοι δαιμονες και οι ατελειωτοι διαλογοι -μονολογοι που συχνα κανουμε μαζι τους. Αυτες ειναι οι πιο δυνατες μας αληθειες που τις καταπνιγουμε μεσα μας και δεν αποτολμουμε να τις φωναξουμε για να μην φανουμε εμεις οι παραξενοι αυτου του κοσμου.Ειναι αυτες οι πιο ωραιες και δυνατες σκεψεις που κανουμε σε μια μοναχικη βολτα και οταν θελουμε να τις καταγραψουμε σε ενα κομματα χαρτι τις εχουμε ηδη ξεχασει και ορκιζομαστε πως την επομενη φορα θα παρουμε μαγνητοφωνακι μαζι μας για να τις καταγραφουμε...Ετσι λοιπον γιατι "το αιμα δεν ειναι μονο κοκκινο ..." αλλα εχει παντα το χρωμα της απωλειας. Ομως να που τα "σκυλια" μας δειχνουν ξεκαθαρα το δρομο να πηδησουμε τους φραχτες των συμβασεων και του καθωσπρεπισμου αναζητωντας νεο "αιμα".Να κανουμε ενα αλμα πιο ψηλα απο τη καθημερινη φθορα.Και τα σκυλια ξερουν...

Ροβίνα είπε...

πριν λίγες μέρες είδα μια αρκούδα με τρία πόδια , τόνα τόχασε σε παγίδα, να περπατάει στα δύο με τον τρόπο των ανθρώπων , δεν το πίστεψα αλλά κι αν το πίστευα δε θα το ονόμαζα εξέλιξη των ειδών αλλά πτώση και κακό μιμητισμό της αρκούδας.
Οι σκύλοι οι αγαπημένοι χάνονται ένας- ένας χωρίς ν' αφήνουν κανένα ίχνος πίσω τους. πριν πέντε μέρες έχασα ξαφνικά την Ήρα.Την αναζήτησα παντού έψαχνα ανάμεσα στους θάμνους, φοβόμουν μήπως αναγνωρίσω στον αέρα τη μυρωδιά του θανάτου.Τίποτα Το μόνο που μου μένει είναι η παρήγορη σκέψη πως κάποιος την αγάπησε και την πήρε γιατί εύκολα πλησίαζε τους ανθρώπους όταν πήδαγε έξω από τον φράχτη και το άλλο...¨οταν τελειώνουν οι βροχές , οι ομίχλες και η πυκνή πάχνη των παγωμένων πρωινών και μπαίνει το καλοκαίρι τα χόρτα εξαφανίζονται και αποκαλύπτονται τα εγκλήματα του χειμώνα.Φοβάμαι μην αντικρύσω ανάμεσα στα ξερά κίτρινα χόρτα το κόκκινο κολλάρο που φορούσε..
...Και μαγεύει η δράση του μυαλού καθώς μπορεί και δρασκελίζει το χρόνο , με βήματα που δεν μπορούν να μετρηθούν με τίποτα , καθώς υψώνει τα πάντα σε ύψη αλαζονικά και υπέροχα αλλά όταν ξημερώνει η μέρα των ανθρώπωνω πρέπει να φορέσεις παπούτσια και να δέσεις προσεχτικά τα κορδόνια για να μπορέσεις να περπατήσεις.

Ανώνυμος είπε...

μήπωσ τελικά αυτή η όμορφη σκέψη πως κάποιος αγάπησε την Ηρα ειναι άλλοθι ειναι εφησυχασμός; η αρκούδα αν και με τρία πόδια δεν τόβαλε κάτω.δεν σε κατηγορω
hedgehog

Ροβίνα Άλμπα είπε...

Μη με πληγώνεις ανώνυμε...Επιθυμία θα το έλεγα, αγάπη θα το ελεγα και ναι η αλήθεια είναι πως μάλλον είναι εφησυχασμός..αλλά τι είναι καλύτερο τάχα να φαντάζομαι την Ήρα νεκρή ανάμεσα στα χόρτα ή να χαρίζω ακόμα στο ζωντανή Ήρα που έχω μέσα στο μυαλό μου, μερικά ακόμα υπέροχα άλματα. Τα ζώα μου μου κρύβουν τον θάνατό τους κι εγώ τους χαρίζω ακόμα ζωή.. Και την αρκούδα την προτιμώ να περπατάει στα τρία ως αρκούδα και καμιά φορά σκέφτομαι πως δεν είναι πάντα προς έπαινο το ότι δεν το βάζει κανείς ποτέ κάτω είναι σαν να δεχόμαστε να ζούμε με οποιουσδήποτε όρους σε οποιεσδήποτε συνθήκες κι αυτό εγώ δεν το λέω θάρρος.

Ανώνυμος είπε...

Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές για πράγματα που δεν ξέρουμε την κατάληξη τους είναι καλό να σκεφτόμαστε θετικά, είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε. Αλλά έχει ουσία και νόημα. Η ίρα μάλλον θα π'ηρε την επιλογή της να ζήσει ελεύθερη και έφυγε απο την σίγουριά και την ασφάλεια της για να επιζητήσει τον δρόμο της. Ευτυχισμένη πρέπει να είσαι ροβίνα για το οτι επέλεξε τον δρόμο της ελευθερίας παρόλα τα ρίσκα που πήρε με την φυγή της. Μπορεί να είναι καλύτερα μπορεί να είναι χειρότερα αλλά το επιλέγει μόνη της. Είναι ελεύθερη πια. Και θα εκτιμάει σίγουρα το ότι έκανες για αυτήν τόσο καιρό, που την δίδαξες να ψάξει την ελευθερία της, ακόμα και αν την πατήσει απο αυτήν...Ελπίζω να είναι καλά και να έχει καλή κατάληξη...

Pellegrina είπε...

Νομίζω πως είναι ένα μικρό αριστούργημα! "οικολογικού μηνύματος" θα το έλεγα, αλλά αυτό δνε πολυμετράει, πρωτον γιατί είναι η ΔΙΚΗ μου τελευταία καραμέλα (εξ ου κι αυτο που διάβασες) και δεύτερον γιατί είναι λίγο!

(πράγματι, οι νύχτες πρέπει να πάψουν να είναι ήσυχες...να γίνουν δημιουργικές. Οι φωτιές να καίνε, όχι να καίνε...

Χωρίς παρεξήγηση..

1.Κάθε ανάρτηση του blog εκφράζει μονάχα τον αρθρογράφο της_
2.Κάθε ιστορική αναφορά που παρατίθεται στο blog εχθρεύεται τις διαδρομές του πατριωτικού σπαραγμόύ ή της υπερηφάνειας._

.