το τρίτο οδοιπορικό του βάκιλου

Ζώντας μέσα σε μια επικίνδυνη κοινωνία που προτάσσει την αποξένωση και τον κατακερματισμό, μέσα σε ένα πολιτικό σκοτεινό κουφάρι οριακών βουλευτικών σκανδάλων, και ειδικότερα σε μια Σαλαμίνα πάσχουσα, όπου σαν τον τρελό περιφέρεται με ένα ψηφοδέλτιο στο χέρι, να μας συγχωρείτε, διότι επιλέγουμε να είμαστε εντός του μέλλοντος μας. Το 3^ο οδοιπορικό της ομάδας του βάκιλου ήταν μαζικότερο από ποτέ.

Ένα ατέλειωτο καραβάνι οδοιπόρων, πάνω από 75 άτομα, βρεθήκαμε με αυτόνομη και συλλογική βούληση στους πρόποδες του όρους Κόγχη, με αφετηρία την επίσκεψή μας στο χώρο του ιστορικού σπηλαίου που αποσυρόταν ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης.

Εντός μιας ανεπίσημης ιστορίας, απαλλαγμένης από πελατειακές σχέσεις, μα ταυτόχρονα τόσο πραγματικής, όσο κι η σπουδαιότητα αυτής της θέας, όμοιας με αυτήν που ατένιζε αιώνες πριν ο μισητός για την εποχή του τραγωδός.

Με τη διάθεση της αλληλοβοήθειας, καταφέραμε να διασχίσουμε ένα «τρομακτικό και δυσάρεστο» σπήλαιο, σύμφωνα με το χαρακτηρισμό του Ρωμαίου συγγραφέα Aullus Gellius, που επισκέφθηκε το χώρο τον 2^ο αι. μ. Χ., καθώς και ένα κατ’ ανάγκη καταφύγιο ανταρτών στο τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου, το έτος 44’, όπως δήλωνε και η χαρακτηριστική επιγραφή μέσα σε έναν σχεδόν απροσπέλαστο θάλαμο.

Κι αν θέλετε να γίνουμε ακόμη πιο περιεκτικοί, το λόγο έχει ο ποιητής: «Άνθρωποι, που δεν είναι παρά σάρκες χωρίς μυαλό δε διαφέρουν από τα αγάλματα που είναι στημένα στην αγορά».

Ευριπίδου, "Ηλέκτρα" στίχος 387

γκραβούρα vs φωτογραφία

Μούλκι Σαλαμίνας, σε πρώτο πλάνο ο Άγιος Γιάννης ο Νηστικός.
Λιθογραφία Otto Von Stackelberg. 1831.

Μούλκι Σαλαμίνας, στο ίδιο ακριβώς σημείο. 2009.

προβολή

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΚΙΝΑΝΙ

πατήστε το παραθυράκι
στη δεξιά γωνία
για μεγένθυνση

ΓΚΙΝΑΝΙ

Publish at Scribd or explore others: History Research γκινανι

η αλήθεια του τοίχου

Φωτογραφία έξω από το σπίτι του Άγγελου Σικελιανού στη Φανερωμένη.

Προς κ. Καλό

"το όνομα σου είναι λιγότερο σημαντικό
πληροφορίες για τον Σικελιανό δε βλάπτουν"

Το παραπάνω μήνυμα ανήκει προφανώς σε κάποιον επισκέπτη του σπιτιού του Σικελιανού και αποτελεί μία αυθεντική αντίδραση μπροστά στη θέα της πλακέτας που ξεχειλίζει από την ακρότητα της υστεροφημίας των εξουσιαστών.
Είμαστε σύμφωνοι.

Για την υπεραξία της τέχνης

Κωνσταντίνος Βολανάκης (1837 -1907)
"Ηλιοβασίλεμα στη Σαλαμίνα"
λάδια σε καμβά
57 χ 100 cm

Ο πίνακας πουλήθηκε 196.000 λίρες (286.000 ευρώ) στη δημοπρασία του οίκου Bonhams στο Λονδίνο.

περισσότερα ΕΔΩ

το μυστικό της αλεπούς

Μεγαλώνοντας στη Σαλαμίνα στις αρχές της δεκαετίας του 80’ όλα έμοιαζαν ακέραια. Ο ουρανός έμοιαζε πιο σκοτεινός, η βροχή πιο βαριά κι η θάλασσα πιο άγρια. Παιδί ακόμη, θυμάμαι την έκπληξη που ένιωθα όποτε συναντούσαμε με το αυτοκίνητο κάποια αλεπού το βράδυ, να αναζητά τροφή στους πρόποδες των βουνών των Σεληνίων. Τι περίεργο ζώο που ήταν.

Τα χρόνια πέρασαν, γίναν οδοστρωτήρας. Ανοίξαν τράπεζες όλων των χρωμάτων, μπεζ, σομόν, λιλά, και μέσα σε ένα κλίμα λαθρόβιων πολιτικάντηδων έκανε την εμφάνιση της και η δικτατορία της οικοδομικής ανάπτυξης. Ανεξέλεγκτοι κρετίνοι της κονόμας έριξαν πάνω στο νησί το σάβανο του. Ο ουρανός λιγόστεψε, το ίδιο κι ο αέρας. Ομοιόμορφες πολιτείες προκάτ ανεγέρθησαν σε διάφορα αφάνταστα σημεία κατά μήκος του νησιού. Διαμερίσματα αποστειρωμένα που ξεφλουδίζουν, μπεζ, σομόν, λιλά –τι σύμπτωση- ξεπηδούν για να πιάσουν το δικό τους χώρο στο νησί της μπουλντόζας. Ένοικοι νεόπλουτοι, ντόπιοι και παραθεριστές, όλοι τους μοντέρνοι δανειολήπτες προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός πως εδώ τραγουδούσε ο Παπασίδερης.

Ε λοιπόν, εδώ τραγουδούσε.

Και γιατί τα λέω όλα αυτά;

Βρισκόμουν μετά από πολύ καιρό στη παραλία των Σεληνίων και κάπνιζα ένα τσιγάρο δίπλα από την εκκλησία. Ξαφνικά, βλέπω δύο μικρές αλεπούδες, να περνούν μπροστά από το αμάξι μου. Άφοβες και πεινασμένες περπατούσαν με σκυμμένο κεφάλι, πάνω στα βότσαλα της ακτής, καθώς τις ακουμπούσε κυριολεκτικά η θάλασσα, λίγα μέτρα από το μόλο, εκατοντάδες από το κοντινότερο βουνό. Αυτό κι αν ήταν έκπληξη.

Το οικοσύστημα ανάποδα κι η αλεπού μία παράπλευρη απώλεια, τόσο ασήμαντη όσο και η μασκαρεμένη σου ζωή.

στ. από βάκιλο

ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ: ΤΟ «ΚΑΜΑΡΙ» ΤΗΣ «ΔΙΚΑΙΗΣ» ΘΗΤΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

Αναδημοσίευση από athens.indymedia.org

Ο Ναύσταθμος Σαλαμίνας βρίσκεται σε κατάσταση μίνι πολιορκίας! Όχι από τον «εξωτερικό» (sic!) εχθρό αλλά από τον εσωτερικό (και πάλι sic, αν και περιγράφει την πραγματικότητα). Μιλάμε για τον αποσυντονισμό και τη σύγχυση που επέφερε η μείωση των μετατάξεων, τουλάχιστον για την 09Α ΕΣΣΟ (τη σειρά που παρουσιάστηκε το Φεβρουάριο 2009)! Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πως είναι δυνατόν η (σχετική πάντα) «κατάργηση» της πιο ακραίας μορφής πελατειακών σχέσεων στις ένοπλες δυνάμεις για τους έφεδρους να οδηγήσει σε καταστάσεις «εκτάκτου ανάγκης» ένα ολόκληρο στρατόπεδο. Το Ναυτικό όμως, ως σώμα, είναι πλήρως προσαρμοσμένο στις ανάγκες των βυσμάτων και των πελατειακών σχέσεων, σε τέτοιο βαθμό που η νέα κατάσταση έχει φέρει τα πάνω κάτω. Η κατάσταση είναι πραγματικά για γέλια για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή – για κλάματα όμως για την ίδια την κατάσταση στο ναυτικό (αν και κανείς δε δείχνει να ντρέπεται).

Είχαν συνηθίσει σε μεγάλους αριθμούς στρατεύσιμων με αποτέλεσμα και οι υπηρεσίες να βγαίνουν άνετα αλλά και να εξυπηρετούνται τα εκάστοτε βύσματα και να εμφανίζονται αραιά και που. Η ριζική μείωση των μετατάξεων αντιμετωπίζεται με αμηχανία. Φυσικά, τα εκάστοτε βύσματα εξακολουθούν να έρχονται αραιά και που. Την κατάσταση καλούνται να συμμαζέψουν - όπως συνηθίζεται - οι ναύτες που δεν έχουν καθόλου βύσμα ή (τα λεγόμενα) μικρά βύσματα. Αυτοί που είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη» για να καταφέρουν να μπουν στη «γη της επαγγελίας» (έτσι τους λέγανε) του ναυτικού, αλλά ούτε καν «ξάδερφο» για να καταφέρουν να αντιμετωπίσουν στο κυνήγι της εικονικής θητείας τα μεγάλα βύσματα – τα «καμάρια» της show biz, των γόνων πολιτικών, επιχειρηματιών κοκ.

Άλλωστε, στο Ναυτικό βρίσκεται σε απόλυτη ισχύ ο νόμος της ζούγκλας – ούτε καν της κοινωνίας («που είναι άδικη») όπως ορισμένοι αξιωματικοί προσπαθούν να υποστηρίξουν - κατά τον οποίον ο μεγάλος τρώει τον μικρό και ο «δυνατός» τον αδύναμο, απλά επειδή μπορεί και έχει τις πλάτες να το κάνει. Σε τελική ανάλυση, προκρίνεται ο κανόνας του ατομικού δρόμου και του «φτιαξίματος» σε μια κατάσταση, όπου (υποτίθεται πως) υπάρχουν συλλογικά συμφέροντα και ως τέτοια θα έπρεπε να διεκδικούνται από το σύνολο των στρατεύσιμων.

Όμως το μονοπάτι του βύσματος σημαίνει «φτιάξιμο» για τον έναν και χώσιμο για τους άλλους. Αυτός που παίρνει τηλέφωνο το μέσο για να κανονίσει να βγαίνει διαρκώς ή να μην κάνει σκοπιές κτλ, αυτομάτως δυσχεραίνει την καθημερινότητα του διπλανού του και του πετά τις ευθύνες που ο ίδιος άνομα απέφυγε. Οι δουλειές και οι αγγαρείες υπάρχουν και όποιος τις αποφεύγει, τις φορτώνει (με πολύ χειρότερους όρους) στους υπολοίπους.

Αντίστοιχο είναι και το χυδαίο και άκρως προκλητικό παρακάτω παράδειγμα. Υπάρχει η υπηρεσία «Διεύθυνση Διοικήσεως», στην οποία οι στρατεύσιμοι γενικά κάνουν τα πάντα. Ήτοι φυλάκια, μαγειρεία, καθαρισμούς, αγήματα κ.α. Η υπηρεσία, σε γενικές γραμμές, είναι 1-2, δηλαδή μια μέρα μέσα και υπηρεσία και 2 μέρες πρωινή εργασία και έξοδο το μεσημέρι. Ένα βιώσιμο δηλαδή πρόγραμμα με όρους θητείας όπως θα έπρεπε περίπου να είναι και για τους συναδέλφους μας στο στρατό ξηράς - που έχουν πολύ χειρότερους όρους και αντιμετωπίζουν πολύ πιο σημαντικά καθημερινά προβλήματα επιβίωσης.

Όταν για το συνάδελφο του στρατού ξηράς είναι άγνωστη η έννοια του off (δηλαδή της προφορικής άδειας από το στρατόπεδο), τείνει να του γίνει άγνωστη λέξη ακόμα και η έξοδος και βολοδέρνει μέσα για συνεχείς μέρες (10, 15 ή και πολύ παραπάνω), είναι πραγματικά αηδία να υπάρχουν υπηρεσίες όπως το ΑΒ Πάρος και το ΑΒ Ίος, «καβατζωτικές» (έτσι τις λένε και μερικοί αξιωματικοί!) θέσεις με 8 και 5 βάρδιες ανά μήνα και με 22 και 25 off αντίστοιχα αντίστοιχα!! Και μάλιστα ούτε καν σε αγήματα πηγαίνουν, ούτε (φυσικά τα παιδιά) στα μαγειρεία. Κοινώς, κουράζονται πολύ τα καημένα και για αυτό τα ξεκουράζουν…

Από τη μια συνάδελφοί μας του στρατού βολοδέρνουν στις σκοπιές και τα σύνορα, κάνουν διπλές υπηρεσίες, τους πρήζουν και τους τρέχουν μέχρι εξοντώσεως οι καραβανάδες. Οι αυτοκτονίες στο στρατό κάνουν δυσθεώρητα ρεκόρ κάθε τρίμηνο, αποκαλύπτοντας μια όλο και πιο δολοφονική θητεία. Υπάρχουν ακόμα και ναύτες που «λερώνουν» τα χέρια τους μέσα στην καθημερινότητα και την ταλαιπωρία της θητείας και κάνουν τα προβλεπόμενα σε υπηρεσίες και εργασίες, εκτελώντας ένα πρόγραμμα που – ακόμα κι έτσι – φαντάζει «παράδεισος για όσους συναδέλφους ζουν την πραγματική «έρημο» της θητείας στο στρατό ξηράς.

Και από την άλλη, βύσματα που απλά επισκέπτονται το Σώμα, έ, κάθονται και κανένα βραδάκι μέσα για την παρεούλα (με DVD, τηλεόραση και όλα τα comfort εννοείται – αντάλλαγμα που μας κάνουν τη χάρη με τόσο μεγάλες θυσίες)…

Μονάχα για να τους φτύσεις αξίζουν. Κυρίως όμως τους «περήφανους» αξιωματικούς μας – του «τιμημένου» ναυτικού – που δουλειά τους είναι να εξυπηρετούν τα «παιδιά» του Μεϊμαράκη, τα «πράσινα και γαλάζια» βύσματα (αν και η συνδιαλλαγή, η ρουφιανιά και το «βόλεμα» δεν έχουν χρώμα), και (στα ανώτερα κλιμάκια) να αποφασίζουν πόσες φρεγάτες θα πάνε στη Σομαλία και ποια πλοία θα περιπολούν στη Μέση Ανατολή και τις διεθνείς ασκήσεις του ΝΑΤΟ.

Ντροπή και οργή μας γεμίζει το αξιοθρήνητο σύστημα του ναυτικού - και του ελληνικού στρατού γενικότερα - που παράγει και διαιωνίζει τις ανισότητες μέσα στη θητεία, όπου κάποιοι μονίμως «χώνονται» και άλλοι μονίμως «τη σκαπουλάρουν». Και δεν πρέπει να λοιδορεί κανείς τους «καβατζωμένους», να ήθελε να είναι στη θέση τους•αλλά να καταλάβει πως τέτοιες διακρίσεις δυσκολεύουν την θητεία του, ή συντελούν στο να μετατρέπεται σε κόλαση, και να προσπαθεί να τις αναδείξει και να τις καταργήσει. Μονάχα έτσι είναι εφικτή μια σχετικά δικαιότερη και σχετικά πιο ανθρώπινη θητεία για όλους.

ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

diktiospartakos.blogspot.com/