Λίγες σκέψεις και ευχές για τη φετινή ανάσταση
.
Η σταύρωση και η ανάσταση.. Η πορεία των τελευταίων ημερών του Ιησού στη γη όπως κι αν την σκέφτηκα, όπως κι αν την ανέλυσα δεν με έπεισε για τη δικαιοσύνη ή για την αλήθεια ή για τη θεϊκή δύναμη, ακριβώς το αντίθετο μου φανέρωσε...Δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει αλήθεια δεν υπάρχει θεϊκή δύναμη ή μάλλον όλα αυτά υπάρχουν μέσα στην αντίφαση, μέσα στο παράλογο, στην επιθυμία για παρηγορία.. Υπάρχουν κάτω από όρους παράδοξους.. Για τίποτα δεν μπορείς να είσαι βέβαιος, όμως αν θέλεις μπορείς να αποκτήσεις και βεβαιότητες.
Μου αρέσει η ικανότητα των ανθρώπων να μεταμορφώνουν κάποια αληθινά γεγονότα σε τεράστιες ιστορίες, αντιφατικές, υπερβατικές, σωστές όμως για να μπορούν να χωρούν εκεί όλα τα ευγενή και όλα τα σκοτεινά πάθη του είδους .Και όλη η επιθυμία της αθανασίας και της δικαίωσης.
Αιώνες τώρα, ίσως από πάντα, στεκόμαστε στο μεταίχμιο του αληθινού και του επιθυμητού –ανεξήγητου κι εκεί στήνουμε γιορτές.
Δεν ζητώ ποτέ να εξηγήσω τον πόνο των ανθρώπων με το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει θεός. Αφήνω την πρόθεση αυτών των γιορτών να γεννά στην ψυχή μου επιθυμία αναγνώρισης ότι μπορώ να είμαι αδελφός-ή του Χριστού, ότι μπορώ να λέω έναν θεό πατέρα. Όσο για τον πόνο…Όταν παρακολουθώ τα πάθη , μένω σιωπηλή. Από σεβασμό σ’ αυτόν τον θεϊκό πόθο των ανθρώπων, όταν παρακολουθώ τα πάθη νιώθω ιδιαίτερη αγάπη για τον Ιούδα , τον προορισμένο από αιώνες να παίξει αυτόν τον ρόλο που έπαιξε και τον αγαπώ βαθιά για το βαρύ φορτίο του και το ανάθεμα των ανθρώπων…Όταν παρακολουθώ τα πάθη μένω σιωπηλή κι επειδή τώρα ετοιμάζομαι για ένα ταξίδι, επειδή ετοιμάζομαι κι εγώ να γιορτάσω κι επειδή για τον πόνο των ανθρώπων και για τον πόνο το δικό μου πρέπει να αναζωπυρώσω μέσα μου το πιστεύω μου «ο θεός είναι μέσα μας» και να προσφέρω κι εγώ ένα χέρι συμπαράστασης…και επειδή κάποιες στιγμές θέλω να αφήνω την ψυχή μου; ..να ελπίζει σε άνωθεν παρεμβάσεις, γιατί οι στιγμές της κούρασης και της απόγνωσης το επιθυμούν αυτό…κι επειδή αγαπώ τον Ιησού.. μάλλον πρέπει να σωπάσω.. Και μέχρι να βρούμε καινούργιες γιορτές, γιατί πιστεύω πως είναι καιρός πια να ανανεωθεί το παρήγορο και το παράδοξο του θεού, έχει ανάγκη η όλη υπόθεση από το πάθος και την καθαρότητα του νέου, μέχρι τότε.. εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση.
Αθηνά
"OI ANATROPEIS PIANOYN KAI TA PLIKROLOGIA LAMOGIO
KAI TO KOLARAKI SOY TO KSESKISMENO POYSTARAKO.
AYTOI POY TREMOYN MOYLE EINAI AYTOI
POY FORANE KOYKOYLES SAN KAI ESENA
ROYFINOPOYSTARAKO TOY KERATA"
Σχόλιο γνωστού-άγνωστου υποστηριχτή του τοπικού τύπου
(στο salamina-press)
Τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε πως η παρουσία των blogs στα μέρη μας έχει αποκτήσει μια δυναμική η οποία όλο και αυξάνεται. Ουσιαστικά, τα blogs έχουν μετατραπεί σε εστία κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης καταρρακώνοντας το φιλτραρισμένο και πεπαλαιωμένο λόγο των εφημερίδων του νησιού. Και μοιάζει λογικός ο τρόμος τους.
Στο νέο αυτό δρόμο που ανοίγεται η ενημέρωση, η είδηση, η κριτική δεν επιδέχεται οποιουδήποτε τύπου διαμεσολάβηση. Η κάστα των δημοσιογράφων, κυρίως αυτών που τόσα χρόνια μας χορηγούσαν τις ειδήσεις σε κάψουλες, ανάλογα με τα εναλλασσόμενα συμφέροντά τους και αντιμετωπίζοντας τους αναγνώστες τους ως αρρώστους, φαίνεται να είναι περιττή. Αντίθετα, μέσα στα blogs η είδηση δεν δίνεται σε μορφή κομματικής ένεσης, όπως είχαμε συνηθίσει. Αυτή παράγεται πλέον άμεσα, κρίνεται στιγμιαία, εξελίσσεται και σε καμία περίπτωση δεν παγιώνεται.
Το βασικό επιχείρημα των τρομαγμένων, καθώς και η βασική αιτία φίμωσης του λόγου των blogs, τοπικά αλλά και σε ευρύτερη κλίμακα, αποτελεί η ανωνυμία των αρθρογράφων. Τι να κάνουμε; Δεν μας ενδιαφέρει η υστεροφημία. Δεν θεωρούμε το λόγο μας διαβατήριο για τα δημοτικά έδρανα. Είμαστε απαλλαγμένοι από τη συμπεριφορά της δουλοπρέπειας και της διαφημιστικής επαιτείας. Άλλωστε η επωνυμία είναι περιττή και αποπροσανατολιστική σε σχέση με το περιεχόμενο του λόγου. Τα ρατσιστικά και χυδαία ανώνυμα σχόλια, που σίγουρα εμφανίζονται κατά καιρούς, δεν αντιπροσωπεύουν τους διαχειριστές των blogs, αντιθέτως τα περισσότερα παράγονται συνήθως από άτομα ξένα ως προς αυτά.
Και ο τρόμος δεν σταματάει στους εκδότες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους διοικούντες και με άλλους λάτρεις της εξουσίας, οι οποίοι λόγω της αδυναμίας τους να ελέγξουν ή και να κουκουλώσουν τις ραδιουργίες τους, τρομοκρατούν και απειλούν προς πάσα κατεύθυνση.
Για ποια κατεύθυνση μιλάτε; Βρίσκεστε ήδη σε αδιέξοδο.
Ακολουθήστε μας
Blogger / Αναγνώστης Βάκιλου
