ΒΑΚΙΛΟΣ, Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 64

Καταγραφή της εκτέλεσης τριών Σαλαμινίων την 7η Ιανουαρίου 1942 από τους Γερμανούς

Πληροφοριοδότρια: Αφροδίτη (Βίτα) Προκοπίου Σοφρά, σύζυγος Ιωάννη Βιλλιώτη

Γεννηθείσα: 1914

Σπουδές: Γυμνασιακές (οκτατάξιο Γυμνάσιο)

Η καταγραφή έγινε στις 16-5-09

Μέθοδος: Απλή καταγραφή

«Εξήντα επτά χρόνια θρηνώ· θρηνώ κάθε βράδυ για το πώς έφυγε ο Μητσάκης. Έζησα την εκτέλεση του κουνιάδου μου, του αδερφού του άντρα μου, του Γιάννη, το 1942.

            Θα στα πω όλα αναλυτικά, με το νι και με το σίγμα. Μέναμε τότε στο σπίτι της παραλίας. Το πρωί της παραμονής των Θεοφανίων πέρασε ο Μητσάκης από το σπίτι να πάρει τον άντρα μου να πάνε στο εμπορικό που είχαν ανοίξει, στην αρχή της Λεωφόρου Φανερωμένης. Του λέει ο άντρας μου «Πετάγομαι, Μήτσο, να πάρω κάτι κόλλες κι έρχομαι». Εκείνη την ώρα ανέβαινε η κλούβα των Γερμανών και πήγαινε πάνω στο Πυροβολείο. Σε λίγη ώρα κατέβηκε, βγήκαν οι Γερμανοί, τον άρπαξαν και τον έβαλαν μέσα. Κατά σύμπτωση η Κουλίτσα του Κουρτίδη είδε τι έγινε και ήρθε με κλάματα και με ειδοποίησε. Το βράδυ μάθαμε τι έγινε. Είχαν βγάλει μια διαταγή οι Γερμανοί να πιάσουν δέκα ομήρους για κάτι που είχε γίνει σ’ ένα άλλο νησί. Δεν ξέραμε για ποιο λόγο. Το ίδιο βράδυ τους πήγαν στο νησί (εννοεί τον Αγ. Γεώργιο) και μετά σ’ ένα ψηλό σπίτι (εννοεί τη βίλλα Παναγιωτόπουλου), που όποτε περνάω κλαίω. Οι Γερμανοί ήταν αυστηροί και βλοσυροί, δεν μας άφηναν να τους δώσουμε ρούχα κι είχε ένα κρύο, ένα χειμώνα βαρύ. Σηκώθηκα με τη συννυφάδα μου των Θεοφανίων να πάμε να τον δούμε. Δεν μας άφηναν. Τους επιτηρούσαν αυστηρά.

Μου λέει ο Βαγγέλης ο Σοφράς, ο πρώτος ξάδελφος του πατέρα μου: «-Βίτα μου, είναι δύσκολα τα πράγματα, θα πάρουν άλλους δέκα».

            Κείνες τις μέρες, μας είχαν απαγορέψει οι Γερμανοί την κυκλοφορία μετά τις 6 το απόγευμα. Έβλεπες όλο το πρωί και το μεσημέρι ανά εκατό μέτρα, πέντε-πέντε οι Γερμανοί να περιπολούν. Δεν μπορώ ν’ ακούω μπότα, ακόμα και τώρα· ακόμη και ήχους που μου τη θυμίζουν. Νωρίς το πρωί της εβδόμης του Γενάρη οι Γερμανοί έστησαν μπροστά στ’ αγάλματα τρεις στύλους ξύλινους. Όλοι καταλάβαμε πως κάτι ετοίμαζαν. Είχαν κλείσει και τη συγκοινωνία. Πέραμα δεν είχε, ούτε από τα Παλούκια, ούτε από τη Φανερωμένη. Βλέπω την Άννα την Παπασωτηρίου «-Θα σκοτώσουν τον πατέρα της Φραγκούλας, μου λέει. Θα πιάσουν κι άλλους ομήρους». Έβαλα τις φωνές, δεν άντεχα άλλο. Κλειστήκαμε στα σπίτια. Γύρω στις 10 το πρωί, οι Γερμανοί παρατάχτηκαν σε σχήμα Π μπροστά από τους ξύλινους στύλους με τα νώτα στραμμένα στα καφενεία. Όλες οι Αρχές της Κούλουρης ήταν εκεί. Ο Δήμαρχος, Γιώργος Παπασωτηρίου, η Αστυνομία, οι Λιμενικοί. Ήρθε η Κλούβα κι έβγαλαν τον κουνιάδο μου, τον Πούτο και έναν υπαξιωματικό του Ναυστάθμου από τις Σπέτσες, τον Ρούκα. Τους έβγαλαν δεμένους και τους έστησαν στους στύλους. Ήταν ένα πρωινό γλυκό, μια συννεφιά γκρι απαλή, μια ηρεμία, μια ησυχία!

Είχα κουφώσει το παράθυρο και τα ’βλεπα όλα. Βγήκα έξω και φώναζα σαν τρελή. Με έσπρωξαν οι Γερμανοί όμως και με ανάγκασαν να κλειστώ στο σπίτι. Πήγα πάλι στο παράθυρο. Ένας Γερμανός φώναξε το πυρ και τους σκότωσαν. Ο κουνιάδος μου σπαρτάραγε, δεν πέθανε αμέσως και πήγε ένας Γερμανός και του έδωσε τη χαριστική βολή κάτω από το σαγόνι.

            Δώσανε μετά διαταγή οι Γερμανοί να κρεμαστούν τα σώματα των νεκρών για τρεις μέρες, για παραδειγματισμό. Όταν σουρούπωσε κι άρχισε το αεράκι, έβλεπες τα σώματά τους να ταλαντεύονται και άκουγες το τρίξιμο του σκοινιού στο ξύλινο δοκάρι.

            Μετά τρεις μέρες άφησαν να πάρουμε τα πτώματά τους. Με συνοδεία Γερμανών τα πήγαμε στο σπίτι και μας απαγόρεψαν να τους κλάψουμε, να τους μοιρολογήσουμε, να μην μπει κανένας στο σπίτι τους, παρά μόνο οι γυναίκες τους. Όταν τους έθαψαν, πήγαν οι Γερμανοί κι έσπασαν τους σταυρούς. Αυτά έζησα και στα είπα. Κι ζω ακόμα για να τα λέω».

            

ο βομβαρδισμός του Ναυστάθμου από τα γερμανικά στούκας

Το γ' τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 2010 και τυπώθηκε σε 800 αντίτυπα. Αναζητήστε τα στα βιβλιοπωλεία του νησιού χωρίς αντίτιμο.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ

26 Αυγούστου 2010

Το υπεραιωνόβιο δέντρο είχε γείρει. Υποκλινόταν από την ιερότητά του στα βουνά, στο εκκλησάκι, στους ανθρώπους, στους περαστικούς. Ήσυχα και προσεχτικά σωριάστηκε κάτω, έχοντας στο νου του να μη τραυματίσει κανέναν.

Δημιουργήθηκαν πολλοί μύθοι γύρω του. Πως το φύτεψε ο άγιος, πως πολλοί προσπάθησαν να το κόψουν λόγω της επικινδυνότητας της θέσης του και τραυματίζονταν, πέθαιναν, τα πριόνια τους έσπαγαν, παραφρονούσαν. Κανείς δε τα κατάφερνε στο τέλος.

Μύθοι και θρύλοι για ένα δέντρο γεμάτο αντανακλάσεις μιας κοινωνίας θρήσκιας, δεισιδαίμονης, με αλλοτινά χνάρια μιας παγανιστικής δεντρολατρίας, μιας κοινωνίας τελικά ζωντανής. Κι όμως είναι πραγματικότητα πως ακόμα και μια μπουλντόζα είχε προσπαθήσει να ξεριζώσει αυτό το ζωντανό γλυπτό στη μέση της ασφάλτου, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Άλλωστε, τα σημάδια από τις απόπειρες του ξεριζώματος ήτανε εμφανή στον κορμό του. Με τα σημάδια αυτά αποτυπώθηκε στη πολυβραβευμένη ταινία ‘Απόντες’ του Σαλαμίνιου Γραμματικού. Τελευταία βγήκε και η φήμη πως έχει αρχίσει η διαδικασία απολιθώματός του. Έδειχνε όμως πως ήταν ακόμη υγιές.

Ποιος ξέρει; Το κλωνάρι του που έγερνε προς τη μεριά του βενζινάδικου κόπηκε για να επιφέρει την ισορροπία στο ίδιο το πεύκο αλλά και για λόγους ασφαλείας. Ποιος ξέρει; Ήταν λέει επικίνδυνη η θέση του για τους οδηγούς. Κανένα όμως δυστύχημα δεν είχε συμβεί, αντίθετα η παρουσία του σε συγκρατούσε και σε προετοίμαζε για το απότομο της στροφής που ακολουθούσε. Για την ακρίβεια ήταν ο σηματοδότης για το σκοτεινό δάσος. Ποιος ξέρει την αλήθεια. 

Θα τολμήσω να πω πως το δέντρο του Άη Γιώργη, στο συλλογικό ασυνείδητο του Κουλουριώτη, του ταξιδιώτη στη Μονή, του πανηγυριτζή, του μπαϊλντισμένου μαθητή που το σκάει από τις στενάχωρες σχολικές αίθουσες ή και του οδηγού που θέλει να πάει στο φέρι ή στο σπίτι του Σικελιανού, είχε πιο κυρίαρχη θέση ακόμη κι από το επίσημο μα επίπλαστο άγαλμα του μικροσκοπικού Αίαντα στη πλατεία. Αυτή είναι η αλήθεια. Tο άγαλμα είναι από υλικό ανθεκτικό κι αφύσικο ενώ το δέρμα του δέντρου ζάρωνε με τα χρόνια, ο κορμός του ανέπνεε και γέρναγε μαζί με τους ανθρώπους ώσπου στο τέλος ενέδωσε στη θνητότητα του.  Γι’ αυτό κι οι κάτοικοι έσπευσαν να το μετατρέψουν σε κούτσουρα για το τζάκι τους.

Πράγματα ανθρώπινα.

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ, ΣΑΛΑΜΙΝΑ 2010

Άρχισαν τα μελτέμια να φυσούν στη Σαλαμίνα, το νησί αδειάζει σιγά-σιγά, τα τραπεζοκαθίσματα λιγοστεύουν από κόσμο παραδίνοντας τα πεζοδρόμια γενναιόδωρα στους πεζούς, κι οι εξατμίσεις της αδιέξοδης νεολαίας ηχούν όλο και λιγότερο.

Το καλοκαίρι στη Σαλαμίνα λήγει σαν όλα τα προηγούμενα, απότομα σα τα προηγούμενα, βουβά σα τα προηγούμενα, διότι μέσα στο θέρος τα ζήσαμε όλα με τη σειρά.

Τους υπέργηρους πνιγμούς στα θολά νερά του Αιαντείου, τις βλακώδεις παραστάσεις, που αν και πετυχημένες αρπαχτές, κατάφεραν να πατώσουν στο Ευριπίδειο ξανά, τα γνωστά δημοτικά συνέδρια των γραφικών που τους σέρνει από τη μύτη ο εθνικισμός και βέβαια, για καλή μας τύχη, είδαμε το δάσος των Κανακίων να επιβιώνει για μια ακόμη χρονιά.

Στην αναμονή για τα πρωτοβρόχια λοιπόν, σε ρυθμούς σχεδόν σχολικούς, το βουητό των τζιτζικιών δίνει τη θέση του στους ψίθυρους των ανυπόμονων ψηφοφόρων: Σοφράς, Νάννου, Τσαβαρής, το τρίγωνο της μέλλουσας εξουσίας στο στόμα όλων σαν το βόμβο ενός μηχανικού κινητήρα. Σοφράς, Νάννου, Τσαβαρής, τυπάκια λάγνα για εξουσία παίρνουν θέση στις ομιλίες της καθημερινότητας των πειθαρχημένων μαζών του νησιού που είναι έτοιμες να προσκυνήσουν τον νέο Ηγέτη.

Στην αναμονή για τα πρωτοβρόχια λοιπόν, για τις πρώτες πλημμύρες στις κεντρικές λεωφόρους, θα το υποστούμε κι αυτό.

Και να με συγχωρείτε, αλλά αγαπάω αρκετά τούτο το νησί για να μπορώ να κλείσω τα αυτιά μου στον εκκωφαντικό του θρήνο.

Σ.Σ.

Σαλαμίνα

Καθώς ονειρεύομαι μια καλοκαιρινή δυνατή βροχή…


Η ηλικιωμένη γυναίκα ,χωρίς να πει κουβέντα σερβίρισε το αρωματικό αφέψημα, κάτι που έμοιαζε με τσάι και είχε μυρωδιά κανέλας και πορτοκαλιού. Κάθισε κατάχαμα και έκανε νόημα στη Φωτεινή να πιει κι αυτή το ζεστό ρόφημα.
Η κοπέλα διστακτικά πήρε το εμαγιέ κύπελλο κι άρχισε να πίνει. Ένιωθε την παρουσία της ηλικιωμένης φιλική, αλλά και δύσκολη.
Πέρασαν αρκετά λεπτά σιωπής, μια σιωπή αμήχανη.
-Ώστε λοιπόν από κάπου θέλεις να ξεφύγεις ε;
Δεν μίλησε.
-Παραδόθηκες στη βροχή χωρίς καμιά αντίσταση, επιζήτησες το τέλος , την εξαφάνιση.
-Δεν είναι ακριβώς έτσι..
-Θα ήθελες να μην είχες ξυπνήσει … Και τι είναι αυτό κόρη μου που θα δικαιολογούσε έναν τέτοιο θάνατο.
Τρόμαξε ακούγοντας αυτά τα λόγια και θύμωσε λιγάκι. Πως αυτή η γυναίκα την ξεγύμνωνε έτσι. Τι δηλαδή επειδή την μάζεψε από τη βροχή και της πρόσφερε μια ζεστή γωνιά, της έδινε αυτό το δικαίωμα να μιλάει έτσι.
-Άκου. Κάποτε θέλησα κι εγώ να ξεφύγω, θέλησα κι εγώ να κρυφτώ, γιατί κάποιος που αγαπούσα με πρόδωσε. Και το έκανα, το έκανα μ’ έναν τρόπο απόλυτο. Ζω χρόνια μακριά από όλους κι από όλα, μακριά από τη ζωή των ανθρώπων. Δεν έδωσα στον εαυτό μου άλλες ευκαιρίες να παίξει το παιχνίδι της ζωής. Δεν έδωσα στον εαυτό μου την ευκαιρία να ξεπεράσει , να διεκδικήσει και πάλι μερίδιο λες και για μένα υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που θα δικαίωνε την ύπαρξή μου. Ήμουν νέα, παθιασμένη, κλείστηκα σ’ έναν έρημο τόπο όπου κανείς δε μπορούσε να με εντοπίσει γιατί έμαθα να κρύβομαι καλά όπως τ’ αγρίμια. Έκανα κι εγώ αυτό που έκανε κάποτε πριν εκατοντάδες χρόνια μια γυναίκα που η εκκλησία την ονόμασε αγία γιατί κλείστηκε σ’ έναν τάφο κι είχε μόνο ένα μικρό άνοιγμα από όπου κάποιοι της έδιναν τροφή και νερό. Κι έζησε εκεί όλη την υπόλοιπη ζωή της . Κι αυτή τη βλασφημία την ονόμασαν αγιότητα…Εγώ δεν διεκδικώ καμιά αγιότητα, όμως έζησα τη ζωή ενός άκαρπου δέντρου που κατάφερε να ζήσει για δεκαετίες με μόνη έγνοια λίγο , ελάχιστο νερό , ένα δέντρο καχεκτικό και άχρηστο…Αν και για πολλά χρόνια ήλπιζα πως εκείνος θα μετανιώσει και θα γυρίσει και θα με αναζητήσει αναγνωρίζοντας και θαυμάζοντας την ικανότητα μου να αγαπώ με τέτοιοι απόλυτο και θεϊκό τρόπο γι’ αυτό για χρόνια ανέβαινα κάποιες μέρες ψηλά στην κορυφή του λόφου κι άναβα φωτιές , σημάδι και κάλεσμα σ’ αυτόν. Όμως αυτός δεν ήρθε ποτέ και ..Και γέρασα και κατάλαβα πως πια δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής κι αποδέχτηκα την άσκοπη ζωή μου .Τώρα κάθε μέρα λιγοστεύω την τροφή μου, λιγοστεύω το νερό μου με την ελπίδα να φύγω, να περάσω στην απέναντι όχθη. Όμως ούτε αυτό δεν έρχεται εύκολα.Γι’ αυτό σήκω..έλα σήκω.
Και τράβηξε σχεδόν βίαια τη Φωτεινή.
-Οι δικοί σου είναι ακόμα εδώ. Πρέπει να βιαστείς να τους συναντήσεις. Κι αν έχεις έναν πόλεμο μέσα σου , αυτόν θα τον κάνεις μόνο ανάμεσα τους, μόνο με τους ανθρώπους, όχι με τη φυγή, όχι με την εξαφάνιση. Κανείς δε θα επιμείνει πολύ , γρήγορα θα σε ξεχάσουν.
Και θέλησε η Φωτεινή κάτι να της πει για τα παράξενα που έζησαν την περασμένη νύχτα, για το ιστιοφόρο που χάθηκε, για τα ερειπωμένα σπίτια.
-Ναι είναι αλήθεια πως ο τόπος αυτό είναι παράξενος , θα έλεγα συμπεριφέρεται παράξενα , αλλά πρέπει να ερμηνεύεις τα σημάδια σωστά.
Πήγαινε στους φίλους σου, μιλήστε, δώστε εξηγήσεις πάρτε μαζί σας στην πόλη τις εμπειρίες σας αλλά πάντα να θυμάσαι πως η ερημιά δεν είναι η λύση.
-Ξέρεις έχω χάσει το δρόμο, δεν ξέρω να γυρίσω.
Η γριά χαμογέλασε , όπως χαμογελάς σ΄ένα μικρό παιδί που θέλει μέχρι την τελευταία στιγμή να σου δικαιολογήσει την όποια αταξία του.
-Φωτεινή μου,
Την είπε με το όνομά της. Παράξενο , δεν θυμάται να της το είπε.
-Πως γνωρίζεις πως με λένε.
-Φωτεινή μου, μη ζητάς για όλα εξηγήσεις, άσε και το ανεξήγητο είναι η μεγαλύτερη προοπτική , έχε πάντα στην άκρη της καρδιάς σου πως δεν εξηγούνται όλα με τη λογική, αυτό θα σου δώσει μεγαλύτερες δυνατότητες. Έλα το δρόμο της επιστροφής τον ξέρω εγώ, το δρόμο της επιστροφής θα σου τον δείξω εγώ.
Κι ακλούθησε τη γριά, κι έβλεπε τις μικρές γούβες που άφηναν πίσω οι μικρές μπότες της, αλήθεια τι μπότες ήταν αυτές, άφηναν ένα ίχνος σαν οπλή κατσίκας κι όσο να καλοσκεφτεί , κι έτσι που προσπαθούσε να δεί αν πράγματι ήταν μπότες κάτω από τα μακριά φορέματα της γριάς άκουσε ξαφνικά τις φωνές των συντρόφων της, γύρισε το κεφάλι της να τους δει .Να ήταν κάτω στην ακτή, ανήσυχοι. Θέλησε ν’ αποχαιρετήσει τη γριά.
-Σ’ ευχαριστώ για όσα μου είπες και..
Η γριά είχε γίνει άφαντη. Κοίταξε κάτω το βρεγμένο χώμα. Κάνενα άλλο ίχνος εκτός από τα δικά της παπούτσια.
Όχι, δε φοβήθηκε,
-Εντάξει, είπε στον εαυτό της ας κατέβω στην παραλία. Και είχε η φωνή της μια σταθερότητα, κι είχε το βήμα της μια τόλμη πρωτόγνωρη.

Ροβίνα Άλμπα

ΤO NHΣΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ανέκαθεν η Σαλαμίνα αποτελούσε το νησί της εύκολης λύσης, κυρίως για τα άτομα που ανήκαν στις ασθενείς οικονομικά τάξεις, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να έχουν ένα εξοχικό, να κάνουν τα μπάνια τους τα καλοκαίρια και να ξεφεύγουν τα σαββατοκύριακα γρήγορα από τα όποια περιβαλλοντικά προβλήματα του κλεινού άστεος και του Πειραιά.

Η οικονομική κρίση αύξησε την εισροή των επισκεπτών της μίας ημέρας στο νησί. Από το Πέραμα φορώντας τα μαγιό τους μπαίνουν στα φέρυ, βγαίνουν στα Παλούκια κι από κει στο Μούλκι για μια βουτιά. Η παραλία στο Κατσούλη θυμίζει προσκύνημα των Ινδών στο Γάγγη ποταμό από το πλήθος των λουομένων. Όσοι μπορούν θα πάνε σε μια ταβέρνα, άλλοι κρατούν τα τάπερ με τα κεφτεδάκια κι άλλοι, πιο τυχεροί, θα φιλοξενηθούν σε φιλικό σπίτι, σε ένα από τα χιλιάδες εξοχικά του νησιού.

Το βράδυ της Κυριακής η ουρά των αυτοκινήτων φτάνει μέχρι τα φανάρια της διασταύρωσης των λεωφόρων Βενιζέλου και Ιπποκράτους. Υπομονετικά θα φτάσουν στα φέρυ για να ζήσουν για 5 περίπου μέρες τη μονοτονία της δουλειάς τους. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται το άλλο σαββατοκύριακο.

Μια συγγενής μου λέει: «όλοι τη κοροϊδεύουν τη Σαλαμίνα κι όλοι εδώ καταλήγουν».

Τη Σαλαμίνα, λοιπόν, τη κοροϊδεύουν, γιατί δεχόταν πάντοτε στη θάλασσά της τη μόλυνση των αστικών λυμάτων της Αθήνας, γιατί κυριαρχεί παντού η άναρχη δόμηση, γιατί υπάρχουν παντού σκουπίδια, γιατί η Λειψοκουτάλα (Ψυττάλεια) βγάζει δυσοσμία, γιατί οι ιχθυοκαλλιέργειες έχουν καταλάβει τις καλύτερες παραλίες, γιατί ο τύμβος είναι γεμάτος σκουπίδια και ναυπηγεία.

Με δυο λόγια η Σαλαμίνα, κατά κύριο λόγο, ήταν το νησί που πάντοτε εισέπραττε και εισπράττει την αδιαφορία της πολιτείας και της αναλγησίας των κρατικών φορέων, οι οποίοι πάντοτε εξυπηρετούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των ναυπηγείων, της cosco, των ιδιοκτητών των φέρυ και των ιχθυοκαλλιεργητών.

Η κρίση περνάει από τη Σαλαμίνα.

Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου

Είδα αυτόν τον πίνακα σε κάποιο άλλο μπλοκ και μου άρεσε. Είναι του Pieter Brueghel του Γέροντα ή αλλιώς του παλαιότερου αλλά προτιμώ του Γέροντα, γιατί υπήρξε ζωγράφος και ο γιός του με το ίδιο όνομα

Πολύ γοητευτικός πίνακας ..αλλά με βάζει σ' έναν ιδιαίτερο προβληματισμό. Ο τίτλος είναι Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου. Το πέταγμα του Ίκαρου έχει να κάνει με την επιθυμία του ανθρώπου να ξεφύγει από την έλξη του χώματος να πετάξει να κυριαρχήσει όπως κατά κάποιον τρόπο στη γη έτσι και στον αερα να τον περπατήσει κι αυτόν.

Είναι αλαζονεία, ανυπακοή και διάθεση ν' αποδείξει πως ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Κι έρχεται τώρα ο ζωγράφος και βάζει σε πρώτο κυρίαρχο πλάνο τον γεωργό , αφοσιωμένο στο όργωμα , στο χώμα , δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο και σε δεύτερο πλάνο ο βοσκός κάπως πιο περίεργος αλλά κι αυτός κοιτάζει σε λάθος κατεύθυνση. Μετά το καράβι επιβλητικό κι εκεί στη γωνία ένα μικρό φτωχό ποδάρι του πνιγμένου Ίκαρου . Τέτοια αποκαθήλωση του Ικάριου εγχειρήματος δεν έχω ξαναδεί. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο, δεν ξέρω τη φιλοσοφία του ζωγράφου ίσως να σημαίνει πως οι άνθρωποι οι σύγχρονοι ενός τολμηρού πειράματος είναι τόσο προσηλωμένοι στις συνήθειές τους, φοβούνται τόσο την αλλαγή και δεν τολμούν να αναγνωρίσουν ή να θαυμάσουν κάτι καινούργιο ή μπορεί ο ζωγράφος να θέλει να δείξει τη δική του ιεράρχηση στα επιτεύγματα του ανθρώπου, πράγμα που μου φαίνεται πιο συμπαθές. Γιατί αλήθεια θαυμάζω μέχρι φόβου τα τεχνολογικά επιτεύγματα του ανθρώπου ,αλλά σκύβω με ευλάβεια πάνω από τη γη και τους καρπούς της και ταπεινά αναρωτιέμαι τι μας διαφεύγει , όταν την ίδια στιγμή κάπου σε μια χώρα θάβουν ακόμα μέχρι το λαιμό μια γυναίκα και την λιθοβολούν εως θανάτου γιατί ο άντρας της την κατηγόρησε για μοιχεία ...Μα θα πει κανείς έτσι είναι ο κόσμος γεμάτος αντιθέσεις..

Μέχρι να βρεθεί ίσως μια άλλη ισορροπία πραγμάτων εγώ κοιτώ τον πίνακα , θαυμάζω το γεωργό τη σταθερή ρίζα του είδους , καλοτυχίζω τον βοσκό ως τον πιο αμέριμνο κι έχω ένα μικρό θρήνο στην καρδιά μου για το ποδαράκι του Ίκαρου που πλέει πάνω στο νερό ... αλλά το μυαλό μου δονείται από κάτι που δεν αποτυπώνεται στον πίνακα. Από τη μεγάλη κραυγή του Ίκαρου που έμεινε πίσω , στον αέρα , κραυγή όχι πόνου, όχι ήττας αλλά εναντίωσης και κατά καιρούς συνεπαίρνει πάλι κάποιες δυνατές ψυχές

Ροβίνα ‘Αλμπα

Η ΣΩΣΤΗ ΑΝΑΛΟΓΙΑ

ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ- ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ

ο ανθρωπισμός του συστήματος σε όλες του τις εκφάνσεις είναι τόσο απεχθής που με κάνει να σκέφτομαι πως ο θάνατος μιας θαλάσσιας χελώνας κοστίζει όσο 10 ανθρώπινοι θάνατοι πολιτικών.

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ

Τη διαχείριση του εστιατορίου "Barθelonica", που δούλευαν, ανέλαβαν εργαζόμενοι στη Θεσσαλονίκη με σκοπό να αποφύγουν την απόλυση και το "λουκέτο", μετά την ανακοίνωση των ιδιοκτητών του μαγαζιού ότι η επιχείρηση θα κλείσει για τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες και είναι αμφίβολο αν θα ξανανοίξει... καθώς «δεν πηγαίνει καλά».

Το εστιατόριο,εδρεύει στην οδό Βενιζέλου (Στοά Ρογκότη) και οι ιδιοκτήτες ανακοίνωσαν στο προσωπικό ότι θα απολυόταν άμεσα, ενώ οι αποζημιώσεις θα καταβάλλονταν τον Οκτώβριο, αν υπήρχαν διαθέσιμα χρήματα.

Το εστιατόριο Barhelonica θα το διαχειρίζονται οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τη γενική συνέλευσή τους. Οι αποφάσεις για την λειτουργία του θα λαμβάνονται με πλειοψηφία, ενώ ό,τι περισσεύει από τα έσοδα -αφού αφαιρεθούν τα έξοδα- θα μοιράζεται ισότιμα σε όλους. Επιπλέον θα παρέχεται έκπτωση 30% σε όλους τους πελάτες του εστιατορίου.

«Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τη νεολαία και το λαό της Θεσσαλονίκης να μας στηρίξουν ενεργά σε αυτή μας την προσπάθεια να σώσουμε τις δουλειές μας», υπογραμμίζουν οι εργαζόμενοι, υπενθυμίζοντας ότι το εστιατόριο λειτουργεί από τις 11 το πρωί μέχρι τη 1 το βράδυ και παραμένει κλειστό τις Κυριακές.