Βάκιλος της Σαλαμίνας

ΚΑΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

2011-11-02T20:43:00.002+02:00

Το περιοδικό κυκλοφόρησε σε 600 αντίτυπα.

Αναζητήστε το στα βιβλιοπωλεία του νησιού.

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ 4ΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ

2011-09-05T17:00:00.002+03:00

“Nani kseftilis parai nuku shkon fare”

Μικρές ιστορίες στον καιρό του μνημονίου

2011-06-20T15:54:00.000+03:00

Αλβανός εργάτης, χρόνια στην Ελλάδα, ανασφάλιστος και άνεργος εδώ και μήνες χωρίς κανένα εισόδημα πια και ζώντας σε ακραία φτώχεια, παθαίνει ένα ατύχημα. Με έγκαυμα 3ου βαθμού σ΄ένα δάχτυλο του δεξιού του χεριού από επαφή με το ρεύμα, απευθύνεται σε επαρχιακό νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες, όπου και του τις παρέχουν, αλλά τον πληροφορούν ότι δεν μπορούν να τον νοσηλεύσουν αν τυχόν επιδεινωθεί.

Ο ασθενής ταξιδεύει σε πιο μεγάλη πόλη για να βρει βοήθεια και προσεγγίζει μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που τον παραπέμπει σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο με ένα ιατρικό σημείωμα για την αρμόζουσα χειρουργική αντιμετώπιση, αφού το άκρο πια φλεγμαίνει.

Το τριτοβάθμιο του απαντά ότι δεν μπορεί να τον νοσηλεύσει (μια και με τις τελευταίες εγκυκλίους απαγορεύεται η εισαγωγή ανασφάλιστων) και τον συμβουλεύει να γυρίσει στην πατρίδα του για να γιατρευτεί…  Το τραυματισμένο δάχτυλο αρχίζει να νεκρώνεται και πια σε γαγγραινώδη κατάσταση ο άρρωστος ξανααπευθύνεται στο ΕΣΥ (σε Κέντρο Υγείας αυτή τη φορά) απελπισμένος.

Εκεί ο εφημερεύων γιατρός διαγιγνώσκει μια σηπτική εστία στο χέρι με γάγγραινα του ενός δακτύλου και επέκταση της φλεγμονής στα παρακείμενα, οπότε κρίνει ότι πλέον υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του και κινητοποιεί όσους γιατρούς γνωρίζει μαζί με τον διοικητικό μηχανισμό για να εισαχθεί επιτέλους σε άλλο τριτοβάθμιο νοσοκομείο.

Κι αφού ο άρρωστος μας νοσηλεύεται, την επομένη οι υπηρεσίες απαιτούν να τους δώσει προκαταβολή για να προγραμματιστεί το χειρουργείο… έχοντας χάσει πια κάθε κουράγιο, ζητάει από έναν παπά να τον βοηθήσει, δίνει 260 ευρώ και οδηγείται για ακρωτηριασμό.

Τέλος καλό όλα καλά, μπορεί να έχασε ένα δάχτυλο αλλά τουλάχιστον σώθηκε απ΄τη σηψαιμία.   Πριν μόλις ένα χρόνο τίποτα απ΄όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, γιατί απλούστατα θα είχε αντιμετωπιστεί έγκαιρα και δωρεάν από την πρώτη του επίσκεψη στο σύστημα υγείας.

Οπότε αυτό το χαμένο δάχτυλο είναι μια ακόμη επιτυχία, που χρεώνεται εξ΄ολοκλήρου στον κ.Λοβέρδο, ακούραστο μαχητή εναντίον της διαφθοράς, ο οποίος μάλιστα πρόσφατα κάλεσε τους ευρωπαίους ομολόγους του να δημιουργήσουν και μια Υγειονομική FRONTEX, γιατί κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ κ.ΥΠΟΥΡΓΕ !! και εις ανώτερα.

Μετά τιμής,
Χριστίνα Κυδώνα,
Γιατρός του εναπομείναντος ΕΣΥ

Πηγή: http://www.alterthess.gr/

ΜΑΝΑ

2011-05-29T02:34:00.002+03:00

Η μάνα μου πέθανε στις 3 Μαίου. Το πένθος μου είναι ακόμα τόσο βαρύ που δεν μπορώ ακόμα να μιλήσω γι' αυτή την απώλεια. Aφιερώνω στη μνήμη της ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο γραφτό μου με τον τίτλο:
.

ΛΕΗΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ

......Κι ήταν το σπίτι μας ένα όμορφο καταφύγιο. Η μάνα ανήκε στις γυναίκες που τα σπίτια τους έχουν κάτι από την ψυχή τους. Είναι σπίτια που σε καλοδέχονται σε ησυχάζουν σαν όμορφα λουλουδιασμένα παιδικά λίκνα .Όχι ότι ασχολούνταν ιδιαίτερα με τη φροντίδα του . και να το ήθελε δεν μπορούσε, αφού ακόμα με τον πατέρα καλλιεργούσαν αρκετά χωράφια κι είχαν και πρόβατα στον αχυρώνα σταύλο για το άλογο και γουρούνι και κότες.

Όμως η μάνα όλα τ’ αγαπούσε και η αγάπη της αυτή διαπότιζε ακόμα και τα έπιπλα και τα ρούχα. Κάτω στο υπόγειο τα βαρέλια γεμάτα κρασί, καφάσια με μήλα, κυδώνια, καλάθια με καρύδια κι αμύγδαλα κι αυτή την εποχή ένα καλάθι γεμάτο αυγά, έτοιμα για τη Μεγάλη Πέμπτη που θα τα βάφαμε. Όλα μύριζαν ζωή, αισιοδοξία δεν χώραγε στο σπίτι η ανησυχία και η θλίψη. Στην άκρη οι αξίνες για τους κήπους και τα’ αμπέλια με κοντάρια που γυάλιζαν από την πολύχρονη επαφή με τα χέρια τους περισσότερο τα χέρια της μάνας. Κι ήταν άνθρωπος της προσφοράς η μάνα. Εκείνα τα χρόνια ερχόντουσαν από το απέναντι χωριό οικογένειες ζητιάνων, μόνο οι γυναίκες με τις κόρες τους και ζητιάνευαν αλεύρι, λίπος χοιρινό, φασόλια κι ότι άλλα τρόφιμα υπήρχαν .Έρχονταν συνήθως τέλος του Σεπτέμβρη τότε που τα κελάρια ήταν γεμάτα. Η μάνα έδινε σε όλες δεν άφηνε καμιά παραπονεμένη κι άκουγε όλες αυτές τις ευχές που με φωνή κακομοίρικη και τρεμουλιαστή έλεγαν αυτές οι γυναίκες.

-Μια φορά, μου έλεγε η μάνα, ήταν Μάρτης, ο πατέρας είχε φύγει στη Γερμανία. Ξαφνικά βλέπει τη Λούγκαινα, ξέρεις αυτή με τα περίεργα χείλη.

Ήρθε και μου ζητούσε πράγματα. Ξέρεις κόρη μου ο Μάρτης από παλιά ήταν ο πιο δύσκολος μήνας. Όλα τα τρόφιμα τέλειωναν, τότε πέθαναν και οι περισσότεροι ηλικιωμένοι και αδύναμοι, μιλάω για παλιά, τώρα όλα τάχουμε κι άμα τελειώνουν τα δικά μας πάμε κι αγοράζουμε ό,τι θέλουμε από το μαγαζί.

Όταν ήρθε λοιπόν η Λούγκαινα , ήρθε ίσια σε μένα, μου τόπε κιόλας.

-Αχ, Γιώργαινα , έτσι την έλεγε τη μάνα μου, εσύ μονάχα θα μου δώσεις κατιτίς. Δεν έχουμε τίπουτα να φάμι , η Μαρούσω η κόρι μ. είναι άρρωστη και δεν έχω να της δώκω τίποτα.

-Ε είναι η πρώτη φορά που στεναχωρήθηκα που της έδωσα, ήταν τα τελευταία που είχα από τα δικά μου, αλλά της τα έδωσα.

Έτσι ήταν η μάνα μου. Όπου και να την έβρισκες αν κάτι κουβαλούσε πάνω της, ήθελε να το μοιραστεί. Σαν να κυριαρχούσε μέσα της το αίσθημα της τροφοδότριας, όλα για τη ζωή.. Να ένα καρύδι το χειμώνα, η το καλοκαίρι, να ένα δαμάσκηνο είχαμε δαμασκηνιές που έκαναν μεγάλα κόκκινα ζουμερά δαμάσκηνα

Αθηνά Τσάκαλου

*

2011-05-19T16:35:00.000+03:00

Όρμος Αμπελακίων

ΕΙΣΤΕ ΕΝΟΧΟΙ

2011-05-14T03:38:00.009+03:00

απ' το πρόσφατο πογκρόμ στην Αθήνα

Ακολουθεί απόσπασμα για γερά στομάχια, από το άρθρο του Δ.Γ. με τίτλο "Επαγγελματίες Ανεργοι" της εφημερίδας 30 ημέρες της Σαλαμίνας, τεύχος Μάρτιος 2011, φύλλο 05. Το απόσπαμα είναι ενδεικτικό και επιλεγμένο τυχαία, μιας και μισάνθρωπα άρθρα εμφανίζονται διάχυτα στο Σαλαμινιακό τύπο:

Ας πάψουμε να φιλολογούμε. Ας περάσουμε στην πράξη.

ΌΧΙ λεφτά στους ζητιάνους λαθρομετανάστες που κατέκλυσαν και κατακλύζουν τις ελληνικές πόλεις. Ας πάνε στην Ρουμανία, στην Βουλγαρία και στην Αλβανία, στις πατρίδες τους.

ΟΧΙ βοήθεια στους ρουμανόγυφτους. Διότι θα δείτε εκατοντάδες έλληνες να έχουν βγει στους δρόμους και να πουλάνε στυλό και χαρτομάντηλα, για να δώσουν ένα κομμάτι ψωμί στα παιδιά τους.Σε αυτό που λέμε "μέλλον του Έθνους μας".

ΌΧΙ συνδρομές σε διεθνιστικές οργανώσεις, όπως κάποιοι "Γιατροί του κώ... ή των ανοιχτών συνόρων",

ΟΧΙ στο "χαμόγελο του.... αλλοδαπού", που τα ξοδεύει στα παιδιά των φαναριών... ας τα πάρει η αστυνομία αυτά τα παιδιά να τα στείλει στην πατρίδα τους και τους γονείς τους από όπου έχουν κλαπεί ή έχουν νοικιαστεί στα κυκλώματα..

-----

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ

H ΚΟΡΔΕΛΑ

2011-05-06T04:36:00.003+03:00

ΤΟ ΦΟΥΡΟ, ΤΑ ΒΛΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΓΑΥΡΙΟΣ

2011-04-21T13:20:00.002+03:00

Μέρα που 'ναι σήμερα, τι μου λέι η κυρα-Ταλούλα του Μπουρδούση;

- Θυμάσαι τότε που 'χαν συναντηθεί στη γωνία της Ηλεκτρικής οι τρεις Πιτάφιοι, της Αγ. Βαρβάρας, του Καματερού και του Αμπελακίου; Της Αγ. Βαρβάρας ήταν στολισμένος με τούλια και οι Αμπελακιώτες κορόιδεψαν τους Παλουκιώτες και τους Συνοικισμιώτες "φουρό". Τσαντίστηκαν οι Παλουκιώτες και τους λένε:

-Άντε ρε να φάτε βλήτα εσείς οι Αμπελακιώτες, οι γκροπιάρηδες. Και σεις οι περαματιάρηδες οι Καματεριώτες να φάτε λίγο γαύριο. Που 'ναι η δύναμή σας ρε, δε μπορείτε να σηκώσετε ούτε τον Πιτάφιο.

Κι αρχίζει ένας καβγάς! Άστραψε και βρόντηξε η Ηλεκτρική. Αλλού οι Πιτάφιοι, αλλού τα Βαγγέλια, ξελουλουδιάστηκαν οι στολισμοί, ξεμαλιάστηκαν οι παπάδες, ψαλτάδες παίζαν ξύλο, πήγαιναν κι ερχόντουσαν τα λάβαρα. Πόλεμος, Ιερός Πόλεμος! Μέχρι και τα κερατιάτικα του καθενός και του σογιού του βγήκαν στη φόρα.

Ντροπής πράματα, σχολιάζει η κυρά Ταλούλα. Και την άλλη μέρα πάνε και κοινωνάνε. Α, πα, πα, λόγια λόγια! Λοιπόν μισή ώρα κράτησε ο καβγάς. Πέσαν οι πιο ψύχραιμοι, σταμάτησαν τα βρισίδια, μαζεύτηκαν οι Πιτάφιοι όπως-όπως, άρχισαν οι ψαλμωδίες λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Η ζωή στο νησί επανήλθε στα κανονικά της.

Είδες τι θυμήθηκα!

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ

2011-04-06T17:36:00.000+03:00

ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ

2011-03-29T18:46:00.000+03:00

Μην ξεχνάτε
Βαδίζουμε στη κόλαση
Κοιτάζοντας λουλούδια
Κομπαγιάσι Ίσσα, (1763 – 1827)

Μεγαλώνοντας τη δεκαετία του ’80 στα Σελήνια Σαλαμίνας μπορώ να πω πως δε δυσκολευόμουν να παίζω διαρκώς το ‘παιχνίδι του πολέμου’ με τους φίλους μου στις διάσπαρτες αλάνες της γειτονιάς. Βλέπεις, υπήρχαν οι άφθονοι δυναμίτες πίσω από τη πλαγιά που έδιναν το σήμα για την αρχή του παιχνιδιού. Πρωί - απόγευμα, απόηχοι σαν μπουμπουνητά έφταναν στα αυτιά όλων. Κι είναι αλήθεια, απολάμβανα τις ξαφνικές δονήσεις κάτω απ’ τα πόδια μου, διασκέδαζα με τον στιγμιαίο τρόμο, το τράνταγμα του χώματος, κι εντάξει, συμβαίνουν αυτά στα μικρά παιδιά.

Μόλις είχα γυρίσει από το σχολείο στο σπίτι της οδού Πανθέας. Ήταν φθινόπωρο του ’89, μεσημέρι. Όπου να ‘ναι θα έφτανε σπίτι και η μητέρα μου. Αφήνω την τσάντα και πηγαίνω στη κουζίνα να πιω λίγο νερό για να την περιμένω. Τότε ακούγεται ένας υπόγειος συριγμός, οικείος κατά τα άλλα όπως νόμιζα. Οι τοίχοι όμως πάλλονται κάπως υπόκωφα, το νιώθω. Απομακρύνομαι λίγο και λέω από μέσα μου μια απλά παιδική φράση: «θα περάσει». Όμως δε πέρασε ποτέ. Αφήνω το ποτήρι στο τραπέζι κάπως άγαρμπα απελευθερώνοντας κάποιες σταγόνες στον αέρα. Το θυμάμαι, ο τόπος έκλεινε, τα πλακάκια ξεκολλούσαν βίαια απ’ το τοίχο και θρυμματίζονταν στο πάτωμα. Δεν είναι και λίγο πράγμα να βλέπεις το ακριβές δευτερόλεπτο που χρειάζεται για να ανοίξει μια λεπτή σχισμή στο τοίχο. Και τι ήμουνα, μικρό παιδί. Είχα διπλώσει στο πάτωμα κρατώντας με τα χέρια μου τον αυχένα. Δεν έφταιγα. Δυο ράφια με φλιτζάνια κομματιάστηκαν κι αυτά. Εδώ δεν έπαιζα με ξύλινα όπλα, εδώ ζούσα το πόλεμο ερήμην μου κι έκλαιγα ασταμάτητα. Συμβαίνει συχνά τα παιδιά να κλαίνε. Σύντομα επέστρεψε η μητέρα μου. Με ένα βουβό κλάμα προσπάθησε να με καθησυχάσει. Δε τα πολυκατάφερε είναι η αλήθεια, διότι από τότε υποψιάστηκα πως πίσω από τη πλαγιές πάντα κάτι άσχημο θα συμβαίνει.

Θα μου πείτε ποιος το ξέρει το μικρό αυτό νταμάρι κι αυτή η ιστορία σου δεν είναι κι η μοναδική στην επικράτεια. Δίκιο έχετε, η Ελλάδα είναι λεηλατημένη από παντού, νταμάρια, φράγματα, ανάπτυξη μπετόν αρμέ. Όμως δικαιούμαι και ‘γω το θρήνο μου γιατί το μικρό νταμάρι αυτό, της ‘Τούρλας’ όπως λέγεται, είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς όταν παίρνει το πλοίο από το Πειραιά με προορισμό το Αιγαίο, τις Κυκλάδες, τη Κρήτη. Για όπου κι αν ταξιδέψει, αυτή είναι η εναρκτήρια σκηνή που συναντάει ο επιβάτης του πλοίου αν στρέψει το βλέμμα του στα δεξιά λες και επρόκειτο για αξιοθέατο: ένα κάθετο ωχρό βουνό, πληγιασμένο, νεκρό κι όσο κι αν βρέχει δε φυτρώνει τίποτα.

Η θέα του νταμαριού από τον Πειραιά

Στις μέρες μας, με τη ‘κάθοδο’ της COSCO στο Πειραιά πάρθηκαν αποφάσεις για αύξηση των προβλητών υποδοχής εμπορευματοκιβωτίων στο Πειραιά και στο Πέραμα. Δειλά-δειλά το νταμάρι των Σεληνίων επαναδραστηριοποιείται και μάλιστα νυχτερινές ώρες (;) , στη ζούλα, για να καλύψει με τα αδρανή του υλικά τις ανάγκες της επέκτασης. Οι δυναμίτες βέβαια έχουν προοδεύσει, σχεδόν αθόρυβοι πια κάνουν εξίσου καλή δουλειά.

Μα όσο εξελιγμένο δυναμίτη κι αν χρησιμοποιούν, τα εκρηκτικά της μαζικής κι αυτοοργανωμένης αντίστασης, καλό είναι στο τέλος να επιστρέφονται στο παραλήπτη που πρέπει. Άλλωστε ποιος θα κατηγορήσει μικρά παιδιά; Ο αντιτρομοκρατικός νόμος είναι μόνο για τους ενήλικες.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο 27ο τεύχος του περιοδικού "ΕΥΠΛΟΙΑ"

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ

2011-03-24T11:04:00.000+02:00

Από την καλή

κι από την ανάποδη

PARIS 1900. ΜΙΑ ΗΧΗΡΗ ΑΠΟΥΣΙΑ

2011-03-10T23:50:00.000+02:00

Π. Λεμπέσης - "Προσωπογραφία γραίας"

Εδώ και αρκετούς μήνες ασχολούμαι με την ζωή και το έργο του Σαλαμίνιου ζωγράφου Πολυχρόνη Λεμπέση (1848-1913) στην προσπάθειά μου να συνθέσω την μονογραφία του, που ατυχώς δεν έχει ακόμη γραφτεί, αν και έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια από τον θάνατό του. Ξεκαθαρίζω λοιπόν πως δεν είμαι και ο πλέον αντικειμενικός παρατηρητής. Και εξηγούμαι.

Επισκέφθηκα πριν λίγο καιρό την έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης ‘Paris 1900’ με την φιλοδοξία να αντικρίσω, πέρα όλων των άλλων εντυπωσιακών έργων, και την «προσωπογραφία γραίας» του Λεμπέση, μιας και ήξερα πως μέρος της έκθεσης παρουσιάζει τα ελληνικά έργα που είχαν εκτεθεί το 1900 στο Παρίσι. Μάλιστα, το τολμηρό αυτό έργο, που αποτελεί μια σπάνια ωδή στο γήρας, αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην εποχή του, παρουσιάστηκε σε πολλές ελληνικές εκθέσεις των τελών του 19^ου αιώνα, ενώ στο Παρίσι το 1900 έλαβε τον έπαινο¹ αποτελώντας έναν βασικό πυλώνα της ελληνικής συμμετοχής. Κι όμως, στην έκθεση της Πινακοθήκης, σκοπός της οποίας ήταν η αναπαράσταση των εκθεμάτων του ελληνικού ‘περιπτέρου’ στο Παρίσι, το έργο ατυχώς, δεν υπήρχε πουθενά .

Το επιχείρημα πως η προσωπογραφία του Λεμπέση είναι εκτός κλίματος μοντερνισμού, ατμόσφαιρα που επιθυμούν να χτίσουν οι διοργανωτές του ‘Paris 1900’, θα μπορούσε να γίνει πειστικό αν τα κριτήρια της επιλογής των ελληνικών έργων της έκθεσης ήταν καθαρά καλλιτεχνικά και σύμφωνα με το ανάλαφρο παριζιάνικο ύφος και το κίνημα του αρτ νουβώ.

Κάτι τέτοιο όμως δε φαίνεται να ισχύει διότι αν ίσχυε τότε πως εξηγούνται οι ηθογραφικοί πίνακες του Νικηφόρου Λύτρα ανάμεσα στα εκθέματα²; Ή με ποιο σκεπτικό η ηλικιωμένη με το εγγονάκι της, λαμπρό έργο του Ιακωβίδη, αντιπροσωπεύει καλύτερα την belle époque από την ηλικιωμένη του Λεμπέση; Θεωρώ πως εκκρεμεί μία απάντηση ως προς αυτό.

Και η απάντηση γίνεται περισσότερο επιτακτική αν σκεφτεί κανείς πως το συγκεκριμένο έργο του Λεμπέση βρίσκεται στην κατοχή της Εθνικής Πινακοθήκης από τότε που προσαρτίστηκε στις «αγκάλες» της η πλούσια συλλογή του Ευριπίδη Κουτλίδη και δεν θα κόστιζε τίποτα η μεταφορά του.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν δεν παρουσιάζεται ο πίνακας στην έκθεση που αποτελεί δικαιωματικά φυσικό μέρος της, υπάρχει περίπτωση το τολμηρό και προωθημένο αυτό έργο, που φτάνει μέχρι το μεδούλι του ρεαλισμού, να εκτεθεί κάποια άλλη καλλιτεχνική στιγμή;

Φυσικά, η ήπια διαμαρτυρία μου δεν περιορίζεται στην αφάνεια απλά ενός μεμονωμένου έργου. Διαχρονικά, η αντιμετώπιση τού «σπουδαιότερου Έλληνα ζωγράφου»³, χαρακτηρίζεται από μεροληψία και αμέλεια, αν όχι εγκατάλειψη από τους φορείς του πολιτισμού. Φαίνεται ότι δεν έχει κατανοηθεί πλήρως το γεγονός πως ο Λεμπέσης αποτελεί τον «εισηγητή του αντιηρωικού στοιχείου στην ελληνική ζωγραφική»⁴.

¹ Εφημερίδα ‘ΕΜΠΡΟΣ’, 12.8.1900, σελ. 1

² Όπως πολλοί ιστορικοί της τέχνης έχουν σημειώσει, (Ν. Ζίας, Σ. Χρήστου, κ.λπ.) ο

γαλατάς του Λύτρα αποτελεί καλλιτεχνική επιρροή αν όχι κλοπή παλαιότερου έργου του

Λεμπέση με τίτλο Το μεράκι του τσολιά που βρίσκεται στη Συλλογή Καλκάνη. Το

γεγονός αυτό ίσως αποτελεί και την εκκίνηση της χρόνιας διαμάχης μεταξύ Λύτρα και

Λεμπέση.

³ Βήμα, 26.7.1998

⁴ Μ. Στεφανίδης, Ελληνομουσείον

Σύρακας Σταμάτης

ΣΑΛΑΜΙΝΙΑΚΟΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ #2

2011-03-06T05:54:00.001+02:00

Βλέποντας τον χάρτη της Σαλαμίνας παρατηρείς πως το σχήμα του νησιού μοιάζει με κύκνο. Έτσι εξηγείται που τα τραγούδια που ακούγονται στο νησί μοιάζουν με το κύκνειο άσμα του πολιτισμού.

ΣΑΛΑΜΙΝΙΑΚΟΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ #1

2011-03-03T04:04:00.000+02:00

Η υποκρισία που συντροφεύει την Σαλαμίνα αντανακλάται στο γεγονός, πως όλοι οι ντόπιοι περηφανεύονται για την ναυμαχία της αλλά κανείς δε λέει ότι δεν πολέμησαν Σαλαμίνιοι σε αυτήν.

ΒΑΚΙΛΟΣ Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 38

2011-02-22T15:46:00.002+02:00

Απόσπασμα από το ταξιδιωτικό άρθρο του Δ. Γαλιατσάτου
"Ποδηλατάδα στην Πελοπόννησο"

Εξω από τη Δημητσάνα και λίγο πάνω από τη Μονή Φιλοσόφου στο φαράγγι του Λούσιου σύμφωνα με τις ταμπέλες αλλά και ιστοσελίδες, λειτουργούσε κατά τη Τουρκοκρατία κρυφό σχολείο (ΚΣ). Οι ανύποπτοι επισκέπτες χειραγωγούνται στο μύθο της υποτιθέμενης λειτουργίας παράνομων σχολείων κατά τη περίοδο αυτή.

Απλή λογική αλλά και απόψεις πολλών ιστορικών και ερευνητών αποδεικνύουν χονδροειδές και σαθρό, το όλο κατασκεύασμα. Πως ήταν δυνατόν οι φωνές τα παιχνίδια τα ηχηρά γέλια των παιδιών κατά τη διάρκεια της διαδρομής από και προς το ΚΣ να διαφεύγουν συνεχώς της προσοχής των Τούρκων; Θεία Πρόνοια ….

Γιατί να λειτουργούν κρυφά και παράνομα αφού δεν αναφέρεται κανένα διάταγμα του Σουλτάνου που να απαγορεύει τη λειτουργία σχολείων;

Το 17^ο αιώνα λειτουργούσαν Ελληνικά Σχολεία νόμιμα στη Χίο, στις Κυδωνίες, στην Τραπεζούντα, στη Σμύρνη, στην Κωνσ/πολη, στα Ιωάννινα, στις Μηλιές Πηλίου, στον Τύρναβο, στην Κοζάνη, στην Πάτμο και στη Δημητσάνα.

Ενώ λοιπόν λειτουργούσε νόμιμο και φανερό σχολείο στη Δημητσάνα, μέσα στη πόλη, κατά τους υπέρμαχους του ΚΣ οι γονείς παραφρόνησαν και έστελναν τα παιδιά έξω και μακριά από τη πόλη, πάνω από τη Μονή Φιλοσόφου μέσα σε ένα σκοτεινό και απρόβλεπτο περιβάλλον.

Ακόμη και σήμερα με σύγχρονο ορειβατικό εξοπλισμό το πέρασμα του Λούσιου εγκυμονεί κινδύνους. Η διάσχιση με παιδιά απαιτεί πρόσθετα προληπτικά μέτρα. Ανεβαίνουμε και κατεβαίνουμε πολύ αργά και επιφυλακτικά, επειδή το μονοπάτι για το ΚΣ στενεύει, παίρνει σταθερά ανοδική και σχεδόν κατακόρυφη κλίση και επιπλέον το έδαφος γλιστράει από τις συχνές βροχοπτώσεις που σημειώνονται στο Μαίναλο. (Νωπή μένει στη μνήμη μας η τραγωδία της 27-05-2007).

Είναι δυνατόν σε συνθήκες κατοχής και χωρίς εξοπλισμό παιδιά να ανεβαίνουν στο ΚΣ, να μη παίζουν αλλά να συγκεντρώνονται ώστε να τηρούν τους κανόνες ασφαλούς ορειβασίας και αναρρίχησης;

Αλλά ίσως τα προστατεύει η νουθεσία και η καθοδήγηση του μοναχού στο ΚΣ, όπως φαίνεται στο γνωστό από τα σχολικά εγχειρίδια πίνακα του Νικολάου Γύζη. Το θέμα του πίνακα στερείται ιστορικής τεκμηρίωσης, προφανώς όμως απηχεί την ευγνωμοσύνη του Γύζη προς την Εκκλησιαστική Επιτροπή της Τήνου η οποία το 1865 του χορήγησε υποτροφία για να σπουδάσει στο εξωτερικό. Κανένα ιστορικό στοιχείο δεν υπάρχει που να αποδεικνύει την ύπαρξη ΚΣ.

Οι έγκυροι ιστορικοί και ερευνητές Παπαρηγόπουλος, Σάθας, Γ. Βλαχογιάννης, οι καθηγητές Πανεπιστημίου Γ.Ζώρας & Α.Αγγέλου είναι κατηγορηματικοί : «ΚΣ δεν υπήρξε, πρόκειται για μύθο». Η Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, οι ερευνητές Γιάννης Κορδάτος, Διον. Κόκκινος και Δημ. Φωτιάδης δεν αναφέρουν ύπαρξη ΚΣ. Επίσης την αρνούνται και οι μελετητές της Ιστορίας Θαν. Ευταξίας

Μανουήλ Γεδεών & Κωνσ. Κούμας.

Ο μύθος καλλιεργήθηκε και συντηρείται για θρησκευτικές σκοπιμότητες και αντιβαίνει στον ισχυρισμό της Εκκλησίας ότι κηρύττει και υπερασπίζεται την αλήθεια. Η ιστορική αλήθεια μπορεί να συγκαλύπτεται ή να αλλοιώνεται, αλλά μπορεί και να αναζητείται έστω και αν είναι χωμένη μέσα στο φαράγγι του Λούσιου.

----------

Για το θέμα του κρυφού σχολειού μπορείται επίσης να διαβάσετε ηλεκτρονικά το βιβλίο του Άλκη Αγγέλου - "Το κρυφό σχολειό. Χρονικό ενός μύθου", εκδόσεις Εστία. ΕΔΩ

ΒΑΚΙΛΟΣ Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 18

2011-02-13T12:29:00.003+02:00

Αμπελάκι ~1930, οικογένεια Παπαναγιώτου.

600 λέξεις για τον σχολιασμό μιας φωτογραφίας είναι αρκετές;
.

Βλέποντας τη φωτογραφία μού ήρθε στο μυαλό η σκηνή του τέλους στην σπονδυλωτή ταινία ‘Όνειρα’ του Κουροσάβα, η οποία καταλήγει σε μια κηδεία εύθυμη, όπου τα μοιρολόγια έχουν δώσει τη θέση τους στα γκονγκ κι επικρατεί χαρούμενη μουσική, χορός από τους ευδιάθετους συνοδοιπόρους του νεκρού. Όμως δε πρόκειται περί αυτού. Σε τούτη τη φωτογραφία δεν εκδηλώνεται συναίσθημα χαράς ούτε και λύπης. Προϋπάρχει το παγερό που τα καλύπτει.

Εδώ ο θάνατος μοιάζει με ένα γεγονός βιωμένο, ενταγμένο στη κουλτούρα της ζωής.

Δεν αποτελεί κατάρα, συμφορά ή μιαρή εξαίρεση. Γι’ αυτό ακριβώς ο θάνατος έπρεπε να φωτογραφηθεί κι όχι να απωθηθεί μέσα στο φαντασιακό των συγγενών της εκλιπούσας. Ο φωτογράφος συμβολοποιούσε τη στιγμή του περάσματος, ενώ ακόμα οι ζωντανοί συνυπάρχουνε με το νεκρό, αγγίζονται, φωτογραφίζονται. Στο σύνολο της η κατάσταση του πένθους εξανθρωπίζεται, προσαρμόζεται στην καθημερινότητα με την ευλάβεια που του πρέπει, γιατί ο πόνος περιέχει μέσα του την αντίληψη του μη αναστρέψιμου και τελικά βιώνεται ως μια πραγματική διαβατήρια τελετή. Το κρέμασμα της φωτογραφίας μέσα στο πατρικό σπίτι, ως μοτίβο συνυφασμένο με την καθημερινότητα, επιβεβαιώνει αυτή την εξοικείωση. Η διεργασία του πένθους έτσι γινόταν πιο ανώδυνη.

«Πρέπει να δοθεί στον θλιμμένο δυνατότητα να αντιμετωπίσει και να ξεδιαλύνει το πένθος του για να μπορέσει να βγει απ’ αυτό συναισθηματικά σώος. Οι συγγενείς εκείνων που χάθηκαν στην μάχη και που τα σώματά τους δεν βρέθηκαν ποτέ έχουν την μεγαλύτερη δυσκολία να θεραπευθούν από τη θλίψη, γιατί δεν είχαν κάποιον, στον οποίο να συγκεντρώσουν την προσοχή τους και να εκφράσουν τη θλίψη τους και πέφτουν εύκολα στον πειρασμό της αρνήσεως του γεγονότος του θανάτου».

Η σύνθεση της φωτογραφίας μάς αποκαλύπτει και κάτι ακόμη.

Ο νεκρός θρηνείται πρωτίστως από τους συγγενείς αλλά αποτελεί απώλεια για όλους τους συγχωριανούς. Τα επίσημα ρούχα των συγγενών, η παραδοσιακή ενδυμασία της νεκρής καθώς και τα πολύτιμα κτερίσματά της το αποκαλύπτουν:

- η μεταξένια μπόλια απ’ το Σουφλί,

- το χρυσοκέντητο ζιπούνι (ραμμένο από τα χέρια της περίφημης κεντήστρας Δέσποινας από την Κωνσταντινούπολη, απ’ την οποία προμηθεύονταν οι Αμπελακιώτες καραβοκύρηδες τα κομμάτια της στολής για τις αρραβωνιαστικές τους),

- τα μελίπηκτα κεριά, απαραίτητα στοιχεία για την ορατότητα μέσα στο έρεβος του κάτω κόσμου,

- το περίφημο δαχτυλίδι-κειμήλιο στο δεξί χέρι όχι τυχαία. Κατά τη λαϊκή αντίληψη η δεξιά θέση ήταν φορέας του καλού ενώ αντίθετα η αριστερόστροφη κίνηση δήλωνε υποταγή στο διάβολο και στο κακό, γι’ αυτό και η συγγενείς της φόρεσαν το δαχτυλίδι στο καλοδεχούμενο από τη κρίση του θεού χέρι.

Να λοιπόν γιατί το πένθος αντικατοπτρίζει τα ήθη ενός ολόκληρου χωριού με συνεκτικούς δεσμούς και ηθικούς κώδικες. Το εθιμοτυπικό του δεσίματος χεριών και ποδιών της νεκρής δεν απουσιάζει κι από δω με μια προσεκτική ματιά της φωτογραφίας. Υπήρχε η πίστη του βρυκολακιάσματος, η γνωστή σήμερα νεκροφάνεια. Βλέπουμε λοιπόν πως όλη η διαδικασία μέχρι τη ταφή ήταν σύμφωνη με τις τυπολατρίες και τις δεισιδαιμονίες της κοινότητας. Άλλωστε η απώλεια αποτελεί την εγγύηση της συνέχειας της κοινωνικής αλυσίδας. Ο θάνατος επιφέρει το επέκεινα.

Και τελικά, η τιμή του πένθους είναι ουσιαστικά η ευχαριστία του θρηνωδού προς το θανόντα, Η αναγνώριση της προσφοράς εντός της γονεϊκής κλίμακας. Όλος ο σεβασμός σφραγίζεται στα καρφωμένα βλέμματα επάνω στη νεκρή. Όλοι τους είναι υποχρεωμένοι να σκύψουν ταπεινά το κεφάλι για να την τιμήσουν ή και να την εγκωμιάσουν μέσα από τη φωτογραφία. Σε αυτήν οφείλουνε την ύπαρξή τους και όλοι τους είναι περήφανοι. Να γιατί στέκουν προσοχή μπροστά της. Αυτοί που πενθούν, πάντα όρθιοι μπορούν να σταθούν στα πόδια τους χάρη σε σένα που βρίσκεσαι ξαπλωμένη. Ο διαχωρισμός εύγλωττος. Η διαφορετική στάση υποδηλώνει την αντίθεση ζωής και θανάτου. Είναι θέμα κίνησης και ακινησίας.

Όλοι οι όρθιοι περικυκλώνουν τη νεκρή, ξορκίζουνε το απευκταίο σε ενότητα: δεν υπάρχει τελετή χωρίς το κύκλο.

Σταμάτης Σύρακας

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΛΑΓΟΙ

2011-02-11T01:43:00.000+02:00

ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΛΕΝ

2011-02-06T17:49:00.003+02:00

Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.

Ξεκινάς από νεκρός. – ‘Έτσι το γλιτώνεις αυτό.

Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.

Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.

Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι ‘ατακτούλης’. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.

Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι. Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπά με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και – Νάτο !!

Τελειώνεις σαν ένας οργασμός.....!!

ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 2007

2011-02-02T23:35:00.002+02:00

Το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος απένειμε την Παρασκευή στην Σούζαν Μουμπάρακ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Η σύζυγος του προέδρου της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ τιμήθηκε για τη δραστηριότητά της για την ειρήνη και τα παιδιά-θύματα του πολέμου ως πρόεδρος της «Διεθνούς Κίνησης Γυναικών για την Ειρήνη».

Ο κ. Παπούλιας δέχθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής στο Προεδρικό Μέγαρο την κ. Μουμπάρακ, την οποία συνόδευε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη, πρόεδρος του Ιδρύματος για το Παιδί και την Οικογένεια. Στην τελετή παρασημοφόρησης παρευρέθηκε η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη και ο υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης.

Ο κ. Παπούλιας συνεχάρη την κ. Μουμπάρακ για τις δραστηριότητές της, ενώ εκείνη ευχαρίστησε θερμώς για την τιμή που της έγινε, τονίζοντας ότι αυτή απευθύνεται και σε όλους τους συνεργάτες της και τους χιλιάδες νέους και νέες που την βοηθούν στην επιτέλεση αυτού του έργου.

Τέλος, ο υπουργός Πολιτισμού Γ.Βουλγαράκης δήλωσε ότι «επειδή ο πολιτισμός δεν μπορεί να σταθεί χωρίς ειρήνη, σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προστασία της κοινωνικής συνοχής, η συνεισφορά της κ. Μουμπάρακ στον πολιτισμό είναι τεράστια. Γι αυτό θα ήθελα να της απονείμω το βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού σαν ένδειξη αναγνώρισης του έργου της σε παγκόσμιο επίπεδο».

http://news.in.gr/greece/article/?aid=814962

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ

2011-01-28T21:09:00.000+02:00

1 και 2 Φλεβάρη στις 21:00

στην αίθουσα Μπόγρη

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ / ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

2011-01-26T05:07:00.002+02:00

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη.

Διαβάστε περισσότερα »

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕΜΟ

2011-01-21T17:03:00.001+02:00

ΟΤΙ ΚΑΤΟΥΡΑΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΣ ΣΤΟ ΑΛΑΤΙ

αρβανιτικη παροιμια

Ο Μέμος Μπεγνής,

ο μεγαλύτερος καλλιτεχνικός εκπρόσωπος της Σαλαμίνας,

ο ηγέτης των μεσημεριανών εκπομπών,

ο απόλυτος τροφοδότης του κίτρινου τύπου,

ο μεγάλος γόης του Star Channel,

επενδύει σαν γνήσιος Κουλουριώτης

στον πολιτισμό του νησιού.

Σ' ευχαριστούμε Μέμο

ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ

ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΠΩΘΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;

2011-01-18T22:23:00.000+02:00

ΓΥΑΛΙ - ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ

2011-01-16T23:28:00.001+02:00

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Εύπλοια. Το νέο τεύχος μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ

Το Γυαλί βρίσκεται μεταξύ Νισύρου και Κω και μαζί με τα μικρότερα νησιά Άγιος Αντώνιος και Στρογγύλη ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, Νομός Δωδεκανήσου, Δήμος Νισύρου.

Αποτελείται από δύο λοφώδη τμήματα βορειοανατολικά και νοτιοδυτικά, τα οποία συνδέονται στο κέντρο από μια επίπεδη γλώσσα γης. Έχει έκταση 5 περίπου τ.χλμ. και πληθυσμό 10 κατοίκους.

Το Γυαλί είναι πλούσιο σε ηφαιστειακά πετρώματα, κυρίως ελαφρόπετρα και περλίτη (φυσικό γυαλί), κι αυτό μοιραία το οδήγησε στα χέρια δύο μεγάλων εταιριών (ΛΑΒΑ και ΠΕΡΛΙΤΕΣ ΑΙΓΑΙΟΥ ΑΕ) που, εδώ και 15 χρόνια, το εκμίσθωσαν και ύψωσαν τις σημαίες τους εξορύσσοντας τα παραπάνω υλικά.

Το ένα κομμάτι του νησιού ανήκει στο δήμο Νισύρου και έχει εκχωρηθεί για 20 χρόνια στην εταιρία «ΛΑΒΑ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΤΟΜΙΚΗ Α.Ε.», (η οποία από το 1977 έχει εξαγορασθεί από την «ΑΓΕΤ Ηρακλής») με ετήσιο μίσθωμα 1.500.000 €, (ποσό που αποτελεί το 70% των συνολικών εσόδων του δήμου). Το μέρος που ανήκει στο ελληνικό δημόσιο έχει εκχωρηθεί για μία πενταετία στην εταιρία «ΠΕΡΛΙΤΕΣ ΑΙΓΑΙΟΥ».

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΝΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ANIMATION

2011-01-14T01:17:00.002+02:00

H ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ

2011-01-08T00:55:00.001+02:00

Aναδημοσίευση από ΕΔΩ

Δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει αλλά αυτές τις μέρες, συναντάς ανθρώπους από τα παλιά. Φίλους που έχεις να δεις χρόνια και καιρούς. Που η ζωή σας έφερε κάποτε κοντά και έπειτα σας χώρισε.

Αυτό ίσχυσε φέτος και για μένα. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης μου, συνάντησα έναν παλιό φίλο. Ένα πρόσωπο που είχα χάσει χρόνια καθ ότι οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει. Υποθετικά τουλάχιστον . Σε επίπεδο ιδεών. Μια και οι ιδέες χωρίζουν. Μονάχα η ζωή, η εμπειρία, το βίωμα ενώνει τις καρδιές. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες διαιρούν. Και στο ποσοστό που ο Χριστιανισμός δεν είναι βίωμα και ζωή, αλλά ιδεολογία τότε μας διαιρεί.

Είχαμε χαθεί για χρόνια. Εκείνος παρέμεινε στο αναρχικό χώρο και εγώ εισήλθα στην εκκλησία. Όχι αντίθετοι χώροι. Πάνω κάτω ίδιους ψυχισμούς κουρνιάζουν στους κόλπους τους, αλλά αυτό αφήστε να το πούμε μια άλλη φορά.

Ανταλλάξαμε χαιρετισμό και ευχές και πιάσαμε μια σύντομη κουβέντα στα όρθια.

-Αδελφέ πως πέρασες αυτές τις μέρες, οικογενειακά;

-Εεεε σχεδόν μου λέει πάτερ.

-Που αλλάξατε τον χρόνο στο σπίτι έτσι με την οικογένεια και τους φίλους.

-Όχι πάτερ μου.

Μου είπε με δύναμη ψυχής.

-Αλλά που ;

-Στις φυλακές πάτερ, όπως κάθε χρόνο. Σύντροφοι αναρχικοί, μαζευόμαστε κάθε χρόνο έξω από τις φυλακές, τραγουδάμε, φωνάζουμε συνθήματα, βάζουμε μουσική και γενικότερα δημιουργούμε μια ωραία ατμόσφαιρα, συμπαράστασης, αλληλεγγύης, συντροφιάς και ελπίδας στους συνανθρώπους μας, που τέτοιες μέρες στερούνται το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου που είναι η ελευθερία του.

Είχα πραγματικά σαστίσει. Τα μάτια μου τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Η καρδιά μου έχαιρε σε αυτά που άκουγε. Μια συγκίνηση και ελπίδα άνθισε μέσα μου. Ναι υπάρχουν ακόμη ευαίσθητες ψυχές. Καρδιές που αγαπούν. Που νιώθουν και μπορούν να αντιστέκονται.

Συγχρόνως ντράπηκα. Αισθάνθηκα λίγος. Μπροστά του, ένα τίποτα. Απέναντι στο Θεό υπόλογος. Στο Χριστό ανάξιος μαθητής του.

-Εσύ πάτερ που άλλαξες χρόνο;

Τι να έλεγα. Ότι ήμουν στο σπιτάκι μου. Σαν ένας καλός χριστιανοαστός. Ότι αν ήμουν πραγματικός παπάς έπρεπε να ήμουν δίπλα στους κολασμένους αυτής της γης.

Τότε αυτομάτως στην σκέψη μου ήρθαν τα λόγια του Χριστού μας « Oύ πας ο λέγων μοι Kύριε Kύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ' ο ποιών το θέλημα του πατρός μου." Kατά Mατθαίο 7 (21).

Και μέχρι να συνέλθω έρχεται δεύτερο ράπισμα στην συνείδηση μου από τον λόγο Του Χριστού «και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης» Κατά Ιωάννη Κεφ. Ι΄ «16

Μέχρι που άκουσα να φωνάζει δυνατά μέσα μου ο Χριστός «εν φυλακή ήμην...» (Ματθ. 25, 36).

Και σας λέω τώρα εγώ, ποιος από τους δυο μας, είχε πραγματώσει στην ζωή του το θέλημα του Θεού; Ποιος είχε ενσαρκώσει το μήνυμα του Χριστού στην ζωή του;

Δεν με νοιάζει τι λέει και τι πιστεύει ένας αναρχικός. Εμένα σαν παπά με δίδαξε, με έλεγξε όχι με τις ιδέες του, αλλά με το βίωμα του. Με την ζωή και πράξη του.

Την ώρα που τα εκατομμύρια των αστικοχριστιανών στην ορθόδοξη Ελλάδα, έτρωγαν την γεμιστή γαλοπούλα τους, την ώρα που οι χοροί και τα γλέντια καλά κρατούσαν μια χούφτα ανθρώπων που τους φωνάζουν «αλήτες» σε κάθε πόλη της Ελλάδος, παρέμειναν μέσα στο κρύο έξω από τις φυλακές, για να γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου με τα φυλακισμένα αδέλφια μας, τους συνανθρώπους μας, εκείνους για τους οποίους ο Χριστός είπε «ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με….».

Τότε για ακόμη μια φορά ήχησαν μέσα μου τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου «παιδί μου έρχονται κάποιες πόρνες στην εξομολόγηση που θέλω να πέσω στα πόδια τους και ευλαβικά να ασπαστώ τα ευλογημένα χέρια τους…..».

π. Λίβυος

Νέα Πέραμος - Φανερωμένη

2011-01-03T00:45:00.000+02:00

Μεσάνυχτα πρωτοχρονιάς

πιοτό χαρτάκι και χιονιάς

ευκαταστατισμός και πόθος,

μα στο πορθμείο της γραμμής 'Ν. Πέραμος - Φανερωμένη'

-ίσως το πιο ασήμαντο λιμάνι στον κόσμο-

έφυγε το τελευταίο φέρι για απέναντι

κι άφησε πίσω του τον όλεθρο.

Στην καντίνα 'Η γλυκιά Ελλάς"

ο πλανόδιος με το μπουζούκι

φράγκο-φράγκο μετράει την είσπραξη

-βγαίνει στο σύνολο δεκαεφτά ευρώ-

Πιάνει την κούπα με κρασί

τώρα δικαιούται να πιει σα πελάτης

τι κι αν η παρέα του είναι του λιμανιού σκυλιά;

Ύστερα πιάνει το μπουζούκι

τώρα μπορεί να πενίζει για τη πάρτη του

τι κι αν κάνει το Τσιτσάνη αμανέ;

εδώ δεν επιτρέπονται τα γέλια

το λούμπεν κέφι 'ναι κατάθλιψη.

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤΑΚΙΑ ΤΩΝ JUMBO ΣΑΣ ΜΙΛΟΥΝ

2010-12-31T01:30:00.003+02:00

Χριστούγεννα…

Λέξεις όπως "γιορτινό κλίμα", "δώρα στα αγαπημένα πρόσωπα" στολίδια, "φιλανθρωπία", κυριαρχούν. Με τους κανόνες της αγοράς,τα Χριστούγεννα είναι μια θαυμάσια ευκαιρία κερδοφορίας των εμπόρων προωθώντας την απενοχοποιημένη κατανάλωση εμπορευμάτων .Τη τελευταία δεκαετία,τα Χριστούγεννα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα παιχνιδάδικα των jumbo.Μια εταιρεία πώλησης παιχνιδιών,με 51 καταστήματα και άνοιγμα στην αγορά των Βαλκανίων(Βουλγαρία, Κύπρος,και σύντομα στη Ρουμανία),περίπου 3000 εργαζόμενες/ους(μόνιμο και έκτακτο προσωπικό),διαφημιστικές καμπάνιες στα μέσα ενημέρωσης εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ,και τζίρο εκατομμυρίων ευρώ. Το πλάνο του ομίλου είναι ξεκάθαρο: 3 νέα καταστήματα το χρόνο,και το τελευταίο εξάμηνο,ο πήχης ανέβηκε στα 6.

Και όλα αυτά,σε περίοδο “κρίσης” για τα αφεντικά…
Πού βασίζεται άραγε ο πλούτος του Βακάκη;

Διαβάστε περισσότερα »

ANAΤΡΙΧΙΛΑ

2010-12-30T04:40:00.004+02:00

Εδώ είναι πατρίδα του Αγίου Γρηγορίου του Πέμπτου

ΚΥΝΟΣΟΥΡΑ - Δ' ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

2010-12-26T23:26:00.000+02:00

Την Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε το Δ΄ οδοιπορικό του περιοδικού μας με συμμετοχή άνω των 30 ανθρώπων. Ο χώρος επίσκεψης ήταν οι αρχαιολογικές και λιμενικές εγκαταστάσεις του ακρωτηρίου της Κυνόσουρας. Στον τύμβο των Σαλαμινομάχων παρουσιάστηκε η αρχαιολογική σημασία του χώρου καθώς και η χρόνια λεηλασία του από τον ΟΛΠ και τα ναυπηγεία.

Στη συνέχεια αφού περάσαμε κατά μήκος του χαώδους νταμαριού, όπου παλαιοί χάρτες περιηγητών σημειώνουν ότι υπήρχε το ιερό του Κυχρέα, κατευθυνθήκαμε στις κατοχικές εγκαταστάσεις στις οποίες, όπως μαρτυρούν τα πολυκαιρισμένα συνθήματα στους τοίχους, πιθανολογείται οτι κρατούνταν προσωρινά αγωνιστές της Αντίστασης. Αργότερα, οι εγκαταστάσεις αυτές τσιμενταρίστηκαν περιμετρικά και χρησιμοποιήθηκαν ως αποθηκευτικοί χώροι του ΟΛΠ.

Αφού κατευθυνθήκαμε προς το τέλος του ακρωτηρίου, είδαμε τα κανόνια τού γερμανικού πυροβολείου, τα οποία χρησιμοποιούνται πλέον κατ’ ανάγκη ως δέστρες για τα πλοία και ξεκουραστήκαμε στο μικρό φάρο. Εκεί, παρόλο που συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι υπό ασφυκτικό κλοιό (Ψυττάλεια, σταθμός εμπορευματοκιβωτίων, ναυπηγεία Περάματος – Κυνόσουρας, διάσπαρτα σταθμευμένα γκαζάδικα, σωροί απορριμμάτων) το μυαλό καταφέρνει τελικά να δραπετεύσει και για λίγα λεπτά να αντιληφθεί το απέριττο του αττικού τοπίου.

Είναι στο χέρι μας να διασώσουμε αυτή τη γωνιά, πρωτίστως ως χώρο τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς και ανάσας.

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΑ

2010-12-22T11:19:00.003+02:00

Μπορείτε πλέον να κατεβάσετε και το 3ο τεύχος του περιοδικού μας ηλεκτρονικά (μορφή pdf) από την αριστερή στήλη του blog μας.

Για τους λάτρεις του χαρτιού, εντός ολίγων ημερών θα υπάρξει και συμπληρωματικό μοίρασμα του περιοδικού μας στα σημεία διανομής.

Για όσους μας έχουν στείλει e-mail ζητώντας την ταχυδρόμησή του, ενημερώνουμε πως θα σας αποσταλλεί εντός των εορτών.

Βάκιλος

Ρατσιστική συμπεριφορά υπαλλήλου σε καραβάκι Πέραμα - Σαλαμίνα

2010-12-18T22:02:00.001+02:00

Σήμερα πηγαίνοντας στην πόλη μου την Σαλαμίνα πήρα όπως κάθε φορά το κλασικό καραβάκι από το Πέραμα. Συγκεκριμένα πήρα το καραβάκι των 11.45 με την επωνυμία Άγιος Νικόλαος ΙΙ.

Ενώ όλα ήταν βαρετά και λίγο πριν ξεκινήσει το καραβάκι κατέβηκε στο χώρο των επιβατών η κυρία που κόβει τα εισιτήρια (κόβονται πάντα μέσα στο καραβάκι αφού ξεκινήσει) και κατευθύνθηκε προς έναν έγχρωμο άνδρα. Τον πλησίασε και τον ρώτησε αν έχει χρήματα για το εισιτήριο (1 ευρώ είναι το εισιτήριο). Ο άνδρας της απάντησε πως έχει. Τότε η αγενέστατη κυρία (που ίσως είναι και ιδιοκτήτρια) του ζήτησε να της δείξει τα χρήματά του. Εκείνος της απάντησε πως έχει κανονικά χρήματα για να πληρώσει και αυτή επέμενε πως θέλει να τα δει. Αυτό συνεχίστηκε για λίγη ώρα ...

Πρέπει να τονίσω ότι αυτό έγινε μόνο με τον έγχρωμο άνδρα (από την Νιγηρία όπως είπε) και σε κανέναν άλλο επιβάτη. Τότε κάποιοι επιβάτες αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε για την ρατσιστική συμπεριφορά. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα αισθανόμουν αν με ξεχώριζαν μέσα στο πλήθος και μου έλεγαν μπροστά σε όλους κάτι τέτοιο. Όταν την ρωτήσαμε γιατί δεν ζήτησε και από εμάς να δει αν έχουμε χρήματα, η κυρία αυτή δικαιολογήθηκε ότι έρχονται κάποιοι μαύροι και δεν πληρώνουν γιατί λένε πως δεν έχουν χρήματα. "Τι να κάνω μετά να τους πετάξω στην θάλασσα?" ήταν η αποστομωτική της απάντηση. Ενώ η λύση είναι απλή, να κόβει τα εισιτήρια με την είσοδο του επιβάτη και όχι αφού ξεκινήσει το καραβάκι.

Τότε κατέβηκε και κάποιος άλλος κύριος (μάλλον ο καπετάνιος) και με άγριες διαθέσεις ρωτούσε τι συμβαίνει. Όταν είδε εξαγριωμένο τον κόσμο και κατάλαβε ότι δεν τον παίρνει άρχισε να επαναλαμβάνει τις δικαιολογίες της συνεργάτιδάς του και αποχώρησε.

Μια κυρία μάλιστα σηκώθηκε με το μωρό της και βγήκε από το καραβάκι λέγοντας στην κυρία(με τα εισιτήρια) πως σιχάθηκε με την ρατσιστική της συμπεριφορά. Ενώ ο άνδρας από την Νιγηρία προσπαθούσε να την πείσει να μην κατέβει για χάρη του από το καραβάκι. Η κυρία αποχώρησε και λυπάμαι που δεν πρόλαβα να κάνω και εγώ το ίδιο.

Θεώρησα αυτή τη συμπεριφορά προσβολή της προσωπικότητας του ανθρώπου και ρατσιστική συμπεριφορά από τις χειρότερες γι' αυτό και θέλησα να σας στείλω το θέμα. Ελπίζω η κυρία - ρατσίστρια να πάρει το μάθημα της

Και για την ιστορία η καλύτερη απάντηση σε αυτήν την ρατσίστρια που για ένα ευρώ έκανε ρεζίλι έναν άνθρωπο ήταν το ότι ο Νιγηριανός την πλήρωσε δίνοντας της 20 ευρώ …

Στην διάθεση σας τα στοιχεία από το καραβάκι όπως αναφέρονται στο εισιτήριο και κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα

αναδημοσίευση απο salamina press

X.B

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

2010-12-17T09:29:00.000+02:00

Αναδημοσίευση από ΕΔΩ

Πολύ κροκοδείλιο δάκρυ έπεσε από τους ακριβοπληρωμένους δημοσιογράφους της πρωινής “ενημέρωσης” για τις ψιλές που άρπαξε ο Κωστής Χατζηδάκης. Εν ολίγοις παρουσίασαν τον πρώην υπουργό μεταφορών ως έναν “άμεμπτο” απλό πολίτη, σαν να μην είχε συμμετάσχει ποτέ σε καμία κυβέρνηση, σαν να μην έχει καμία σχέση με την εξουσία, την κακοδιαχείριση, τις ιδιωτικοποιήσεις και το μνημόνιο.

Προφανώς πίσω από την “συμπαράσταση” στο “θύμα”, που σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουν στα καθημερινά θύματα της βίας των απολύσεων, της βίας του εργασιακού μεσαίωνα, της βίας της κατάργησης των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, της βίας της κατάχρησης εξουσίας, της βίας της εξαθλίωσης του πολίτη, υπερασπίζονται συνολικά την “τάξη” (τους) γιατί γνωρίζουν ότι σε λίγο κανείς από αυτούς τους ξεπουλημένους προπαγανδιστές δεν θα μπορεί να κυκλοφορεί ανάμεσά μας χωρίς τα ΜΑΤ. Βαφτίζουν λοιπόν το γεγονός ως “τυφλή οργή” και “αγανάκτηση” προσπαθώντας να αποπλανήσουν τους τηλεθεατές από την απλή πραγματικότητα, ότι δηλαδή όλος αυτός ο συρφετός πολιτικών – δημοσιογράφων – επιχειρηματιών – τραπεζιτών και εργατοπατεράδων έχει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για την εξαθλίωση των πολιτών και συνεπώς η βία εναντίων τους είναι άμυνα, είναι βία στη βία τους.

Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να υπονοήσουν ότι το γεγονός του ξυλοφορτώματος “αμαύρωσε” την πορεία και λειτουργώντας ως εξαγορασμένοι δημοσκόποι να μιλήσουν αυθαίρετα, εκ μέρους της “πλειοψηφίας”, υποστηρίζοντας πως ο “πολύς κόσμος” καταδίκασε το γεγονός. Φυσικά ουδείς από αυτά τα φτηνιάρικα φερέφωνα της χούντας των τραπεζιτών δε ήταν εκεί έξω, ούτε σε απόσταση χιλιομέτρων δεν θα πλησίαζαν σε μια διαδήλωση. Πλασάρουν ύπουλα τον εαυτό τους ως έναν από εμάς, λες και πρόκειται για άνεργους, χαμηλοσυνταξιούχους ή ημιαπασχολούμενους μεροκαματιάρηδες, ωσάν να έχουμε όλοι μαζί τους τις πανάκριβες φοροκλεμένες βίλες, τις καταθέσεις στο εξωτερικό, τα πολυτελεί αυτοκίνητα και τις οφ σορ εταιρίες. Ο κάθε Μπάμπης Παπαχατζηαυτιαλυριοικοπρετεσαλτε καθημερινά διαβρώνει την ταξική συνείδηση του λαού εισβάλλοντας απο τα παράθυρα στις συνειδήσεις ως “ένας από μας”, ενώ παράλληλα αποκτά κάθε μέρα ολοένα και μεγαλύτερη “ταξική συνείδηση” άρχουσας τάξης που κινδυνεύει γιατί γνωρίζει την πραγματική αλήθεια για τον αναβρασμό στην κοινωνία και ξέρει ότι άν εκεί έξω στηθεί “λαοδικείο” θα πέσουν και τα δικά τους κεφάλια.

Και μετά εν χορώ και συντονισμένα (τυχαίο ; δε νομίζω) αρχίζουν το γνωστό τροπάρι : “καταδικάζουμε την βία απ όπου και εάν προέρχεται”, “και οι αστυνομικοί παιδιά του λαού είναι που κάνουν την δουλειά τους”, “επιτέλους πρέπει να προστατεύεται ο πολίτης από τη βία” κλπ.

Ως μέρος της ολιγαρχίας που έχει σφετεριστεί την εξουσία και έχει καταληστέψει τους πολίτες, εκθειάζουν το έργο της παρακρατικής αστυνομίας, δηλαδή του στρατού που προστατεύει τους ίδιους από τους πολίτες. Ο κατασταλτικός μηχανισμός ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζεται ως “ασφάλεια για τον πολίτη”, λες και τα ΜΑΤ, οι γερμανοτσολιάδες των ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, τα δακρυγόνα και οι ξυλοδαρμοί να έχουν σχέση με την εγκληματικότητα και την καθημερινότητα. Η προστασία αυτών που έκλεψαν, καταχράστηκαν, ξεπούλησαν και εξαγοράστηκαν, οι οικογένειες των ημετέρων και η φύλαξη των περιουσιών τους είναι το μόνο έργο που επιτελούν οι γεμάτες ναζιστικούς θύλακες ομάδες “επιβολής τάξης” και “καταστολής”.

Χωρίς τον στρατό τους θα είχαν λιντσαριστεί όλοι τους προ πολλού και για αυτό τον “χαϊδεύουν” και τον εκθειάζουν και σε κάθε αφορμή τον “παρασημοφορούν” τηλεοπτικά, παρουσιάζοντας ένα έργο που δεν υπάρχει. Εξ άλλου στο Κολωνάκι, στην Εκάλη και σε άλλες “χάι” περιοχές, όπου ζουν οι όμοιας τάξης με τους μεγαλοδημοσιογράφους άνθρωποι, η “ασφάλεια” είναι σε επίπεδα φύλαξης λευκού οίκου.

Ομοιοταξίτες λοιπόν υπερασπίζονται, λυσσαλέα και οργανωμένα, ενωμένες μεταξύ τους, όλες οι μη παραγωγικές ομάδες των κηφήνων της ελληνικής κοινωνίας το δικαίωμά τους στην εξουσία, τον παράνομο πλουτισμό, την υπεξαίρεση, την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση του πολίτη. Και πρόκειται για σκληρό ανακλαστικό, με δεδομένη την κοινωνική οργή που εάν τυχαία μετατραπεί σε “εξέγερση” είναι βέβαιο πως θα στοιχίσει ακόμη και ζωές των ολιγαρχών. Όμως ο μεγάλος φόβος τους δεν είναι αυτός, αυτό που φοβούνται πραγματικά είναι μην αποκτήσει ο μέσος πολίτης την ταξική συνείδησή του, αυτή που επί χρόνια φρόντιζαν να εξαφανίσουν μελετημένα και στοχευμένα οι “λάιφσταϊλάδες” των καναλιών. Γιατί τότε η εξέγερση θα έχει χαρακτήρα “απαλλαγής” από τα κοινωνικά παράσιτα και συνεπώς χαρακτηριστικά “πολέμου” από τον οποίο ξέρουν πως θα βγουν χαμένοι, καταδικασμένοι, αυτοεξόριστοι, έκπτωτοι και ξεπεσμένοι ως κάστα και ως τάξη, θα τα χάσουν όλα και όλοι τους. Και ενώ μπορούν να διαχειριστούν εξεγέρσεις χωρίς ταξική συνείδηση έστω και με μερικές απώλειες, ακόμη και “θυσιάζοντας” κάποια εξιλαστήρια θύματα που δήθεν δικάζονται από την ημέτερη εξαγορασμένη δικαιοσύνη, ξέρουν ότι στην περίπτωση ενός ταξικού πολέμου θα εκριζωθούν όλοι τους ως “τζάκια” χωρίς επιστροφή.

Έκαναν λοιπόν το προφανές, έκαναν την κάστα και την “ομερτα” της μαφίας τους “ταξική συνείδηση”, συσπειρώθηκαν όλοι μαζί εναντίων των πολιτών και ξεκίνησαν πρώτοι τον ταξικό πόλεμο για να προλάβουν το πρώτο χτύπημα πριν οι κολίγες αποκτήσουν την επικίνδυνη για αυτούς ταξική συνείδηση. Ο blitzkrieg ταξικός πόλεμος κατά των πολιτών έχει ήδη ξεκινήσει. Οι μεγαλοδημοσιογράφοι είναι στην πρώτη γραμμή κρούσης, ο στόχος είναι να μην αποκτηθεί ταξική συνείδηση από το λαό, δεν είναι πια απλά μισθοδοτούμενα εργαλεία της χούντας, είναι πλέον μέρος της τάξης που την έχει εγκαθιδρύσει στη χώρα την κατοχή και λειτουργούν “ταξικά” με ένα ιδιότυπο κοινωνικό υποσυνείδητο. Ομοίως και οι βουλευτές και υπουργοί των κομμάτων εξουσίας, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι “θεσμικοί επενδυτές”, οι εργατομπαμπάδες και όλοι οι παρατρεχάμενοι που απομυζούν τον λαό με οποιοδήποτε τρόπο, έχουν συσπειρωθεί ενάντια στον κοινό εχθρό τους, τον λαό που αρμέγουν.

Αυτοί λοιπόν έχουν αποκτήσει “ταξική συνείδηση” και ακριβώς για αυτό φοβούνται να μην αποκτήσει και ο λαός, αυτοί είναι η “άρχουσα τάξη” και το γνωρίζουν, προσδιορίζονται και αναγνωρίζονται αμέσως μεταξύ τους με ένα ιδιότυπο ταξικό “αυτοματισμό” και κατανοούν ανακλαστικά και υποσυνείδητα την δύναμη της ταξικής τους συνείδησης.

Αυτοί έχουν ήδη “ταξική συνείδηση”, εμείς πότε θα αποκτήσουμε ;

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΑΜΠΡΑΝΟ

2010-12-08T09:43:00.001+02:00

Περί της επερχόμενης τσιμεντοποίησης του Λαμπρανού δημοσιεύουμε δυο έγγραφα του 1843, τα οποία είναι κατατεθειμένα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Το πρώτο έγγραφο αφορά στην καταγραφή ενός προβλήματος που έχει προκύψει σχετικά με την αναγνώριση τίτλου ιδιοκτησίας τους «δάσους Λαμπρανού». Ο θεωρούμενος ως κάτοχος της έκτασης του Λαμπρανού φαίνεται πως είναι ο Αναγνώστης Χατζηαθανασίου, αδελφός του ηγουμένου της Μονής Φανερωμένης, Γρηγορίου Κανέλλου, απόγονοι και οι δύο του Λαυρεντίου.

Έχει συνταχθεί από την Γραμματεία των Οικονομικών της τότε Επικράτειας και απευθύνεται στον Όθωνα, βασιλιά της Ελλάδας για την επίλυση του θέματος αυτού.

Μεταγραφή κειμένου 1

Αθήναι, την 3^ην Ιουλίου 1843

Μεγαλειότατε, Εντός της νήσου Σαλαμίνος υπάρχει δάσος εν περιοχή θέσεως γνωστής υπό το όνομα Λαμπρανό, την οποίαν ιδιοποιείται μετά του αδελφού του ο Αναγνώστης Χατζηαθανασίου.

Τας επί της θέσεως ταύτης αξιώσεις υποστηρίζουν οι διαληφθέντες αδελφοί εις αρχαίον Οθωμανικόν έγγραφον «ταπίον», του οποίου η ισχύς και γνησιότης είναι αναμφισβήτητος και παρά της επί των διαφιλονικουμένων δασών εξεταστικής Επιτροπής αναγνωρισμένη. Εναντίον όμως της αποδοχής του τίτλου, υπάρχει το εκπρόθεσμον της παρουσιάσεως, ώστε, ενώ κατ` ουσίαν δικαιούνται οι ρηθέντες, κατά τύπους θεωρούνται έκπτωτοι των επί του δάσους δικαίων των, δια την ρητήν διάταξιν του από 17 Νοεμβρίου 1836 Β(ασιλικού) Διατάγματος περί ιδιωτικών δασών, μένοντες κύριοι των λοιπών γαιών των αναφερομένων εν τω ταπίω. Την έλλειψιν ταύτην, ένεκα της οποίας στερούνται δικαιώματα αναμφισβήτητα, αποδίδουσα η Γραμματεία εις την άγνοιαν του Νόμου, την οποίαν και ούτοι προτείνουν, επικαλείται υπέρ αυτών την επιείκειαν της Υμετέρας Μεγαλειότητος και καθυποβάλλει εις την επικύρωσιν αυτής το επισυναπτόμενον σχέδιον Διατάγματος, δι` ου συγχωρουμένου του εκπροθέσμου της παρουσιάσεως του τίτλου, επιτρέπεται η αναγνώρισις της κυριότητος αυτών και επί του εμπεριεχομένου εις την θέσιν Λαμπρανό δάσους.

Με το βαθύτατο σέβας

Της Υμετέρας Μεγαλειότητος

ευπειθέστατος θεράπων και πιστός υπήκοος

(ακολουθεί υπογραφή)

Σχόλια

Η περιοχή του Λαμπρανού είχε παραχωρηθεί επί τουρκοκρατίας στην οικογένεια Χατζηαθανασίου. Η παραχώρηση αυτή ήταν έγγραφη και γινόταν από τον εκάστοτε βοεβόδα (κάτι σαν δήμαρχος θα λέγαμε), ο οποίος ως τιμαριούχος παραχωρούσε μέρος της έκτασης του τιμαρίου του αντί μικρής αμοιβής και ενός σημειώματος - «ταπίον» - σφραγισμένου και υπογεγραμμένου από τον ίδιο στους υποτελείς Έλληνες. Οι τελευταίοι είχαν το δικαίωμα μεταβίβασης ή κληροδότησης του συγκεκριμένου τμήματος. Αυτά, λοιπόν, επί τουρκοκρατίας.

Με την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους ο Όθωνας θεσπίζει το 1836 Βασιλικό Διάταγμα για τα ιδιωτικά δάση. Σύμφωνα με αυτό όσοι κατείχαν και εκμεταλλεύονταν δασικές εκτάσεις, έπρεπε να το δηλώσουν στην τότε Γραμματεία των Οικονομικών, κάτι που παρέλειψαν να κάνουν οι αδελφοί Χατζηαθανασίου.

Έτσι, το 1843 καταθέτουν αίτημα επικύρωσης της ιδιοκτησίας τους στο Λαμπρανό ζητώντας την επιείκεια του βασιλιά Όθωνα, μιας και έχουν περάσει ήδη επτά χρόνια από το τότε διάταγμα.

Ας δούμε τώρα, τι απάντησε ο τότε βασιλιάς.

Μεταγραφή κειμένου 2

Όθων

Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Οικονομικών Γραμματείας και δια τους αυτόθι αναφερομένους λόγους επιτρέπομεν και διατάττομεν, μολονότι ο παρουσιασθείς εκπροθέσμως ότι …(δυσανάγνωστο)……του εκ Σαλαμίνος Αναγνώστου Χατζηαθανασίου καθόσον αφορά τας επί του δάσους το οποίον αντιποιείται αξιώσεις αυτού να γενή η παραχώρησις αυτού εις πλήρη κατοχήν και κυριότητα του ρηθέντος, κατά τα εις το από 21 Νοεμβρίου 1840 υπ` αρ. 404 έγγραφον του Δασονόμου Αττικής σημειουμένου ορίου. Αθήναι την 5 Ιουλίου 1843

Ακολουθεί υπογραφή

Σχόλια

Ο επιεικής και φιλεύσπλαχνος βασιλιάς Όθων παραχωρεί το Λαμπρανό και το δάσος του σε ιδιώτες με τη σύμπραξη μάλιστα του τότε Δασονομείου Αττικής.

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α

Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του Νεοελληνικού Κράτους, το Λαμπρανό ήταν όλο δάσος. Για την οικογένεια Χατζηαθανασίου αποτελούσε πηγή εσόδων, αφού τα μέλη της εκμεταλλεύονταν το δάσος με ήπιο τρόπο παίρνοντας το ρετσίνι των πεύκων ή φτιάχνοντας ασβέστη στα τέσσερα καμίνια της περιοχής αυτής. Άρα, οι περιοχές, οι οποίες στις αεροφωτογραφίες του 1947 εμφανίζονται ως χέρσες, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά δασικοί χώροι, οι οποίοι «ξερουμανιάστηκαν», δηλαδή κόπηκαν πεύκα, για να μετατραπούν σε καλλιεργήσιμη έκταση πριν το παραπάνω έτος.

Ο Όθων συνεχίζοντας τις οθωμανικές πρακτικές με τη θέληση των εκκλησιαστικών θεσμών εγκρίνει την παραχώρηση του δάσους μέσω του παλαιού ταπίου, ιδιωτικοποιώντας το και αδιαφορώντας για το δικό του Διάταγμα, το οποίο θα κατακύρωνε το Λαμπρανό στο Δημόσιο. Συνεπώς, τα όποια συμβόλαια ιδιοκτησίας του Λαμπρανού συντάχθηκαν από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους κι έπειτα είναι παράτυπα και δεν έχουν κανένα νομικό έρεισμα, γιατί στηρίζονται μόνο και μόνο στην επιείκεια του τότε βασιλιά. Ακόμη κι έτσι όμως κανείς δε τόλμησε να παραχωρήσει άδεια για οικοδομική ή άλλου είδους επέμβαση πέρα από την αγροτική ή εξορυκτική εκμετάλλευση ήπιας μορφής. Δυστυχώς το κατάφερε μέσα σε μια νύχτα το νομοσχέδιο Σουφλιά ρίχνοντας την τελειωτική ταφόπλακα στο Λαμπρανό, ανοίγοντας τον δρόμο στον καταναλωτισμό και το νεοπλουτισμό.

Ένα εξοχικό στο κατάφυτο Λαμπρανό θα συμπληρώσει την εικόνα της κοινωνικής (απ)αξίωσης εκείνων που θα σπεύσουν να αγοράσουν ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα και μέσα στα πεύκα. Μια τωρινή βόλτα στις πλαγιές του, με τα προσφάτως κομμένα δέντρα, με την καταστροφή του αρχαίου μονοπατιού και άλλων αρχαιοτήτων, η εκτρωματική παράκτια εγκατάσταση την ιχθυοκαλλιέργειας στη παραλία του μεγάλου Λαμπρανού, το άνοιγμα επίπεδων πλαγιών για την πιθανή δημιουργία αγροτεμαχίων και πολλά άλλα θα σας πείσουν πως ο βοεβόδας της τουρκοκρατίας ήταν πιο ακίνδυνος και αθώος από τον πανούργο επιχειρηματικό άνθρωπο του 2010.

Υ.Γ.: Τα παραπάνω έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους βρίσκονται στο "Αρχείο Γραμματείας/Υπουργείου επί των οικονομικών. Υποαρχείο γραμματείας επί των οικονομικών (1833-1844).Υποαρχείο Ανακτόρων - Φάκελος #82" και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάθε νόμιμη χρήση.

Γυμνά τοπία

2010-12-03T22:36:00.000+02:00

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Margaret Nebouno

……………… Έβλεπε τις αλλαγές να γίνονται τώρα τελευταία πιο γρήγορα , υπολόγιζε πως δε θα χρειαζόταν να ξανάρθει πολλές φορές εδώ σ’ αυτή την ερημιά. Να σήμερα η γριά δεν τον δέχτηκε μέσα στο σπίτι της, ήταν έξω στην αυλή παρ’ όλο που είχε αρχίσει το κρύο του χειμώνα. Δε φορούσε βαριά ζακέτα παρά ένα ελαφρύ πανωφόρι , του πρόσφερε μόνο ένα ποτήρι νερό ..Όλα λοιπόν έδειχναν πως όπου νάναι θα τελείωνε και μ’ αυτήν.

Το μόνο που τον πείραζε ήταν ο τόνος της φωνής της και βέβαια οι σκέψεις της. Απορούσε πως έβρισκε τόσα παραμύθια για ν’ αντιστέκεται.

Την άκουγε τώρα να του μιλά για το τοπίο γύρω.

-Κοίτα … Τοπίο παράξενο…Άγριο, γυμνό ,τοπίο εξορίας . Από παλιά πίστευαν οι άνθρωποι πως τα γυμνά τοπία ήταν ο σκληρότερος τόπος για τα ανήσυχα πνεύματα, πίστευαν πως η γυμνότητα των τοπίων θα άγγιζε και τις ψυχές αυτών των αλλιώτικων ανθρώπων και θα τις λύγιζε.

Τους παραπλάνησε η δική τους ανάγκη για σκιερά δέντρα, για παρήγορα κελαρύσματα νερών γιατί στην πραγματικότητα τα γυμνά τοπία είναι η έκφραση , η δύναμη των ανήσυχων πνευμάτων: Βλέπω τώρα τελευταία και κουβαλούν εδώ στις φυλακές της κοιλάδας νεαρούς άντρες κι ακούω ότι αλλού οδηγούν στις φυλακές νεαρές γυναίκες και αλήθεια σου λέω πως αναριγά το χώμα όταν η κλούβα έχει μέσα της τέτοιες υπάρξεις. Και βέβαια δεν το πιστεύεις αλλά εγώ το ακούω, ακούω τις σκέψεις τους. Και ξέρεις τι λένε;

Την κοίταξε με απορία. Τι θα του έλεγε πάλι; Κάθε φορά που πήγαινε την έβρισκε πιο κοντή , πιο αδύνατη έκανε τη σκέψη πως αφού δεν μπορούσε να δαμάσει τη φλόγα του μυαλού της δάμαζε το κορμί της οδηγώντας το στο θάνατο με τη στέρηση του φαγητού. Άρχισε να φαίνεται διάφανη. Κι ώρες- ώρες πίστευε πως θα την έβλεπε να την παίρνει ο αέρας.

-Τι λένε λοιπόν;

Μεσολάβησε μια μικρή σιωπή. Κάθισε σ’ έναν μικρό βράχο πήρε στα χέρια της ένα κλαδί κι άρχισε να σκάβει το χώμα με δύναμη και πέταγε τις μικρές πέτρες μακριά. Έτσι σκυμμένη άρχισε:

- Είμαστε και παραμένουμε για πάντα ίδιοι, ακλόνητοι κι όλο περισσότερο δυναμώνουμε παίρνοντας και κάτι από τις χρυσές ανταύγειες του σκληρού μεταλλεύματος που κρύβει αυτό το χώμα. Καθαροί ,λαμπεροί διεκδικώντας τα πάντα. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε γιατί στην πραγματικότητα όλοι και σεις οι απ’ έξω ξέρετε πως η ομορφιά είναι με το μέρος μας. Και διαλέγουμε και μεγάλες σιωπές , πολύ μεγάλες σιωπές και μεγάλες αναχωρήσεις, όχι γιατί αδειάσαμε αλλά γιατί πάντα πρέπει να υπάρχουν οι αναχωρητές, οι φύλακες των σπόρων της περηφάνιας του ανθρώπινου είδους που κάποτε θα δώσουν τη δυνατότητα σε όλους ν’ αποκτήσουν βλέμμα καθαρό και επιθυμία να ορίσουν όλα τα πράγματα πάλι από την αρχή.

Α σήμερα το παράκανε. Για ποιους μιλούσε, τι ονειρευόταν πάλι;

-Άκου σε βαρέθηκα. Άρχισες πάλι τα παραμύθια σου. Εσύ βρίσκεσαι εδώ χρόνια. Που είναι ο κήπος που είχες κάποτε, που είναι εκείνα τα όμορφα άσπρα σκυλιά ακόμα και το σπίτι σου που ήταν κάποτε γεμάτο λουλούδια, τώρα δεν έχει μείνει παρά ένα ετοιμόρροπο καλύβι Τι τα κανες όλα αυτά; Έρχομαι εδώ και σ’ ακούω να μιλάς ηρωικά, ενώ τις νύχτες κρυφά γκρεμίζεις όλα τα καταφύγια της ζωής.

-Άσε λίγο ακόμα να ονειρεύομαι..

-Δεν ονειρεύεσαι, απλά καλύπτεις την αδυναμία σου φωνάζοντας. Σε βαρέθηκα.. Γιατί δεν κάνεις το άλμα;

-Μη με πολεμάς τόσο σκληρά. Το ξέρεις πως τους περιμένω.

-Ναι καιρός είναι ν’ ακούσω τώρα πάλι για κείνη την ιστορία που σου έλεγε η μάνα σου πως όταν ήσουν μικρή της είχε αφηγηθεί εκεί στα χωράφια ένα καλοκαίρι μια ιστορία . Ήταν λέει μια μάνα που είχε ένα γιο. Κάποτε ο γιός της έφυγε στα ξένα. Και τα χρόνια περνούσαν κι αυτή όλο τον περίμενε κι εκείνος δε γύριζε .κι άρχισαν οι γειτόνισσες να της λένε: μην τον περιμένεις πια δεν πρόκειται νάρθει. Κι αυτή κάθε που άλλαζε ο χρόνος έσφαζε έναν κόκορα , τον μαγείρευε και μετά έβγαινε στην άκρη του χωριού και περίμενε το γιό της. Και ναι, γύρισε και τους καθρέφτες του σπιτιού της ανάποδα να μη βλέπει το πέρασμα του χρόνου και περίμενε. Και μια μέρα γύρισε ο γιός της. Αφού το ξέρεις τα παραμύθια είναι η αδυναμίες των ανθρώπων. Ποτέ τα πράγματα δε γίνονται έτσι όπως τα λένε αυτά.

Και μου λες τώρα πως τους περιμένεις. Μα αν πίστευες πως θα γυρίσουν, θα τα κρατούσες όλα ακέραια. Οι τόποι που έχουν ελπίδα επιστροφής είναι πράσινοι, έχουν δέντρα, έχουν καρπούς και λουλούδια. Γιατί λες τόσα ψέματα στον εαυτό σου;

-Γιατί αλλιώς δε θα ξυπνήσω

-Και ποιος έχει ανάγκη από καχεκτικές αδύναμες γριές που κάθονται σε γυμνά τοπία και κάνουν τάχα πως κρατούν στις χούφτες τους σπόρους ελπίδας. Σταμάτα να ζεις με παραμύθια.

Ήταν ανελέητος.

-Εγώ τώρα θα φύγω. Αρκετό καιρό έχασα μαζί σου.

Περίμενε ν’ ακούσει ένα λυγμό, αυτή τη μικρή αδύναμη φωνή να τον παρακαλάει να μείνει. Σιωπή

Κι είχε βγει το φεγγάρι όταν κόντευε να φτάσει στο δρόμο που είχε αφήσει το αυτοκίνητό του. Και είχε αποφασίσει πως δε θα ξαναρχόταν σ’ αυτό το μέρος. Πρέπει πια οι άνθρωποι να μάθουν να πεθαίνουν χωρίς μάταιες αντιστάσεις, να παραδίνονται , να μην καταφεύγουν στις φωλιές των νεκρών ελπίδων.

Έτσι πίστευε γιατί ήταν μόνος στη γη χωρίς συγγενείς και κάπου-κάπου έπαιζε το ρόλο του παρηγορητή σ’ εκείνους που βρίσκονταν στο χείλος της αβύσσου. Περίεργος παρηγορητής, έτοιμος κάθε στιγμή να δώσει ένα ελαφρύ σπρώξιμο στην πλάτη κι όλα να τελειώσουν μ’ αυτόν τον όμορφο θόρυβο του πετάγματος.

Τώρα περίμενε ν’ ακούσει πίσω του αυτόν τον ήχο. Σιωπή. Γύρισε. Μάλλον το φως του φεγγαριού έφταιγε. Είδε καθαρά το σπίτι να ορθώνεται ψηλό, τα μπαλκόνια του γεμάτα λουλούδια, άκουσε γαυγίσματα και η φιγούρα της γριάς εκεί πάνω ψηλά θεόρατη.

-Ε ναι μερικές φορές είναι τελικά πιο δυνατοί από μένα.

-Δε σταματάτε λέω εγώ όλοι σας τα παραμύθια. Εγώ δε βλέπω εδώ παρά μόνο γυμνά βουνά κι άντε να προχωρήσουμε γιατί η πόλη είναι ακόμα μακριά.

Μικρός λογικός άνθρωπος που δεν γνωρίζει τη δύναμη των παραμυθιών. Και σηκώθηκε ξαφνικά ένας άνεμος περίεργος σαν εκείνους τους ανέμους που νομίζεις πως μεταφέρουν αιώνες ολόκληρους δυνατά λόγια κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων που πάντα υποτιμούσαν τον κίνδυνο και πίστευαν πως μπορούσαν να ορίζουν τα όρια των λόγων τους και των πράξεων τους με την απλότητα και την τολμηρή αυθαιρεσία των άγριων λουλουδιών που φυτρώνουν στις σχισμές των βράχων Κι άκουγαν τον άνεμο να λέει …

-Μα είναι δυνατόν να λες και άκουγαν τον άνεμο να λέει.. Αν τον άκουγαν όλα θα ήταν διαφορετικά, θα υπήρχε ελπίδα. Πες λοιπόν εσύ τι θα ήθελες να λέει ο άνεμος. --Και τι νόημα έχει να πω εγώ τι θα ήθελα να λέει αν εσείς δε θα τα ακούσετε.

-Πάλι κάνεις λάθος. Δεν είσαι μόνη σου Κι άλλοι περπατούν μαζί σου κι ας βλέπουμε εμείς πως βουλιάζετε στο ζεστό βάλτο των ιδεών εσείς προχωράτε κι ακούτε τον άνεμο να λέει:

«Ο Ζαρατούστρας αδελφοί μου, έρχεται σαν το ευχάριστο και δροσερό φύσημα για όσους είναι κουρασμένοι από τους δρόμους….Η ελεύθερη πνοή του φυσάει ανάμεσα κι από τους τοίχους και μέσα στα κάτεργα και στα πνεύματα, που είναι στα σίδερα! Η θέληση σπάει τα δεσμά, γιατί το θέλω είναι δημιουργώ..»……….

ΒΑΚΙΛΟΣ, Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 81

2010-11-26T16:25:00.006+02:00

ΜΟΥΛΚΙΟΥ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΜΕΡΟΣ Β'

Μερικές εκατοντάδες μέτρων δυτικά και συγκεκριμένα στον εξωτερικό χώρο της μονής της Παναγίας της Φλεβαριώτισσας, υπάρχει δίπλα στη σημερινή σύγχρονη βρύση μια μαρμάρινη υδρορροή-κρήνη με τη μορφή κεφαλής λιονταριού, πιθανότατα κατασκευή των ρωμαϊκών-υστερορωμαϊκών χρόνων. Σήμερα είναι ασβεστωμένη, ταλαιπωρημένη από το πέρασμα των αιώνων και κρυμμένη πίσω από χώματα και φυλλώματα. Η ανάδειξη αυτού του μικρού μνημείου χρειάζεται να γίνει με τη συνεργασία της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων, στην οποία ανήκει η Σαλαμίνα.

Κεφαλή λιονταριού στη Φλεβαριώτισσα

Τέλος, στο Πέρανι, βορειοδυτικά της εκκλησίας της Παναγίας της Μισοσπορίτισσας και μέσα σε ελαιώνα, βρίσκεται ο καταρράχτης της «δριστίλιας». Έχει ύψος 2,5-3 μέτρα και παρόλο που λίγο παραπάνω απ’ αυτόν υπάρχει ιδιωτική υδρομάστευση, ρέει άφθονο νερό, ιδίως μετά από βροχή. Παλαιότερα, στο χαμηλό σημείο του καταρράχτη, στην ευρύχωρη λίθινη φυσική του λεκάνη πλένονταν ρούχα και χράμια, τα λεγόμενα «της δριστίλιας».

Καταρράχτης στο Πέρανι

Υπάρχουν και άλλα μικρά και σημαντικά της περιοχής του Μουλκίου, για τα οποία θα επανέλθουμε. Μήπως τελικά υπάρχουν ακόμη, για να θυμίζουν τη δική μας ασημαντότητα;

ΒΑΚΙΛΟΣ, Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 80

2010-11-21T14:32:00.002+02:00

ΜΟΥΛΚΙΟΥ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΜΕΡΟΣ Α'

Στο Μούλκι, και συγκεκριμένα στην περιοχή «πολυέλαιος» ή του «Τούλιζα», έναντι του κτήματος της οικογένειας Γαβριήλ-Κολιανάκη, βρίσκεται η λεγόμενη ως σήμερα «ελιά της Όρσας». Προφορικές λαϊκές παραδόσεις συνδέουν τη συγκεκριμένη ελιά με τον λαοφιλή Πεισίστρατο, τύραννο των Αθηνών, ο οποίος διέγραψε χρέη αγροτών, μοίρασε ρίζες ελιάς για καλλιέργεια και γενικά έδωσε ώθηση στις αγροτικές δραστηριότητες. Δε χρειάζεται, όμως, να μας ενδιαφέρει, αν ο Πεισίστρατος ήρθε στη Σαλαμίνα και φύτεψε ο ίδιος την ελιά, όπως λένε οι παραδόσεις. (Μάλλον η ελιά αυτή είναι βυζαντινών χρόνων και εντάσσεται στην ελαιοπαραγωγική δραστηριότητα του Μουλκίου και της ευρύτερης περιοχής του). Αυτό που κρίνεται αναγκαίο είναι η ανάδειξη του μνημείου αυτού της φύσης, λίγη φροντίδα και μια λίθινη διαμόρφωση είναι σχεδόν ανέξοδη.

Η ελιά της Όρσας

Ένα άλλο, μνημείο της φύσης κι αυτό, βρίσκεται ανατολικά του μικρού ναού του αγ. Ιωάννη του Νηστικού στη Σπέλα. Πρόκειται για το υπεραιωνόβιο κυπαρίσσι, γνωστό στους ντόπιους με το όνομα «Τσολιάς». Φυτεύτηκε το 1871 και θεριεύτηκε αντλώντας με τις ρίζες του νερό από τη σπηλαιώδη βαραθροειδή πηγή που βρίσκεται δίπλα του και η οποία συνδέεται άμεσα με τη ζωή του χωριού κατά τους βυζαντινούς και νεότερους χρόνους. Σήμερα, όμως, ο πανύψηλος «Τσολιάς» βρίθει φυτικών καρκινωμάτων και κινδυνεύει άμεσα να ξεραθεί, αν δε γίνει ένα απλό κλάδεμα, φυσικά κατόπιν υπόδειξης γεωπόνου ή δασοπόνου.

Το υπεραιωνόβιο κυπαρίσσι

Το γ' τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 2010 και τυπώθηκε
σε 800 αντίτυπα. Αναζητήστε τα στα βιβλιοπωλεία του νησιού χωρίς αντίτιμο.

Βιβλιοπαρουσίαση

2010-11-10T20:58:00.001+02:00

Ευγενίας Σοφρά – Μάθεση «Το χειρόγραφο του Παρασκευά Πάλλα

( Η συμβολή των Σαλαμινίων στην επανάσταση του 1821)».

Με αυτήν την ιστορική μελέτη η Ευγενία Σοφρά – Μάθεση έρχεται να υποδείξει σε όλους εμάς τους «πιστοποιημένους» ιστορικούς και εν γένει «έγκριτους» Σαλαμινιολόγους τον άρτιο εκείνο τρόπο παρουσίασης μιας πρωτογενούς ιστορικής πηγής όπως αυτής του χειρογράφου του Π. Πάλλα, στο οποίο έχει καταγραφεί η συμβολή των Σαλαμίνιων στην επανάσταση του 1821.

Ο Παρασκευάς Πάλλας (1848 –1902), γραμματέας του τότε Δήμου Σαλαμίνος, αποφασίζει κατά την προτελευταία δεκαετία του 19^ου αιώνα να συνθέσει μια ιστορική μονογραφία για τους πρωτοστατούντες συμπατριώτες του και την προσφορά τους στον Αγώνα. Οι μνήμες εξάλλου ήταν νωπές ακόμη και ο ίδιος είχε μεγαλώσει σε μια οικογένεια που είχε ενεργότατη δράση στην εξέγερση.

Έτσι παρουσιάζονται επεισόδια και έμμεσοι διάλογοι αγωνιστών, που εκφράζουν τις εσωτερικές τους καταστάσεις με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον του αναγνώστη να κρατείται ζωηρό με την χρήση της λαϊκής γλώσσας της εποχής.

Οι οπτικές και ακουστικές εικόνες κυριαρχούν στην αφήγηση τονίζοντας τις συναισθηματικές δονήσεις της μεγάλης εθνεγερσίας και το απλοϊκό του ύφος χαρακτηρίζεται από εκφραστική πληρότητα που τείνει προς την ουσία. Γίνεται δηλαδή άξια, καθώς μορφοποιεί ο Π. Πάλλας αφηγηματικά με ζωντάνια και δύναμη, αναμνήσεις, εντυπώσεις και βιώματα μεγάλων στιγμών.

Παρασκευάς Πάλλας (1848 - 1902)

Η Ευγενία Μάθεση συνοδεύει το κείμενο με διευκρινιστικές υποσημειώσεις, οι οποίες συμπληρώνουν το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και την εικόνα της Σαλαμίνας. Το πιο σημαντικό, όμως, που προσφέρει είναι η διαλεύκανση της ύπαρξης των δύο χειρογράφων που όλοι οι ενασχολούντες με τα των Σαλαμινιακών γνωρίζαμε αλλά αγνοούσαμε ή υποθέταμε την ύπαρξη του ενός. Στη συνέχεια προχωρά στην παρουσίαση παραρτημάτων, σχετικών με την επανάσταση των Σαλαμινίων γιατί χωρίς αυτά η συμβολή τους θα φαινόταν ελλιπής.

Έτσι, δίνονται πληροφορίες για τις πολιορκίες της Ακρόπολης των Αθηνών για την οχύρωση της πόλης, τις τελευταίες ώρες της ζωής του Γ. Καραϊσκάκη και για πολλά άλλα ιστορικά στοιχεία.

Ευελπιστούμε το βιβλίο να βρει την ανταπόκριση που του αρμόζει.

Π.Β.

ΚΑΛΟ ΑΨΗΦΙΣΜΑ

2010-11-06T22:57:00.000+02:00

Το εκλογικό σώμα

.

2010-11-04T19:30:00.000+02:00

2010-10-31T12:33:00.000+02:00

http://www.facebook.com/#!/permalink.php?story_fbid=166746623344176&id=1210302958

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΡΚΑΡΙ

2010-10-27T11:30:00.000+03:00

Μια βόλτα αύριο στους κεντρικούς δρόμους του νησιού

θα σας πείσει πως το φάντασμα του Μεταξά

τριγυρίζει ακόμη πάνω από το Βουρκάρι

Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΥΣ

2010-10-21T01:26:00.001+03:00

Δημιουργούμε δημοτική αστυνομία,

η οποία θα συμβάλει αποτελεσματικά

στην αναβάθμιση των [..] δημοτικών υπηρεσιών.

Προεκλογική εξαγγελία στο έντυπο της

Πρωτοβουλίας Πολιτών Σαλαμίνας,

σελ. 13

Πες μου πώς γίνεται να παραιτείσαι διάολε

και ν' ανταλλάζεις τη ζωή σου μ' ένα ψήφο

Πες μου πώς δέχεσαι ανθρώπους που δε ξέρεις

να σου ορίζουν τη ζωή

ή μήπως τους γνωρίζεις;

Φιλόδοξους ανθρώπους

τιποτένιους

κολλούν τη φάτσα τους στις τζαμαρίες

Μπαίνουν παντού κι είναι αδίστακτοι

εισβάλλουνε στο φούρνο το πρωί

σου χαμογελούνε φιλικά

στη γλώσσα τους εξέχει μια διχάλα

φίδια είναι

κι έρπονται στο καφενείο

εισβάλλουνε στο φαρμακείο

στα κομμωτήρια

στα λωφορία

και καταλήγουνε το βράδυ

στη πλατεία με τ' αγάλματα

Εκεί που βγάζουν λόγους σα τζουτζέδες

και κάνουνε παύση τεχνητή

να τους χειροκροτήσεις

καθώς αυτοί φαντάζονται

το νέο αδριάντα

πες μου πώς γίνεται να θέλεις το μαστίγιο;

ποιός σατανάς σου τρώει το μυαλό;

Πες μου πώς γίνεται

και κάθε κυριακή των εκλογών

να έχει ηλιοφάνεια;

Πόσο μισώ τον Κυριακάτικο ήλιο.

Σ.

Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους

2010-10-10T14:11:00.001+03:00

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΌΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

(Απόσπασμα)

Διασχίζοντας το πάρκο, τα σκυλιά την αντιλήφτηκαν κι εκεί κοντά στο σιντριβάνι ανέβηκε ένα σκαλάκι και μοίρασε σε όλα, αχ χθες ήταν 4 σήμερα 6, μοίρασε σε όλα μεζεδάκια.

Τα αδέσποτα, ήταν πάντα γι αυτήν ένας λόγος λύπης στους περιπάτους της στην παραλία. Αυτά, και όχι μόνο, την έκαναν ν’ αμφισβητήσει τη σοφία της φύσης, να τη θεωρήσει ανάμεσα στα άλλα ανηλεή, τρομακτική ,Παράγει με ρυθμούς ιλιγγιώδης μορφές ζωής προς ανάλωση, προς γρήγορο θάνατο . Μπήκε κι αυτή στο παιχνίδι μαζί με άλλους, να διεκδικήσουν δικαιώματα υπέρ των ζώων, παρέμβαση στη φύση με στειρώσεις. Εκεί επίσης κατάλαβε πόσο διασκεδάζει η κάθε εξουσία με τους θυμούς, τις φωνές, και τις φωτιές κάποιων εξεγερμένων και πόσο αναγκαία της είναι όλα αυτά, με μέτρο βέβαια, μην το παρακάνετε και μας παρακουράσετε γιατί…

Αυτή μεγάλωσε, δεν μπορεί εύκολα να τρέχει ,αυτή απογοητεύτηκε κι αγαπά τώρα τα αδέσποτα όπως τον εαυτό της. Περπατά ανάμεσά τους σαν δικό τους πλάσμα, ένα σκυλί με τη διαφορά ότι κουβαλάει πάντα ένα σακουλάκι γεμάτο φαγητό κι έχει και χέρια και χαϊδεύει .Καθώς περπατάει και την ακολουθούν τα σκυλιά του δρόμου όλο σκέφτεται και κάπου-κάπου σιγοτραγουδάει.

«Περιμένω τη μέρα, περιμένω αυτούς που θα τολμήσουν να το παρακάνουν, με τρόπους καινούργιους , όχι πάνω στα παλιά ίχνη.»

Α, μην απορείτε. Κάποια στιγμή ο καθένας μας διαλέγει μια ομάδα, όπου εντάσσεται και φοράει κάποιες μέρες μπλούζες με λογότυπα, καπελάκια με ζωάκια, άλλοι μακριά φορέματα και αφήνουν με ευσέβεια να ασπρίσουν τα μαλλιά τους κι άλλοι ωραία βρακάκια και λουλούδια στο κεφάλι, άλλοι…Ατέλειωτες παραλλαγές, ατέλειωτες στολές. Η ανάγκη να ανήκουμε σε ομάδες κι ας φωνάζουμε και κοπτόμαστε περί της μοναδικότητάς μας.. Ας έχουμε την ομάδα μας ν’ ακουμπάμε παρήγορα το άδειο της ζωής μας. Όχι ότι είναι κακό, όχι ότι δεν προσφέρουν, αρκεί μονάχα να μη σε συνεπάρει εκείνος ο δαίμονας της περηφάνιας και σε ανεβάσει πάνω από τις πόλεις των ανθρώπων και δεις τις ομάδες και δεις τα παιχνίδια και δεις τους κύκλους των ανθρώπων μέσα στους αιώνες και σε κυριεύσει η επιθυμία να πέσεις από τα φτερά του δαίμονα κι εκεί λίγο πριν αγγίξει το σώμα σου τις κορυφές των κτιρίων , εκεί να γίνει μια έκρηξη και σαν μια ωραία φλόγα να φύγεις, να σκορπίσεις , να εξαφανιστείς..

-Σκυλάκια μέχρι εδώ, γυρίστε πάλι πίσω. Από δω και πέρα είναι η λεωφόρος, είναι ο θάνατος. Άντε, άντε και χτυπώντας παλαμάκια και χτυπώντας τα πόδια δυνατά στις πλάκες του πεζοδρομίου, τα διώχνει κι εκείνα υπακούνε και χάνονται μέσα στο πάρκο.

-Αύριο πάλι.

Ροβίνα Άλμπα

ΒΑΚΙΛΟΣ, Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 63

2010-10-06T00:50:00.003+03:00

ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Χατζηνικολάου Κυριάκος του Μιχαήλ, το γένος Βούλγαρη, γεννηθείς στη Σαλαμίνα το 1921

"Εγώ δούλευα σφυρί και αμόνι στο σιδηρουργείο. Οι Γερμανοί πήγαν στο σπίτι μας μαζί με τον Βαγγέλη το Σοφρά, συνεργάτη των Γερμανών, και πήραν τον Λεωνίδα τον αδερφό μου ως όμηρο αντί για μένα. Όταν το ‘μαθα πήγα και παραδόθηκα για να γλιτώσω τον αδερφό μου. Με πήγανε στον Άγιο Γιώργη. Έφαγα πάρα πολύ ξύλο. Με έδερναν με μια ουρά σαλαχιού με αγκάθια στην άκρη και με το τράβηγμα έβγαινε το πετσί από το σώμα μου. Μου πατούσαν το κεφάλι και με χτυπούσαν με τις μπότες τους. Μετά με πήγαν στο Χαϊδάρι, αφού πρώτα μας πέρασαν από τη Μέρλιν (εννοεί την οδό Μέρλιν όπου ήταν τα γραφεία της Γκεστάπο) που σε δωματιάκια μικρά ήμασταν καμιά πενηνταριά. Εκεί βρήκαμε το Στέλιο το Νικολέττο, Αμπελακιώτη καραβομαραγκό, που του είχαν βγάλει τα νύχια. Του είπαν οι Γερμανοί ότι θα τον εκτελέσουν μαζί με μένα κι άλλους 70. Στο Χαϊδάρι έμεινα τρεις μέρες. Δεν ήθελα να φάω γιατί ήξερα πως θα με κρεμούσαν.

Την άλλη μέρα μας είπαν θα προχωρήσετε σιωπηλά και θα γίνει μεταφορά σε άλλο στρατόπεδο. Θα γινότανε αποστολή στη Γερμανία. Έπιασαν και φώναξαν περίπου χίλια ονόματα. Τη μετάφραση την έκανε ο καθηγητής πανεπιστημίου της ζωολογίας Πανταζής, που ήταν κατάδικος διερμηνέας αλλά όχι χαφιές. Περιμέναμε με αγωνία να ακούσουμε τα ονόματα. Ενώ είχαν τελειώσει τα ονόματα τη τελευταία στιγμή βγήκε ένας στρατιώτης με μια τελευταία κόλλα. Το τελευταίο όνομα που ακούστηκε ήταν το δικό μου. Μας φόρτωσαν σε ένα φορτηγό κι ύστερα σε ένα τραίνο. Ταξιδέψαμε διαμέσου της Βουδαπέστης και το τραίνο αυτό ήταν για μεταφορά αλόγων. Στο δρόμο μας έδωσαν κουκιά χλωρά για να φάμε. Φτάσαμε στο Αμβούργο στις φυλακές. Εκεί έγινε διαλογή από γιατρούς και συνάντησα άλλους τρεις Σαλαμίνιους. Το Μιχάλη το Ζερβό, το Γιώργο το Περδικούρη και το Νίκο το Σακελλάρη. Κι ήτανε κι ένας άλλος από τα Μέγαρα που δε θυμάμαι το όνομά του. Ψείρα, πείνα, πολύ δουλειά, σχεδόν ξυπόλυτοι πάνω στα χιόνια μ’ ένα ζευγάρι τσόκαρα. Το ένα μου χε σπάσει και το χα δέσει μ’ ένα συρματάκι. Το σημάδι το έχω ακόμα στο δεξί πέλμα μου. Κάθε μέρα μας μετρούσαν. Από τη ταλαιπωρία πολλοί πέθαιναν. Δούλεψα στα κάτεργα, στα εργοστάσια του Κρουπ (σημερινή ThyssenKrupp AG, συνεργάτη του πολεμικού ναυτικού, μέχρι πρότινος (;) ιδιοκτήτρια εταιρία των ναυπηγείων Σκαραμαγκά) στα βλήματα σε κάτι ειδικές στοές. Εκεί είχαν τις βαφές και βάφαμε τα βλήματα κίτρινα. Οι Γάλλοι, οι Ρώσοι και οι Πολωνοί αιχμάλωτοι είχαν κόκκινη κονκάρδα για να τους ξεχωρίζουν επειδή ήτανε κομμουνιστές. Μας επιτηρούσαν οι κάπο που ήταν γερμανοί εγκληματίες φυλακισμένοι και μας έδερναν με συρματόσκοινα."

Αδημοσίευτη φωτογραφία από τα Αρχεία του Αμερικανικού Ναυτικού: βομβαρδισμένα πλοία στη προβλήτα του Ναυστάθμου Σαλαμίνας

ΒΑΚΙΛΟΣ

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από τη μαρτυρία του κ. Χατζηνικολάου.

Το γ' τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 2010 και τυπώθηκε σε 800 αντίτυπα. Αναζητήστε τα στα βιβλιοπωλεία του νησιού χωρίς αντίτιμο.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

2010-10-03T11:07:00.000+03:00

..έργα ηθικής και καθαρμού της πόλης, μεγάλα, επικοινωνιακά... έργα έμπνευσης του ιδιόμορφου δημάρχου της περιόδου 1967-1974, του Αριστείδη Σκυλίτση.

Καθάρισε σε μια νύχτα τη γειτονιά των πορνείων, διώχνοντας πεντακόσιες εκδιδόμενες γυναίκες από το λιμάνι. Επίχωσε τις σπηλιές στα βράχια της Πειραϊκής, και μαζί τους το αρχαίο Κονώνειο τείχος, σβήνοντας από το χάρτη ένα παμπάλαιο στέκι χασικλήδων, τη “Σπηλιά του Δράκου”. Ολοκλήρωσε την επιχείρηση εξωραϊσμού της πόλης, γκρεμίζοντας τα περισσότερα δημόσια νεοκλασικά αρχιτεκτονήματά της, το δημαρχείο, δύο εκπαιδευτήρια, τη δημοτική αγορά και τη μνημειώδη μαρμάρινη κλίμακα των κήπων της Τερψιθέας. Ανάμικτα, η βρώμα της ψαραγοράς, η κρυφή ζωή των πορνείων, η παραβατικότητα των χασικλήδων και οι ασυντήρητοι σοβάδες των νεοκλασικών μεγάρων, τσουβαλιάστηκαν σε ένα δέμα και αφαιρέθηκαν με χειρουργική ταχύτητα και μέθοδο από το σώμα του Πειραιά. Ό,τι δεν τολμούσαν να κάνουν οι κυβερνήσεις της ανάπηρης μεταπολεμικής δημοκρατίας το έκανε η δικτατορία. Το κενό των επεμβάσεων της χούντας κατέλαβαν σιντριβάνια στη μέση της θάλασσας, οδοκαθαριστές παρελαύνοντες με ομοιόμορφες στολές, κηπάρια με χλόη, ρεπλίκες μαρμάρινων κορινθιακών κιόνων, ένα ετήσιο καρναβάλι και τρία τεράστια ημιτελή γιαπιά, που ακόμη στέκουν άσχημα και εγκαταλειμμένα. Μαζί με αυτά κι ένα διαλυμένο ταμείο του δήμου Πειραιά.

Τα χρόνια πέρασαν. Η κατεδάφιση των νεοκλασικών εκ των υστέρων πληγώνει τους Πειραιώτες. Οι αρχαιολόγοι και οι επιτροπές κατοίκων παλεύουν να ανακτήσουν τη χαμένη Πειραϊκή, τη θαμμένη κάτω από τα χώματα και τα αυθαίρετα. Μόνο την Τρούμπα δεν τολμά ουδείς να αναπολήσει.

Αναζητούσα παλιές φωτογραφίες, εικόνες των δρόμων με τα κόκκινα φανάρια. Δεν υπάρχουν. Παρότι τα ιστορικά αρχεία αλλά και τα κιόσκια των εκδοτικών οίκων στην καλοκαιρινή έκθεση βιβλίου του Πασαλιμανιού, είναι γεμάτα με παλιές καρτ-ποστάλ του Πειραιά. Των νεοκλασικών, των παραπηγμάτων των προσφύγων, των ατμόπλοιων και των ιστιοφόρων του λιμανιού, των αρχαιοτήτων, των μικτών λουτρών του Φαλήρου. Όμως οι οδοί Φίλωνος και Νοταρά απουσιάζουν από το πάνθεον της επίσημα καταγεγραμμένης μνήμης. Κι' ας είναι ακόμη το τοπωνύμιο, η Τρούμπα, πασίγνωστο σ' όλη την Ελλάδα, όχι ως στέγη ναυτιλιακών εταιρειών, όπως μετασχηματίστηκε μετά την καταστροφή της, αλλά ως τόπος ακολασίας.

διαβάστε όλο το αφιέρωμα της 'Κυριακάτικης Αυγής' για τον Πειραιά

Μια φωτογραφία από τα παλιά

2010-09-29T02:20:00.001+03:00

Το ερημητήριο του Άγγελου Σικελιανού στη Σαλαμίνα

πολύ πριν το μετατρέψουν σε ένα μουσείο μονίμως κλειστό

που να θυμίζει έντονα μεζονέτα στις Κυκλάδες.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ. ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

2010-09-22T12:09:00.002+03:00

Μετά το τέλος της ψηφοφορίας, αργά τη νύχτα, μια ηλικιωμένη γυναίκα στεκόταν έξω από ένα εκλογικό τμήμα περιμένοντας. Είπα με το λογισμό μου. Για κοίτα, η περιέργεια τι κάνει... Γριά γυναίκα και περιμένει ως τέτοιαν ώρα για να μάθη το αποτέλεσμα!... Δεν κρατήθηκα. "Καλέ θεία, της λέω, μην περιμένεις. Θ' αργήσουν πολύ ακόμη για να τελειώσουν. Θέλουν ώρες για να βγάλουν το αποτέλεσμα.

-"Όχι παιδί μου. Δεν κάθομαι γι' αυτό, μου απαντά. Περιμένω να πάρω μια συνταγή για το άρρωστο εγγόνι μου που βρίσκεται σε ανάγκη". Ένοιωσα καθήκον μου να την πληροφορήσω πως μέσα στην Εφορευτική Επιτροπή δεν υπήρχε κανένας γιατρός, και πως θα έπρεπε να κοιτάξη σ' άλλο τμήμα, κι αν ήθελε να την βοηθήσω σ' αυτό.

-"Όχι ευχαριστώ. Δε ζητάω γιατρό. Τη συνταγή περιμένω. Θα την βγάλουνε από την κάλπη!" Παρ' ολίγο να την πιστεψω για μπιτ ζουρλή τη δόλια γερόντισσα, αν δε συνέχιζε να μου δώσει εξηγήσεις. "Η κόρη μου, κυρ Νίκο, τα μπέρδεψε όταν εψήφισε. Ήτανε να μην τα χάση; Τούτες τις μέρες στο σπίτι μας ο δρόμος διασίδι! Ένας έφευγε, άλλος ερχότανε, από τους υποψήφιους αφίνοντάς μας τα ψηφοδέλτια του.. Ο ένας με το γέλιο του και τα παρακαλετά. Ο άλλος σειναμένος και κουνιστός σαν καραγκιοζάκος, με τις φοβέρες του και τα παινέματα, κι άλλος με το σιγανό και τα ταξίματα.. Έτσι, τη στιγμή που πήρε να βάλη το ψηφοδέλτιο στο φάκελλο, η κόρη μου βιαστικά - βιαστικά, με φόβο μην ιδή, μην καταλάβει κανείς ποιανού ήταν, έβαλε μέσα τη συνταγή του παιδιάτρου απ' την Αθήνα που την είχε κι αυτήν μέσα στην τσάντα! Τώρα κάθομαι να την βγάλουν, γιατί είναι ανάγκη να πάρη το εγγόνι μου το γιατρικό!

Νίκος Σαλτάρης, Εφημερίδα 'Η ΣΑΛΑΜΙΝΑ', φύλ, 63, 1964

ΒΑΚΙΛΟΣ, Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 89

2010-09-13T02:35:00.000+03:00

ΤΟ ΔΕΛΤΑΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΕΛΗΝΙΩΝ. ΕΝΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

H πίσω πλευρά του λαχνού

Αναμφισβήτητα το δελτάριο που παρουσιάζουμε για πρώτη φορά αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο μοναδικής τοπικής αξίας. Ο Άγιος Νικόλαος των Σεληνίων σε μακέτα τυπωμένη πάνω σε λαχνό, με σκοπό την ενίσχυση της ανακατασκευή του. Για να είμαστε όμως ακριβείς δε πρόκειται για ανακατασκευή αλλά για την κατεδάφιση ενός μεταβυζαντινού ναΐσκου, μονόχωρου με δίρριχτη στέγη στο οποίο ήταν εφαπτόπενο επίσης το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Ο ναός του Αγίου Νικολάου αναφέρεται για πρώτη φορά από τον γνωστό Τούρκο περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή, ο οποίος επισκέφτηκε την ακτή των Σεληνίων σε ένα από τα ταξίδια του. Το έτος που κυκλοφόρησε το «λαχείον» είναι το 1954 και η τιμή του λαχνού ήταν οι «ΔΡΧ. 10.» και ο ναός ανηγέρθη το 1955 από τον αρχιτέκτονα Σόλωνο Κυδωνιάτη.

Η μπροστινή πλευρά του λαχνού που αποτυπώνει τη μακέτα της εκκλησίας

Εδώ σταματάει ο ρόλος του ιστορικού και αρχίζει εκείνος του κριτικού. Διότι, πίσω από τις γραμμές, εκεί όπου το μεγάλο δώρο του λαχνού είναι ένα οικόπεδο στα Σελήνια, διακρίνεται ολοφάνερα μια συμπόρευση της θρησκευτικής πίστης με το υπό δημιουργία ιδιοκτησιακό και καταναλωτικό καθεστώς της εποχής και φαίνεται πως η ιερότητα περνάει μέσα από τίτλους κατοχής και κυριότητας. Η αγνή λατρεία στο Θεό βρίσκεται σε απόλυτη ταύτιση με το μοντέλο της «σαλαμινοποίησης», δηλαδή της ταχείας κατάτμηση γης σε μικρά κομμάτια ευπώλητης ιδιοκτησίας με σκοπό την οικιστική αποσυμπίεση της πρωτεύουσας, δημιουργώντας μια μικρή κοντινή όαση, ώστε να ξεγελιούνται οι διαμαρτυρόμενοι πληβείοι της τσιμεντούπολης και να στέκει αδιάρρηκτη η μητροπολιτική κερδοφορία, αν όχι να επεκτείνεται περαιτέρω. Δεν είναι τυχαίο πως οι εκκλησιαστικές διαμάχες με δημοτικούς φορείς για ιδιοκτησιακά θέματα καλά κρατούν. Όπως δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότεροι παραθεριστικοί οικισμοί της νοτιοανατολικής και νοτιοδυτικής Σαλαμίνας ηλεκτροδοτήθηκαν με το πρόσχημα της ηλεκτροδότησης εκκλησίας που φτιαχνόταν πρόχειρα για το σκοπό αυτό, μιας και υπήρχε νομοθεσία άμεσης παροχής ρεύματος σε εκκλησίες. Κι έτσι άνοιγε και ο δρόμος της ηλεκτροδότησης των παραθεριστών.

Τέτοια ήταν η ανάπτυξη, ώστε η Σαλαμίνα να μην αποτελεί ουσιαστικά νησί του Αργοσαρωνικού πια, αλλά την αμέσως επόμενη γειτονιά μετά το Πέραμα.

ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ

2010-09-08T03:16:00.000+03:00


από την ιστοσελίδα της λίμνης Κουμουνδούρου

Βλέποντας τη φωτογραφία ο συνειρμός αναδύεται αβίαστα:

Άγγελος Σικελιανός - Ιερά Οδός

( κλικ )

ΤΟ ΚΑΠΕΛΑΚΙ ΜΟΥ ΣΤΡΑΒΑ

2010-09-05T14:38:00.002+03:00

Πριν μια βδομάδα, καθώς περπατούσα στα Σελήνια, βιαζόμουν και λίγο, είδα για καλή μου τύχη μια κυρία να πουλάει καπέλα στο δρόμο. «Όλο και αυξάνει η γκάμα των μικροπωλητών», σκέφτηκα και έσπευσα να αγοράσω ένα, μιας και θα το χρειαζόμουν στη παραλία όπου και κατευθυνόμουν.

Την πλησιάζω και την ρωτάω «πόσο τα έχετε τα καπελάκια κυρία;»

- «Καλημέρα, η Ρούλα η Νάννου είμαι. Υποψήφια Δήμαρχος Σαλαμίνας», μου είπε χαμογελαστά.

Προς στιγμήν σάστισα, Ίσως και γι’ αυτό επέμεινα στην ερώτησή μου.

- «Καλή επιτυχία να έχετε, όμως πόσο τα δίνετε τα καπελάκια;».

- «Δωρεάν τα δίνω, για γνωριμία με τον πολίτη», μου απάντησε κάπως ενοχλημένη είναι η αλήθεια.

Ακόμη δεν είχα καταλάβει. Μου πέρασε κι απ’ το μυαλό πως ίσως ήταν και καμιά παλαβή που δε ξέρει τι λέει. Δεν ήθελα όμως να την κοροϊδέψω.

- «Δεν πειράζει της λέω, θα σας δώσω 5 ευρώ» και αρπάζω το καπέλο να φύγω.

- «Σας παρακαλώ πολύ», μου είπε εμφανώς νευριασμένη και έτεινε το χέρι της προς τη μεριά μου για να επιστρέψει τα χρήματα.

Καθώς απομακρυνόμουν άκουγα πίσω μου ταραγμένες φωνές: «δε τα πουλάω τα καπέλα, τα χαρίζω βλάκα, ΤΑ ΧΑΡΙΖΩ!»

ΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ

Είναι ξεκάθαρο πλέον πως η πολιτική έχει φτάσει στο πιο σαχλό της σημείο και οι υποψήφιοι δεν μπορούν να εμπνεύσουν τίποτα περισσότερο από τον οίκτο μας.

ΒΑΚΙΛΟΣ, Γ' ΤΕΥΧΟΣ, ΣΕΛ. 64

2010-09-01T08:26:00.001+03:00

Καταγραφή της εκτέλεσης τριών Σαλαμινίων την 7η Ιανουαρίου 1942 από τους Γερμανούς

Πληροφοριοδότρια: Αφροδίτη (Βίτα) Προκοπίου Σοφρά, σύζυγος Ιωάννη Βιλλιώτη

Γεννηθείσα: 1914

Σπουδές: Γυμνασιακές (οκτατάξιο Γυμνάσιο)

Η καταγραφή έγινε στις 16-5-09

Μέθοδος: Απλή καταγραφή

«Εξήντα επτά χρόνια θρηνώ· θρηνώ κάθε βράδυ για το πώς έφυγε ο Μητσάκης. Έζησα την εκτέλεση του κουνιάδου μου, του αδερφού του άντρα μου, του Γιάννη, το 1942.

Θα στα πω όλα αναλυτικά, με το νι και με το σίγμα. Μέναμε τότε στο σπίτι της παραλίας. Το πρωί της παραμονής των Θεοφανίων πέρασε ο Μητσάκης από το σπίτι να πάρει τον άντρα μου να πάνε στο εμπορικό που είχαν ανοίξει, στην αρχή της Λεωφόρου Φανερωμένης. Του λέει ο άντρας μου «Πετάγομαι, Μήτσο, να πάρω κάτι κόλλες κι έρχομαι». Εκείνη την ώρα ανέβαινε η κλούβα των Γερμανών και πήγαινε πάνω στο Πυροβολείο. Σε λίγη ώρα κατέβηκε, βγήκαν οι Γερμανοί, τον άρπαξαν και τον έβαλαν μέσα. Κατά σύμπτωση η Κουλίτσα του Κουρτίδη είδε τι έγινε και ήρθε με κλάματα και με ειδοποίησε. Το βράδυ μάθαμε τι έγινε. Είχαν βγάλει μια διαταγή οι Γερμανοί να πιάσουν δέκα ομήρους για κάτι που είχε γίνει σ’ ένα άλλο νησί. Δεν ξέραμε για ποιο λόγο. Το ίδιο βράδυ τους πήγαν στο νησί (εννοεί τον Αγ. Γεώργιο) και μετά σ’ ένα ψηλό σπίτι (εννοεί τη βίλλα Παναγιωτόπουλου), που όποτε περνάω κλαίω. Οι Γερμανοί ήταν αυστηροί και βλοσυροί, δεν μας άφηναν να τους δώσουμε ρούχα κι είχε ένα κρύο, ένα χειμώνα βαρύ. Σηκώθηκα με τη συννυφάδα μου των Θεοφανίων να πάμε να τον δούμε. Δεν μας άφηναν. Τους επιτηρούσαν αυστηρά.

Μου λέει ο Βαγγέλης ο Σοφράς, ο πρώτος ξάδελφος του πατέρα μου: «-Βίτα μου, είναι δύσκολα τα πράγματα, θα πάρουν άλλους δέκα».

Κείνες τις μέρες, μας είχαν απαγορέψει οι Γερμανοί την κυκλοφορία μετά τις 6 το απόγευμα. Έβλεπες όλο το πρωί και το μεσημέρι ανά εκατό μέτρα, πέντε-πέντε οι Γερμανοί να περιπολούν. Δεν μπορώ ν’ ακούω μπότα, ακόμα και τώρα· ακόμη και ήχους που μου τη θυμίζουν. Νωρίς το πρωί της εβδόμης του Γενάρη οι Γερμανοί έστησαν μπροστά στ’ αγάλματα τρεις στύλους ξύλινους. Όλοι καταλάβαμε πως κάτι ετοίμαζαν. Είχαν κλείσει και τη συγκοινωνία. Πέραμα δεν είχε, ούτε από τα Παλούκια, ούτε από τη Φανερωμένη. Βλέπω την Άννα την Παπασωτηρίου «-Θα σκοτώσουν τον πατέρα της Φραγκούλας, μου λέει. Θα πιάσουν κι άλλους ομήρους». Έβαλα τις φωνές, δεν άντεχα άλλο. Κλειστήκαμε στα σπίτια. Γύρω στις 10 το πρωί, οι Γερμανοί παρατάχτηκαν σε σχήμα Π μπροστά από τους ξύλινους στύλους με τα νώτα στραμμένα στα καφενεία. Όλες οι Αρχές της Κούλουρης ήταν εκεί. Ο Δήμαρχος, Γιώργος Παπασωτηρίου, η Αστυνομία, οι Λιμενικοί. Ήρθε η Κλούβα κι έβγαλαν τον κουνιάδο μου, τον Πούτο και έναν υπαξιωματικό του Ναυστάθμου από τις Σπέτσες, τον Ρούκα. Τους έβγαλαν δεμένους και τους έστησαν στους στύλους. Ήταν ένα πρωινό γλυκό, μια συννεφιά γκρι απαλή, μια ηρεμία, μια ησυχία!

Είχα κουφώσει το παράθυρο και τα ’βλεπα όλα. Βγήκα έξω και φώναζα σαν τρελή. Με έσπρωξαν οι Γερμανοί όμως και με ανάγκασαν να κλειστώ στο σπίτι. Πήγα πάλι στο παράθυρο. Ένας Γερμανός φώναξε το πυρ και τους σκότωσαν. Ο κουνιάδος μου σπαρτάραγε, δεν πέθανε αμέσως και πήγε ένας Γερμανός και του έδωσε τη χαριστική βολή κάτω από το σαγόνι.

Δώσανε μετά διαταγή οι Γερμανοί να κρεμαστούν τα σώματα των νεκρών για τρεις μέρες, για παραδειγματισμό. Όταν σουρούπωσε κι άρχισε το αεράκι, έβλεπες τα σώματά τους να ταλαντεύονται και άκουγες το τρίξιμο του σκοινιού στο ξύλινο δοκάρι.

Μετά τρεις μέρες άφησαν να πάρουμε τα πτώματά τους. Με συνοδεία Γερμανών τα πήγαμε στο σπίτι και μας απαγόρεψαν να τους κλάψουμε, να τους μοιρολογήσουμε, να μην μπει κανένας στο σπίτι τους, παρά μόνο οι γυναίκες τους. Όταν τους έθαψαν, πήγαν οι Γερμανοί κι έσπασαν τους σταυρούς. Αυτά έζησα και στα είπα. Κι ζω ακόμα για να τα λέω».

ο βομβαρδισμός του Ναυστάθμου από τα γερμανικά στούκας

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ

2010-08-30T04:15:00.006+03:00

26 Αυγούστου 2010

Το υπεραιωνόβιο δέντρο είχε γείρει. Υποκλινόταν από την ιερότητά του στα βουνά, στο εκκλησάκι, στους ανθρώπους, στους περαστικούς. Ήσυχα και προσεχτικά σωριάστηκε κάτω, έχοντας στο νου του να μη τραυματίσει κανέναν.

Δημιουργήθηκαν πολλοί μύθοι γύρω του. Πως το φύτεψε ο άγιος, πως πολλοί προσπάθησαν να το κόψουν λόγω της επικινδυνότητας της θέσης του και τραυματίζονταν, πέθαιναν, τα πριόνια τους έσπαγαν, παραφρονούσαν. Κανείς δε τα κατάφερνε στο τέλος.

Μύθοι και θρύλοι για ένα δέντρο γεμάτο αντανακλάσεις μιας κοινωνίας θρήσκιας, δεισιδαίμονης, με αλλοτινά χνάρια μιας παγανιστικής δεντρολατρίας, μιας κοινωνίας τελικά ζωντανής. Κι όμως είναι πραγματικότητα πως ακόμα και μια μπουλντόζα είχε προσπαθήσει να ξεριζώσει αυτό το ζωντανό γλυπτό στη μέση της ασφάλτου, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Άλλωστε, τα σημάδια από τις απόπειρες του ξεριζώματος ήτανε εμφανή στον κορμό του. Με τα σημάδια αυτά αποτυπώθηκε στη πολυβραβευμένη ταινία ‘Απόντες’ του Σαλαμίνιου Γραμματικού. Τελευταία βγήκε και η φήμη πως έχει αρχίσει η διαδικασία απολιθώματός του. Έδειχνε όμως πως ήταν ακόμη υγιές.

Ποιος ξέρει; Το κλωνάρι του που έγερνε προς τη μεριά του βενζινάδικου κόπηκε για να επιφέρει την ισορροπία στο ίδιο το πεύκο αλλά και για λόγους ασφαλείας. Ποιος ξέρει; Ήταν λέει επικίνδυνη η θέση του για τους οδηγούς. Κανένα όμως δυστύχημα δεν είχε συμβεί, αντίθετα η παρουσία του σε συγκρατούσε και σε προετοίμαζε για το απότομο της στροφής που ακολουθούσε. Για την ακρίβεια ήταν ο σηματοδότης για το σκοτεινό δάσος. Ποιος ξέρει την αλήθεια.

Θα τολμήσω να πω πως το δέντρο του Άη Γιώργη, στο συλλογικό ασυνείδητο του Κουλουριώτη, του ταξιδιώτη στη Μονή, του πανηγυριτζή, του μπαϊλντισμένου μαθητή που το σκάει από τις στενάχωρες σχολικές αίθουσες ή και του οδηγού που θέλει να πάει στο φέρι ή στο σπίτι του Σικελιανού, είχε πιο κυρίαρχη θέση ακόμη κι από το επίσημο μα επίπλαστο άγαλμα του μικροσκοπικού Αίαντα στη πλατεία. Αυτή είναι η αλήθεια. Tο άγαλμα είναι από υλικό ανθεκτικό κι αφύσικο ενώ το δέρμα του δέντρου ζάρωνε με τα χρόνια, ο κορμός του ανέπνεε και γέρναγε μαζί με τους ανθρώπους ώσπου στο τέλος ενέδωσε στη θνητότητα του. Γι’ αυτό κι οι κάτοικοι έσπευσαν να το μετατρέψουν σε κούτσουρα για το τζάκι τους.

Πράγματα ανθρώπινα.

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ, ΣΑΛΑΜΙΝΑ 2010

2010-08-24T03:16:00.002+03:00

Άρχισαν τα μελτέμια να φυσούν στη Σαλαμίνα, το νησί αδειάζει σιγά-σιγά, τα τραπεζοκαθίσματα λιγοστεύουν από κόσμο παραδίνοντας τα πεζοδρόμια γενναιόδωρα στους πεζούς, κι οι εξατμίσεις της αδιέξοδης νεολαίας ηχούν όλο και λιγότερο.

Το καλοκαίρι στη Σαλαμίνα λήγει σαν όλα τα προηγούμενα, απότομα σα τα προηγούμενα, βουβά σα τα προηγούμενα, διότι μέσα στο θέρος τα ζήσαμε όλα με τη σειρά.

Τους υπέργηρους πνιγμούς στα θολά νερά του Αιαντείου, τις βλακώδεις παραστάσεις, που αν και πετυχημένες αρπαχτές, κατάφεραν να πατώσουν στο Ευριπίδειο ξανά, τα γνωστά δημοτικά συνέδρια των γραφικών που τους σέρνει από τη μύτη ο εθνικισμός και βέβαια, για καλή μας τύχη, είδαμε το δάσος των Κανακίων να επιβιώνει για μια ακόμη χρονιά.

Στην αναμονή για τα πρωτοβρόχια λοιπόν, σε ρυθμούς σχεδόν σχολικούς, το βουητό των τζιτζικιών δίνει τη θέση του στους ψίθυρους των ανυπόμονων ψηφοφόρων: Σοφράς, Νάννου, Τσαβαρής, το τρίγωνο της μέλλουσας εξουσίας στο στόμα όλων σαν το βόμβο ενός μηχανικού κινητήρα. Σοφράς, Νάννου, Τσαβαρής, τυπάκια λάγνα για εξουσία παίρνουν θέση στις ομιλίες της καθημερινότητας των πειθαρχημένων μαζών του νησιού που είναι έτοιμες να προσκυνήσουν τον νέο Ηγέτη.

Στην αναμονή για τα πρωτοβρόχια λοιπόν, για τις πρώτες πλημμύρες στις κεντρικές λεωφόρους, θα το υποστούμε κι αυτό.

Και να με συγχωρείτε, αλλά αγαπάω αρκετά τούτο το νησί για να μπορώ να κλείσω τα αυτιά μου στον εκκωφαντικό του θρήνο.

Σ.Σ.

Σαλαμίνα

2010-08-12T15:15:00.000+03:00

Καθώς ονειρεύομαι μια καλοκαιρινή δυνατή βροχή…

Η ηλικιωμένη γυναίκα ,χωρίς να πει κουβέντα σερβίρισε το αρωματικό αφέψημα, κάτι που έμοιαζε με τσάι και είχε μυρωδιά κανέλας και πορτοκαλιού. Κάθισε κατάχαμα και έκανε νόημα στη Φωτεινή να πιει κι αυτή το ζεστό ρόφημα.
Η κοπέλα διστακτικά πήρε το εμαγιέ κύπελλο κι άρχισε να πίνει. Ένιωθε την παρουσία της ηλικιωμένης φιλική, αλλά και δύσκολη.
Πέρασαν αρκετά λεπτά σιωπής, μια σιωπή αμήχανη.
-Ώστε λοιπόν από κάπου θέλεις να ξεφύγεις ε;
Δεν μίλησε.
-Παραδόθηκες στη βροχή χωρίς καμιά αντίσταση, επιζήτησες το τέλος , την εξαφάνιση.
-Δεν είναι ακριβώς έτσι..
-Θα ήθελες να μην είχες ξυπνήσει … Και τι είναι αυτό κόρη μου που θα δικαιολογούσε έναν τέτοιο θάνατο.
Τρόμαξε ακούγοντας αυτά τα λόγια και θύμωσε λιγάκι. Πως αυτή η γυναίκα την ξεγύμνωνε έτσι. Τι δηλαδή επειδή την μάζεψε από τη βροχή και της πρόσφερε μια ζεστή γωνιά, της έδινε αυτό το δικαίωμα να μιλάει έτσι.
-Άκου. Κάποτε θέλησα κι εγώ να ξεφύγω, θέλησα κι εγώ να κρυφτώ, γιατί κάποιος που αγαπούσα με πρόδωσε. Και το έκανα, το έκανα μ’ έναν τρόπο απόλυτο. Ζω χρόνια μακριά από όλους κι από όλα, μακριά από τη ζωή των ανθρώπων. Δεν έδωσα στον εαυτό μου άλλες ευκαιρίες να παίξει το παιχνίδι της ζωής. Δεν έδωσα στον εαυτό μου την ευκαιρία να ξεπεράσει , να διεκδικήσει και πάλι μερίδιο λες και για μένα υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που θα δικαίωνε την ύπαρξή μου. Ήμουν νέα, παθιασμένη, κλείστηκα σ’ έναν έρημο τόπο όπου κανείς δε μπορούσε να με εντοπίσει γιατί έμαθα να κρύβομαι καλά όπως τ’ αγρίμια. Έκανα κι εγώ αυτό που έκανε κάποτε πριν εκατοντάδες χρόνια μια γυναίκα που η εκκλησία την ονόμασε αγία γιατί κλείστηκε σ’ έναν τάφο κι είχε μόνο ένα μικρό άνοιγμα από όπου κάποιοι της έδιναν τροφή και νερό. Κι έζησε εκεί όλη την υπόλοιπη ζωή της . Κι αυτή τη βλασφημία την ονόμασαν αγιότητα…Εγώ δεν διεκδικώ καμιά αγιότητα, όμως έζησα τη ζωή ενός άκαρπου δέντρου που κατάφερε να ζήσει για δεκαετίες με μόνη έγνοια λίγο , ελάχιστο νερό , ένα δέντρο καχεκτικό και άχρηστο…Αν και για πολλά χρόνια ήλπιζα πως εκείνος θα μετανιώσει και θα γυρίσει και θα με αναζητήσει αναγνωρίζοντας και θαυμάζοντας την ικανότητα μου να αγαπώ με τέτοιοι απόλυτο και θεϊκό τρόπο γι’ αυτό για χρόνια ανέβαινα κάποιες μέρες ψηλά στην κορυφή του λόφου κι άναβα φωτιές , σημάδι και κάλεσμα σ’ αυτόν. Όμως αυτός δεν ήρθε ποτέ και ..Και γέρασα και κατάλαβα πως πια δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής κι αποδέχτηκα την άσκοπη ζωή μου .Τώρα κάθε μέρα λιγοστεύω την τροφή μου, λιγοστεύω το νερό μου με την ελπίδα να φύγω, να περάσω στην απέναντι όχθη. Όμως ούτε αυτό δεν έρχεται εύκολα.Γι’ αυτό σήκω..έλα σήκω.
Και τράβηξε σχεδόν βίαια τη Φωτεινή.
-Οι δικοί σου είναι ακόμα εδώ. Πρέπει να βιαστείς να τους συναντήσεις. Κι αν έχεις έναν πόλεμο μέσα σου , αυτόν θα τον κάνεις μόνο ανάμεσα τους, μόνο με τους ανθρώπους, όχι με τη φυγή, όχι με την εξαφάνιση. Κανείς δε θα επιμείνει πολύ , γρήγορα θα σε ξεχάσουν.
Και θέλησε η Φωτεινή κάτι να της πει για τα παράξενα που έζησαν την περασμένη νύχτα, για το ιστιοφόρο που χάθηκε, για τα ερειπωμένα σπίτια.
-Ναι είναι αλήθεια πως ο τόπος αυτό είναι παράξενος , θα έλεγα συμπεριφέρεται παράξενα , αλλά πρέπει να ερμηνεύεις τα σημάδια σωστά.
Πήγαινε στους φίλους σου, μιλήστε, δώστε εξηγήσεις πάρτε μαζί σας στην πόλη τις εμπειρίες σας αλλά πάντα να θυμάσαι πως η ερημιά δεν είναι η λύση.
-Ξέρεις έχω χάσει το δρόμο, δεν ξέρω να γυρίσω.
Η γριά χαμογέλασε , όπως χαμογελάς σ΄ένα μικρό παιδί που θέλει μέχρι την τελευταία στιγμή να σου δικαιολογήσει την όποια αταξία του.
-Φωτεινή μου,
Την είπε με το όνομά της. Παράξενο , δεν θυμάται να της το είπε.
-Πως γνωρίζεις πως με λένε.
-Φωτεινή μου, μη ζητάς για όλα εξηγήσεις, άσε και το ανεξήγητο είναι η μεγαλύτερη προοπτική , έχε πάντα στην άκρη της καρδιάς σου πως δεν εξηγούνται όλα με τη λογική, αυτό θα σου δώσει μεγαλύτερες δυνατότητες. Έλα το δρόμο της επιστροφής τον ξέρω εγώ, το δρόμο της επιστροφής θα σου τον δείξω εγώ.
Κι ακλούθησε τη γριά, κι έβλεπε τις μικρές γούβες που άφηναν πίσω οι μικρές μπότες της, αλήθεια τι μπότες ήταν αυτές, άφηναν ένα ίχνος σαν οπλή κατσίκας κι όσο να καλοσκεφτεί , κι έτσι που προσπαθούσε να δεί αν πράγματι ήταν μπότες κάτω από τα μακριά φορέματα της γριάς άκουσε ξαφνικά τις φωνές των συντρόφων της, γύρισε το κεφάλι της να τους δει .Να ήταν κάτω στην ακτή, ανήσυχοι. Θέλησε ν’ αποχαιρετήσει τη γριά.
-Σ’ ευχαριστώ για όσα μου είπες και..
Η γριά είχε γίνει άφαντη. Κοίταξε κάτω το βρεγμένο χώμα. Κάνενα άλλο ίχνος εκτός από τα δικά της παπούτσια.
Όχι, δε φοβήθηκε,
-Εντάξει, είπε στον εαυτό της ας κατέβω στην παραλία. Και είχε η φωνή της μια σταθερότητα, κι είχε το βήμα της μια τόλμη πρωτόγνωρη.

Ροβίνα Άλμπα

ΤO NHΣΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

2010-07-28T19:41:00.000+03:00

Ανέκαθεν η Σαλαμίνα αποτελούσε το νησί της εύκολης λύσης, κυρίως για τα άτομα που ανήκαν στις ασθενείς οικονομικά τάξεις, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να έχουν ένα εξοχικό, να κάνουν τα μπάνια τους τα καλοκαίρια και να ξεφεύγουν τα σαββατοκύριακα γρήγορα από τα όποια περιβαλλοντικά προβλήματα του κλεινού άστεος και του Πειραιά.

Η οικονομική κρίση αύξησε την εισροή των επισκεπτών της μίας ημέρας στο νησί. Από το Πέραμα φορώντας τα μαγιό τους μπαίνουν στα φέρυ, βγαίνουν στα Παλούκια κι από κει στο Μούλκι για μια βουτιά. Η παραλία στο Κατσούλη θυμίζει προσκύνημα των Ινδών στο Γάγγη ποταμό από το πλήθος των λουομένων. Όσοι μπορούν θα πάνε σε μια ταβέρνα, άλλοι κρατούν τα τάπερ με τα κεφτεδάκια κι άλλοι, πιο τυχεροί, θα φιλοξενηθούν σε φιλικό σπίτι, σε ένα από τα χιλιάδες εξοχικά του νησιού.

Το βράδυ της Κυριακής η ουρά των αυτοκινήτων φτάνει μέχρι τα φανάρια της διασταύρωσης των λεωφόρων Βενιζέλου και Ιπποκράτους. Υπομονετικά θα φτάσουν στα φέρυ για να ζήσουν για 5 περίπου μέρες τη μονοτονία της δουλειάς τους. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται το άλλο σαββατοκύριακο.

Μια συγγενής μου λέει: «όλοι τη κοροϊδεύουν τη Σαλαμίνα κι όλοι εδώ καταλήγουν».

Τη Σαλαμίνα, λοιπόν, τη κοροϊδεύουν, γιατί δεχόταν πάντοτε στη θάλασσά της τη μόλυνση των αστικών λυμάτων της Αθήνας, γιατί κυριαρχεί παντού η άναρχη δόμηση, γιατί υπάρχουν παντού σκουπίδια, γιατί η Λειψοκουτάλα (Ψυττάλεια) βγάζει δυσοσμία, γιατί οι ιχθυοκαλλιέργειες έχουν καταλάβει τις καλύτερες παραλίες, γιατί ο τύμβος είναι γεμάτος σκουπίδια και ναυπηγεία.

Με δυο λόγια η Σαλαμίνα, κατά κύριο λόγο, ήταν το νησί που πάντοτε εισέπραττε και εισπράττει την αδιαφορία της πολιτείας και της αναλγησίας των κρατικών φορέων, οι οποίοι πάντοτε εξυπηρετούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των ναυπηγείων, της cosco, των ιδιοκτητών των φέρυ και των ιχθυοκαλλιεργητών.

Η κρίση περνάει από τη Σαλαμίνα.

2010-07-14T00:29:00.000+03:00

Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου

Είδα αυτόν τον πίνακα σε κάποιο άλλο μπλοκ και μου άρεσε. Είναι του Pieter Brueghel του Γέροντα ή αλλιώς του παλαιότερου αλλά προτιμώ του Γέροντα, γιατί υπήρξε ζωγράφος και ο γιός του με το ίδιο όνομα

Πολύ γοητευτικός πίνακας ..αλλά με βάζει σ' έναν ιδιαίτερο προβληματισμό. Ο τίτλος είναι Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου. Το πέταγμα του Ίκαρου έχει να κάνει με την επιθυμία του ανθρώπου να ξεφύγει από την έλξη του χώματος να πετάξει να κυριαρχήσει όπως κατά κάποιον τρόπο στη γη έτσι και στον αερα να τον περπατήσει κι αυτόν.

Είναι αλαζονεία, ανυπακοή και διάθεση ν' αποδείξει πως ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Κι έρχεται τώρα ο ζωγράφος και βάζει σε πρώτο κυρίαρχο πλάνο τον γεωργό , αφοσιωμένο στο όργωμα , στο χώμα , δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο και σε δεύτερο πλάνο ο βοσκός κάπως πιο περίεργος αλλά κι αυτός κοιτάζει σε λάθος κατεύθυνση. Μετά το καράβι επιβλητικό κι εκεί στη γωνία ένα μικρό φτωχό ποδάρι του πνιγμένου Ίκαρου . Τέτοια αποκαθήλωση του Ικάριου εγχειρήματος δεν έχω ξαναδεί. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο, δεν ξέρω τη φιλοσοφία του ζωγράφου ίσως να σημαίνει πως οι άνθρωποι οι σύγχρονοι ενός τολμηρού πειράματος είναι τόσο προσηλωμένοι στις συνήθειές τους, φοβούνται τόσο την αλλαγή και δεν τολμούν να αναγνωρίσουν ή να θαυμάσουν κάτι καινούργιο ή μπορεί ο ζωγράφος να θέλει να δείξει τη δική του ιεράρχηση στα επιτεύγματα του ανθρώπου, πράγμα που μου φαίνεται πιο συμπαθές. Γιατί αλήθεια θαυμάζω μέχρι φόβου τα τεχνολογικά επιτεύγματα του ανθρώπου ,αλλά σκύβω με ευλάβεια πάνω από τη γη και τους καρπούς της και ταπεινά αναρωτιέμαι τι μας διαφεύγει , όταν την ίδια στιγμή κάπου σε μια χώρα θάβουν ακόμα μέχρι το λαιμό μια γυναίκα και την λιθοβολούν εως θανάτου γιατί ο άντρας της την κατηγόρησε για μοιχεία ...Μα θα πει κανείς έτσι είναι ο κόσμος γεμάτος αντιθέσεις..

Μέχρι να βρεθεί ίσως μια άλλη ισορροπία πραγμάτων εγώ κοιτώ τον πίνακα , θαυμάζω το γεωργό τη σταθερή ρίζα του είδους , καλοτυχίζω τον βοσκό ως τον πιο αμέριμνο κι έχω ένα μικρό θρήνο στην καρδιά μου για το ποδαράκι του Ίκαρου που πλέει πάνω στο νερό ... αλλά το μυαλό μου δονείται από κάτι που δεν αποτυπώνεται στον πίνακα. Από τη μεγάλη κραυγή του Ίκαρου που έμεινε πίσω , στον αέρα , κραυγή όχι πόνου, όχι ήττας αλλά εναντίωσης και κατά καιρούς συνεπαίρνει πάλι κάποιες δυνατές ψυχές

Ροβίνα ‘Αλμπα

Η ΣΩΣΤΗ ΑΝΑΛΟΓΙΑ

2010-07-12T00:58:00.000+03:00

ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ- ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ

ο ανθρωπισμός του συστήματος σε όλες του τις εκφάνσεις είναι τόσο απεχθής που με κάνει να σκέφτομαι πως ο θάνατος μιας θαλάσσιας χελώνας κοστίζει όσο 10 ανθρώπινοι θάνατοι πολιτικών.

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ

2010-07-04T02:01:00.000+03:00

Τη διαχείριση του εστιατορίου "Barθelonica", που δούλευαν, ανέλαβαν εργαζόμενοι στη Θεσσαλονίκη με σκοπό να αποφύγουν την απόλυση και το "λουκέτο", μετά την ανακοίνωση των ιδιοκτητών του μαγαζιού ότι η επιχείρηση θα κλείσει για τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες και είναι αμφίβολο αν θα ξανανοίξει... καθώς «δεν πηγαίνει καλά».

Το εστιατόριο,εδρεύει στην οδό Βενιζέλου (Στοά Ρογκότη) και οι ιδιοκτήτες ανακοίνωσαν στο προσωπικό ότι θα απολυόταν άμεσα, ενώ οι αποζημιώσεις θα καταβάλλονταν τον Οκτώβριο, αν υπήρχαν διαθέσιμα χρήματα.

Το εστιατόριο Barhelonica θα το διαχειρίζονται οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τη γενική συνέλευσή τους. Οι αποφάσεις για την λειτουργία του θα λαμβάνονται με πλειοψηφία, ενώ ό,τι περισσεύει από τα έσοδα -αφού αφαιρεθούν τα έξοδα- θα μοιράζεται ισότιμα σε όλους. Επιπλέον θα παρέχεται έκπτωση 30% σε όλους τους πελάτες του εστιατορίου.

«Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τη νεολαία και το λαό της Θεσσαλονίκης να μας στηρίξουν ενεργά σε αυτή μας την προσπάθεια να σώσουμε τις δουλειές μας», υπογραμμίζουν οι εργαζόμενοι, υπενθυμίζοντας ότι το εστιατόριο λειτουργεί από τις 11 το πρωί μέχρι τη 1 το βράδυ και παραμένει κλειστό τις Κυριακές.

ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ

2010-06-17T11:42:00.000+03:00

Σοφράς
Τραυλός
Αγαπίου
Μακρής
Μπεγνής
Ράπτης
Νάννου
Παπασάββας
Τσαβαρής
Γκίνης
Παπαδημητρίου
Μαγιάτης

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ ΟΙ 12 ΗΤΑΝ ΙΟΥΔΕΣ

Ο θάνατος του βατράχου

2010-06-09T15:25:00.000+03:00

Κάποτε τα γράμματα των φίλων , τα λόγια των αγαπημένων, άφηναν κάποια κενά. Κι εγώ τρύπωνα σ’ αυτά τα κενά κι έβαζα τις δικές μου ειδήσεις, τα δικά μου αισθήματα. Μου άρεσε να τους πειράζω κι ελαφρώς να τους ειρωνεύομαι, άλλη φορά θα αναλύσω αυτή την ειρωνεία, …μου άρεσε να τραβώ τις σκέψεις τους μέχρι τα άκρα. Ώρες-ώρες μ ενθουσίαζε αυτή η επανάσταση των δωματίων. Δύσκολα πρόσθετα λέξεις τρυφερές, λέξεις που χαϊδεύουν και καθησυχάζουν. Δεν τις είχα ανάγκη τότε, τότε ήμουν νέα, τότε ήταν όλοι δίπλα μου, δεν είχα απώλειες.
Θα μου πει κανείς, το ότι η ζωή προχωράει, το ότι τα πράγματα αλλάζουν, οι άνθρωποι φεύγουν, απομακρύνονται, δεν είναι αυτό κριτήριο για να μιλήσεις γι’ αυτά που έζησες. Η αλήθεια τους δεν αλλοιώνεται.
Αυτό είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι τώρα τα γράμματα είναι πια σπάνια, τώρα το τηλέφωνα, τα μηνύματα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι πιο εύκολα , πιο γρήγορα. Όμως αυτή η επικοινωνία εμένα μου φαίνεται πιο πρόχειρη, μπορεί να σου διαφύγει ο εσωτερικός πόνος , πόθος αν υπάρχει ,μου φαίνεται πως οι λέξεις στο χαρτί έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα.
Θυμήθηκα τώρα τον ταχυδρόμο, τότε παλιά στο χωριό .
Ερχόταν κάθε Τρίτη κι εκεί πλάι από το σπίτι του Μιχάλη, κάτω απλωνόταν το χωριό, σάλπιζε με την τρομπέτα του. Γράμματα κυρίως από τη Γερμανία αργότερα κι από την Αθήνα κι άλλες πόλεις.
«Σεβαστοί γονίς από υγία ήμεθα καλά το αυτό επιθιμούμαι κι δι’ εσάς…
Κι έτρεμε το χέρι των πρώην αγροτών , των πρώην βοσκών, όχι μόνο γιατί δεν ήξεραν καλά τα γράμματα, αλλά γιατί, τότε στις αρχές, τους έκαιγε ο πόθος των χωραφιών, των αμπελιών, ρωτούσαν για τη φοράδα.. τι κάνει η νύφη; έτσι έλεγε τη φοράδα του ο Σ. κι ήθελαν ν’ ακούσουν ξανά τα κουδούνια των κοπαδιών. Λερωμένα χαρτιά κι απλωμένο μελάνι από τα δάκρυα , όταν μιλούσαν για τα μικρά παιδιά τους που τα είχαν αφήσει πίσω στους παππούδες. Κι ως άνθρωποι του μόχθου και της ανάγκης, πρόσεχαν πολύ σε τι φακέλους θα έβαζαν τα γράμματά τους κι αν ήθελαν να στείλουν και κάποια λεφτά, πεντακοσάρικο έστελνε ο Ντούλας γιατί είχε αφήσει πίσω τρία παιδιά, λεφτά πολλά για κείνη την εποχή, τάβαζε σε τρεις φακέλους μαζί , για νάναι σίγουρος, τότε δεν υπήρχαν οι ενισχυμένοι.
Η μεγαλύτερη όμως ιστορία ήταν το διάβασμα και η απάντηση στα γράμματα. Οι περισσότεροι χωριάτες δεν ήξεραν ούτε να διαβάζουν , ούτε να γράφουν. Τότε έμπαιναν στη μέση τα παιδιά και καλά αν ήταν τα δικά σου, υπήρχαν περιπτώσεις που κάποιοι φώναζαν ένα ξένο παιδί να τους το διαβάσει και να γράψει την απάντηση. Και τόβαζαν μέχρι και τρεις φορές να τους το διαβάσει γιατί το μυαλό τους σταματούσε σε κάποια εικόνα, σε κάποια λόγια και τα μάτια τους έτρεχαν δάκρυα. Κι ύστερα άρχιζε η υπαγόρευση. Ποτέ δεν μιλούσαν απλά. Έπαιρναν ύφος σοβαρό, θυμούνταν λέξεις από τα γράμματα των δικών τους κι όλο αγωνία κι αμφιβολία ρωτούσαν κάθε τόσο.
-Τόγραψις μανάρι μ΄; Τόγραψις έτσι που στόπα;
Και σωστά είχαν τις αμφιβολίες τους γιατί όλοι εμείς οι μικροί γραφιάδες κάναμε και τ’ αστεία μας και τις κατεργαριές μας. Τα λέγαμε μετά το βράδυ στ’ αλώνια που παίζαμε και γελούσαμε.
Ε λοιπόν ναι ,νοσταλγώ εκείνα τα τυποποιημένα γράμματα, γιατί ήταν γεμάτα από τον πόθο του γυρισμού. Τάβαζες πάνω στο τζάκι κι ήξερες πως αυτό που ήθελαν οι ξενιτεμένοι ήταν να γυρίσουν γρήγορα πίσω , εδώ μέσα σε τούτο το δωμάτιο κι ήταν αυτή η επιθυμία τους που έκανε τα γράμματα τους αγαπημένα κομμάτια χαρτί.
Υπάρχουν όμως και γράμματα που σε τρομάζουν, που φοβάσαι πως αυτοί που τα γράφουν δεν έχουν στο νου τους το γυρισμό, γράμματα που δηλώνουν χωρίς να το λένε καθαρά πως οι αποστάσεις όλο και θα μεγαλώνουν πως οι δρόμοι όχι μόνο οι πραγματικοί αλλά και οι δρόμοι του μυαλού και της ψυχής όλο και θα απομακρύνονται. Και τότε είναι το χαρτί σκληρό και το κρύβεις κάπου να μην το βλέπεις, για να μπορείς πιο εύκολα να ξεχνιέσαι και να ελπίζεις ώσπου να σου επιφυλάξουν οι αγαπημένοι το θάνατο του βατράχου. Ξέρεις ε ;
Όταν πετάξεις έναν βάτραχο σε μια κατσαρόλα με καυτό νερό πετιέται αμέσως έξω , όταν όμως τον βάλεις στην κατσαρόλα με δροσερό νερό που σιγά-σιγά ζεσταίνεται ο βάτραχος θα ξεγελαστεί και θα βράσει μέχρι θανάτου.
Από τότε που το άκουσα αυτό ,όταν παίρνω ειδήσεις από φίλους αγαπημένους, έχω την αίσθηση ότι με προετοιμάζουν γλυκά για το θάνατο του βατράχου.

Ροβίνα Άλμπα

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ

2010-06-05T18:18:00.000+03:00

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ

Εδώ και λίγο καιρό αποζητώ τη σιωπή. Όχι τη σιωπή των άλλων αυτή δεν είναι δύσκολο να τη βρω, είναι πολύ εύκολη υπόθεση, γιατί στέκομαι μακριά τους. Τ ο δύσκολο είναι να πετύχω την δική μου εσωτερική σιωπή.
Κυκλοφορώ λοιπόν στο κίτρινο νησί εκπαιδεύοντας τον εαυτό μου στην εσωτερική σιωπή. Αποφεύγω την πόλη και περπατώ στις εξοχές .Παρατηρώ το θυμάρι που τώρα ανθίζει, σταματώ στους ξαφνικούς θορύβους ανάμεσα στα ξερά χόρτα για να περάσουν μπροστά μου τα πράσινα ζωηρά φίδια, απορώ με τα τόσο χυμώδη σώματα αυτών των πλασμάτων μέσα σ’ αυτή την κατάξερη γη.
Επιθυμώ να καθαρίσω το μυαλό μου από τις απόψεις μου, τις κρίσεις μου. απ’ αυτά που αγαπώ και αντιπαθώ. Το θέτω σε κατάσταση αναμονής, μήπως τελικά τα καταφέρω και τα δω όλα πάλι από την αρχή ή μήπως μπορέσω και αντιληφτώ αυτά που μου διαφεύγουν. . Δεν υπερασπίζομαι τίποτα αυτό το διάστημα, ακούω και κυρίως προσπαθώ να μάθω να χασομερώ. .
Θέλω να χασομερώ μπροστά στα πράγματα, να χασομερώ μπροστά στους θυμούς και στην οργή των ανθρώπων, να χασομερώ στο γέλιο τους.
Έγινα σιωπηλή ακροάτρια στις ομιλίες των ανθρώπων ,στις ομιλίες των αγαπημένων μου.
Χασομερώ στα βλέμματά τους μέχρι που ξεχνώ τον εαυτό μου, για ν’ ακούσω τις κρυφές φωνές του μυαλού τους.
Χασομερώ στα χρώματα της δύσης του ήλιου που αυτή την εποχή είναι τόσο γλυκά και παρήγορα κι αφήνομαι να με αγγίξει το παραμύθι τους.
Χασομερώ μπροστά στα λουλούδια ώρα πολλή, μέχρι να γίνω μυστική κοινωνός της ύπαρξής τους και να κατανοήσω, όχι, όχι να κατανοήσω, να παρασυρθώ από το λίκνισμά τους στον ελαφρό αέρα και από την ανεπαίσθητη κίνηση των χυμών τους όταν δεν φυσάει, την ζεστή ώρα του μεσημεριού.
Κι έρχονται μακρινοί απόηχοι οι ειδήσεις για το μακελειό στα πλοία για τη Γάζα και χαλάει τη σιωπή μου ο τρόμος, όχι μόνο για τις σφαγές, όχι μόνο για το θάνατο ,αλλά ο τρόμος για τα τόσα αντιφατικά που ακούγονται για τη βεβαιότητα πως η αλήθεια δεν είναι μέλημα των καιρών μας, γιατί δε θα τη μάθεις ποτέ, υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτά που λέγονται, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να πεις με σιγουριά…γι’ αυτό έγινε…έτσι έγινε…
Το μόνο τελικά που σκέφτηκα γι΄ αυτά τα γεγονότα :
Είναι παρήγορο ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι τρυφεροί, άνθρωποι περήφανοι που ενώ ξέρουν, ενώ γνωρίζουν καλά, τολμούν και θα τολμούν πάντα να κουβαλούν τον λίθο του Σίσυφου τραγουδώντας με πείσμα αλλά και χαρά. Άνθρωποι ερωτευμένοι με τη ζωή. Τίποτα δε θέλουν να πουν πως είναι αδύνατο, τίποτα δε θέλουν να πουν πως είναι μάταιο, τελειωμένο.. Ερωτευμένοι με την ανηφόρα ,ερωτευμένοι με τον ίδιο τον εαυτό τους.

Ροβίνα Άλμπα

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ

2010-05-20T22:14:00.000+03:00

Μην ξεφεύγεις συνεχώς από την αλήθεια. Τόσο καιρό δεν κουράστηκες να ξεγελάς τον εαυτό σου. Δεν είναι κουνούπι αυτό που βουίζει ξαφνικά στο αυτί σου . Μην κουνάς τα χέρια σου για να το διώξεις .Μην τινάζεις με μανία τις νύχτες τα σκεπάσματά σου στον αέρα και μετά κουκουλώνεσαι από την κορυφή μέχρι τα νύχια και μουρμουρίζεις.

-Ανάθεμά σε κουνούπι. Τι διάολο και τώρα το χειμώνα εσύ επέζησες;

Έξω κάνει φοβερό κρύο. Μια από τις σπάνιες κρύες νύχτες εδώ στο νότο. Έτσι που κουκουλώθηκες παρακολουθείς την ανάσα σου. Τι γλυκιά αυτή η θαλπωρή. Για βάλε μια σειρά, μην αποφεύγεις τη ζωή σου. Εδώ κανείς δε σε βλέπει. Είσαι μόνη σου. Άρχισε να μιλάς σιγά-σιγά γι’ αυτά που χρόνια αποφεύγεις. Κοίτα πόσα χρόνια λιποτακτείς, κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, κάνεις ότι όλα τα έχεις ξεπεράσει. Και όλα κυλούν στο αίμα σου, όσο εσύ δεν τ’ αναγνωρίζεις, όσο εσύ τα αγνοείς αυτά απλώνουν ρίζες σε όλο σου το κορμί.

Πετάχτηκε από το κρεβάτι

-Δεν καταδέχομαι να μιλώ στα κρυφά για τον εαυτό μου. Και στο κάτω κάτω για τις δυσκολίες, για τις απώλειες για τις μαύρες μέρες της ζωής μου, μου χρωστάνε , όλοι μου χρωστάνε δεν έχω λόγο ν’ απολογηθώ σε κανέναν ,ούτε άνθρωπο , ούτε θεό.

Γέμισε το ποτήρι της με κονιάκ, πήρε το πακέτο με τα τσιγάρα και βγήκε στη βεράντα.

Το διάλεξε αυτό το απόμερο σπίτι ,δεν έβλεπε παρά μόνο στη σκοτεινή θάλασσα. Τα νυχτερινά φώτα της πολιτείας ήταν από την άλλη μεριά. Θεωρούσε μίζερα τα φώτα της νύχτας στις πολιτείες, μικρές αντιστάσεις στο σκοτάδι. Αυτή ήθελε το ατόφιο μαύρο της νύχτας όπως και το ατόφιο φως της μέρας.

Κάθισε στην πολυθρόνα κι άναψε ένα τσιγάρο

-Έτσι που λες Γκόραν , έτσι που λες Ράξα, απευθύνθηκε στα δύο ντόπερμαν που είχαν ήδη καθίσει πλάι της, δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν, δεν μετάνιωσα για τις επιλογές μου , όχι δεν μετάνιωσα και που να πάρει πόνεσα , πόνεσα πολύ.

Έμεινε σιωπηλή και φούντωσε ξανά στ’ αυτιά της το βούισμα.

Έσφιξε το ποτήρι της και μουρμούρισε μέσα από τα δόντια της.

-Καλά λοιπόν , καλά μη με βασανίζεις άλλο, δεν είναι βούισμα κουνουπιού, είναι η φωνή της. Το ξέρω είναι η φωνή της, η φωνή της μάνας μου. μόνο που δεν την έχω αφήσει ακόμα να μου μιλήσει ή μου μιλάει μα εγώ δεν την ακούω.

Ας τα πιάσουμε με τη η σειρά Ελένη. Την τρόμαζε να πει .Έχουν περάσει από τότε 13 χρόνια, ήταν 24 χρονών. Όχι, όχι δεν θ’ αρχίσει από κει.

Ήταν πριν έξι μήνες. Άνοιξη όταν τον συνάντησε. Στο ανθοπωλείο. Τον πρόσεξε που διάλεγε λουλούδια.

-Θέλω μόνο αυτά που έχουν ακόμα άρωμα. Φωνή τρυφερή ,αλλά γεμάτη αντρικά χρώματα.

Δεν μου αρέσουν οι άντρες που έχουν τρυφερή φωνή σκέφτηκε κι έπιασε μια γλάστρα με αρωκάρια. Θα τη φύτευε μπροστά στο παράθυρο του σαλονιού και θα χαιρόταν να τη βλέπει να ψηλώνει περήφανη, λιτή χωρίς ευπαθή άνθη.

Ήταν ωραίος αθλητικός, δεν το κατάλαβε πως τα κατάφερε και μπήκε στο χώρο της.

-Να σας βοηθήσω να την πάτε στο αυτοκίνητο;

Δε θυμάται αν του το είπε το όχι ή το σκέφτηκε. Σημασία έχει ότι μετά από λίγο καθόταν δίπλα της κρατώντας στα χέρια του ένα μεγάλο μπουκέτο γιούλια που γέμιζαν το χώρο του αυτοκινήτου μ’ ένα βαρύ, λαϊκό το έλεγε αυτή ,άρωμα. Αφέθηκε, αυτό ήταν, αφέθηκε.

Ήταν μια γυναίκα με παράξενη επιβλητική παρουσία, δε θα την έλεγες όμορφη, είχε όμως ένα ακαταμάχητο περήφανο βλέμμα κι ένα σπάνιο χαμόγελο.. Το χαμόγελο ήταν το μόνο που της ξέφευγε από τον έλεγχό της, δεν το συμπαθούσε, είχε μια γλυκύτητα που μπέρδευε τους άλλους

Αφέθηκε να τη συνοδέψει μέχρι το σπίτι της , τον άφησε να μπει στο αυτοκίνητο της γιατί η μυρωδιά του είχε κάτι το μεθυστικό, έτσι της φαινόταν και κάτι της θύμιζε , κάτι ευχάριστο, δεν μπόρεσε να προσδιορίσει τι.

Στη διαδρομή ενώ τον άκουγε που της έλεγε αυτά που λένε οι άνθρωποι όταν αρχίζουν να γνωρίζονται, συνηθισμένες τυπικότητες σκεφτόταν:

Που να πάρει δεν είναι μόνο το χαμόγελό μου που δεν ελέγχω,είναι κι αυτή η αιφνίδια συγκατάβαση. Τι θέλω τώρα εγώ με τούτον εδώ;

Την ξάφνιασε το γέλιο του. Σαν να λύθηκε μέσα της κάτι. Είναι μερικοί ήχοι που κάποιες στιγμές, μαγικές θα τις έλεγε, αποκτούν υπόσταση. Άκουσε το γέλιο του κι ένιωσε να ξεκολλά από το πρόσωπό της σαν νοτισμένο πανί που της δημιουργούσε ασφυξία, αυτή η επιφύλαξη ή μάλλον αυτό το αίσθημα ελαφριάς περιφρόνησης που είχε για τους ανθρώπους. Γέλασε κι αυτή , όχι όμως δυνατά.

Κι ακολούθησαν μέρες απλές , γεμάτες τρυφερότητα και γλυκά λόγια που λένε οι ερωτευμένοι. Αυτός της τα έλεγε, αυτή δεν μιλούσε ,του δινόταν γελώντας.

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή σου,που μπορεί να κρατήσουν μήνες ή ακόμα και χρόνια που χωρίς να το αντιληφτείς γίνεσαι κάποιος άλλος. Ανοίγεις τα όρια των ανοχών σου, κατασκευάζεις φιλοσοφίες που ξέρεις πως θάρθει η στιγμή που θα τις δεις απλές δικαιολογίες κι όμως όσο σε βολεύουν τις ασπάζεσαι ως αλήθειες.

Τον άφησε να πιστέψει πως η σχέση τους θα είχε μέλλον.

Ήταν απόγευμα. Τέλος της άνοιξης.

-Πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά γλυκιά μου;

Τη σταμάτησε μπροστά σε μια βιτρίνα με έπιπλα μινιατούρες.

-Κοίτα.

Ήταν το εσωτερικό ενός σπιτιού σε στυλ ρουστίκ με χρώμα γλυκό καφέ.

-Σου αρέσει;

Συνήθως δεν περίμενε την απάντησή της

-Έτσι θα φτιάξουμε το σπίτι μας και θα έχουμε και κήπο.

Μπήκε και το αγόρασε.

Το έστησε στο τραπεζάκι του σαλονιού.

-Ελένη πες μου κάτι για σένα.

-Σου έχω πει.

-Όχι δε θέλω πληροφορίες για τις σπουδές σου, για τους γονείς σου, για τη δουλειά σου. Μου τα έχεις πει. Πες μου μια εικόνα από τη ζωή σου. Μίλησέ μου, να τώρα που κοιτάζεις την αρωκάρια τι σκέφτεσαι.;

Τον κοίταξε με την άκρη του ματιού της. Ήταν τόσο καλοπροαίρετος τόσο γλυκός που την έβαλε σε πειρασμό. Θέλεις να μάθεις για μένα ε; Εσύ που ονειρεύεσαι να κάνεις μαζί μου οικογένεια που με βρήκες τώρα σε μια περίοδο χειμέριας νάρκης γιατί κουράστηκα. Αχ και για να πω την αλήθεια, θάθελα να μπορούσα να μοιραστώ κάποια πράγματα μαζί σου όμως αν σου μιλήσω δε θα ξέρεις από πού να φύγεις Σε χρειάζομαι ακόμα γιατί όσες βραδιές μένεις μαζί μου μπορώ και κοιμάμαι εύκολα..

-Αυτός ο κόσμος είναι μόνο για μένα και δε θα τον μοιραστώ με κανέναν. Το είπε όχι με θυμό αλλά σαν απόφαση δικαστηρίου.

Κι εκείνος το δέχτηκε γιατί ήταν ερωτευμένος μαζί της, γιατί πίστευε πως διέθετε μια διαίσθηση κι έλεγε στον εαυτό του. Όλη αυτή η σιωπή μόνο πόνο μπορεί να κρύβει. Την πλήγωσαν, είναι καλή η Ελένη και σίγουρα θάρθει και η ώρα της εξομολόγησης.

Κι αφηνόταν η Ελένη στη γλυκιά παρηγοριά του Λεωνίδα

-Ελένη δεν βγήκες στο μπαλκόνι μέσα στην κρύα νύχτα, δεν ανάβεις το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο για να μιλήσεις για την μικρή γλυκιά παρηγοριά του Λεωνίδα. Ας προχωρήσουμε λοιπόν. Σ’ ακούω.

Η Ελένη δεν πίστευε στα παράξενα, δεν πίστευε στις υπερφυσικές παρουσίες αλλά τώρα την έβλεπε. Ναι την έβλεπε εκεί στην άκρη της βεράντας αιωρούνταν η φιγούρα της μάνας της. Το ξέρω πως είναι παιχνίδι του μυαλού μου. τρομερό πράγμα το μυαλό, σου στήνει μπρος στα μάτια σου φαντάσματα. καλά θα κάνω να το συμμαζέψω. ’Έτσι σκεφτόταν αλλά τώρα που είχε απέναντί της αυτή την παρουσία σκέφτηκε πως θα πρέπει να είναι πολύ προσεχτική να μην κάνει καμία απότομη κίνηση, ακόμα και η φωνή της να είναι χαμηλή για να μην τρομάξει τη σκιά, πως μπορεί και τη λέει σκιά, για να μην τρομάξει τη μάνα της.

-Μάνα σ’ άφησα να πεθάνεις μόνη σου. Ούτε στην κηδεία σου δεν ήρθα. Δεν σου είχα αφήσει τρόπο να επικοινωνείς μαζί μου. Είχα εξαφανιστεί για δύο ολόκληρα χρόνια.

Κι άρχισε η Ελένη ένα χαμηλό σπαραχτικό θρήνο. Τα σκυλιά την κοίταξαν ανήσυχα κι ακούμπησαν τρυφερά τα κεφάλια τους στα γόνατά της

Έβλεπε την κόρη της να κλαίει και τη λυπήθηκε. Όμως ακόμα και τώρα ήταν τόσο μεγάλη η πίκρα που είχε νιώσει στη ζωή της που δεν ήθελε να την παρηγορήσει . Γύρισε την πλάτη της.

-Μάνα σε παρακαλώ μη φεύγεις.

-Τώρα δεν έχει πια νόημα να μιλήσουμε.

-Θέλω να σου εξηγήσω , ποτέ δεν σε ξέχασα ,πάντα σ’ αγαπούσα.

-Ελένη η αγάπη είναι άγγιγμα ,είναι βλέμμα, είναι η κουβέντα στον απογευματινό καφέ. Το ξέρω πως δεν με είχες ξεχάσει , αλλά ξέρω και πως δεν με αγαπούσες, ένα περίεργο βάρος ήμουν στη σκέψη σου και τώρα ακόμα προσπαθείς να δικαιολογηθείς. Καλύτερα είναι να το παραδεχτείς .

Γύρισε πάλι προς το μέρος της. Και είδε η Ελένη πάνω στο πρόσωπό της την βαθιά λύπη, την απόγνωση

-Μα εσύ μάνα ήσουν τόσο μακρόθυμη, ποτέ δε θύμωνες ποτέ δε διεκδικούσες ούτε αυτό που σου άξιζε.

-Από σένα δεν μπορούσα ποτέ να διεκδικήσω , ήθελα μόνο αυτό που εσύ θα μου έδινες. Και δε μου έδωσες τίποτα ή μάλλον μ΄ έκανες να γνωρίσω την πιο βαθιά λύπη που μπορεί κανείς να γνωρίσει. Θυμάσαι που σε παρηγορούσα για το κάθε τι. Έτσι ήμουν τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου Δεν ζητούσα τίποτα, μόνο έδινα κι αυτό εσύ το θεωρούσες αδυναμία, το θεωρούσες αδικία. Όταν ο πατέρας σου έφυγε και μας εγκατέλειψε το μόνο που είπα ήταν: Εύχομαι να μην έκανε λάθος στην επιλογή του, ενώ εσύ είχες σκυλιάσει μαζί του κι έφτυνες και τον έβριζες με τα χειρότερα λόγια. Όταν εσύ προτίμησες να πάς στη Γερμανία να σπουδάσεις κοινωνιολογία ενώ μπορούσες να σπουδάσεις εδώ κοντά μου αυτό που σου είπα ήταν Κοίτα Λενάκι να μη σου ξεφύγει η ζωή κοίτα μην μπερδευτείς με καταστάσεις, μην κάνεις πράγματα που θάρθει μια μέρα και θα μετανιώσεις. Είσαι πλάσμα περήφανο, αλλά μάθε από τώρα να αποδέχεσαι πως υπάρχει μια περίεργη εκδίκηση για τους περήφανους αν δεν αφήσουν περιθώρια για την ήττα για τη φθορά που όχι δεν είναι ο θάνατος, αυτό είναι η τελική πράξη, είναι η πορεία προς το θάνατο που είτε το θέλουμε είτε όχι μας αφοπλίζει σταδιακά σχεδόν χαιρέκακα σαν να φοβάται η φύση πως αν σταθούμε μέχρι το τέλος πολεμικά περήφανοι αυτό θα σήμαινε άρνηση να παραδοθούμε στο χώμα και οι άνθρωποι που αντιστέκονται μέχρι τέλους έχουν δύσκολο θάνατο.

Αλλά ο δύσκολος θάνατος ήταν για μένα.

Πες μου έχεις ακόμα μέσα σου κάτι από κείνη τη φλόγα που είχες τότε που ήσουν φοιτήτρια στη Γερμανία; Τι σου έμεινε τώρα; Τι σου έμεινε μετά από κείνες τις φλογισμένες νύχτες, από πράξεις ανατρεπτικές σαν τον θάνατο από κείνες τις στιγμές εκεί στο δασάκι έξω από το Ντύσελντορφ , όταν ο Πήτερ χτυπημένος θανάσιμα από τις σφαίρες των αστυνομικών με όση δύναμη του έμενε σε παρακαλούσε να τον αφήσεις και να φύγεις. Δεν υπήρχε περίπτωση να τα καταφέρετε οι δυό σας κι εσύ τον τράβαγες και τον έσερνες στο χώμα ζητώντας διέξοδο και δεν σ’ ένοιαζε…

-Σταμάτα, σταμάτα ..

Κι όσο παράξενο κι αν σας φανεί ,είναι αλήθεια. Τα μάτια της Ελένης έλαμψαν μες στο σκοτάδι, μια λάμψη πραγματική σαν αναμμένα κάρβουνα.

-Αν κάτι με συντρίβει, είναι ότι δεν έχω πια εκείνους τους συντρόφους. ..Τότε αγαπούσα τις νύχτες ιδιαίτερα, γιατί μας έδιναν τη δυνατότητα ν’ ανάβουμε φωτιές στα αρχαία μονοπάτια των ανθρώπων, φωτιές λαμπερές, καθαρτήριες για πάθη μίζερα, για ζωές μικρές και φοβισμένες που γεννήθηκαν από τις συνθήκες από τις μικρές δειλές απογευματινές μοναξιές μας, Δεν τέλειωσα εκείνη την εποχή γιατί σε σκεφτόμουν, γιατί ήθελα να γυρίσω κι εσύ.. Αν ήσουν έτσι όπως έδειχνες γεμάτη συγκατάβαση, γεμάτη κατανόηση, θα με περίμενες , δε θα έσπαγε η καρδιά σου όταν εγώ σε ξέχασα για δυο χρόνια. Και όχι δεν είναι αλήθεια δε σε ξέχασα σε σκεφτόμουν κάθε μέρα, μιλούσα μαζί σου στα όνειρά μου ,αλλά μετά το θάνατο του Πήτερ δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σου Κι εσύ που όλα τα καταλάβαινες, αυτό δεν το κατάλαβες.

Σαν να της φάνηκε πως άκουσε έναν λυγμό.

-Δεν το ήθελα Ελένη να γίνει έτσι. Σε περίμενα κι είχα σκοπό να σε περιμένω για πολύ αν και πάντα είχα ένα φόβο μέσα μου. Φοβόμουν πως ακόμα κι όταν γύριζες θα έμενες για πάντα αιχμάλωτη σ’ αυτή τη σαγήνη του μυαλού σας που παραβίαζε συνεχώς τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας, που ακύρωνε όλους τους κανόνες που διέπουν αιώνες τώρα τις μέρες των ανθρώπων.

-Να κάτι τέτοια μου έλεγες μάνα κι εγώ ένιωθα δεμένη σ’ ένα σκληρό πεπρωμένο. Ούτε τώρα πιστεύω πως υπάρχουν αμετάκλητοι αιώνιοι κανόνες, όλα μπορούν ν’ αλλάξουν ,όλα αρκεί να γίνουμε πολλοί..

Μεσολάβησε μια σιωπή.

-Για πες μου μάνα, τι έγινε και δεν σε βρήκα όταν γύρισα.

-Μετά από δύο μήνες σιωπής σου, όταν έμαθα για το θάνατο του Πήτερ, τα παράτησα όλα και πήγα στη Γερμανία. Πήγα σ’ εκείνο το δασάκι, περπάτησα εκεί στο μέρος εκείνο , πήγα και κάποια νύχτα δε φοβόμουν πια τίποτα. Το ξέρεις , το θυμάσαι που μου άρεσε να λέω πως πίστευα σε οιωνούς σε χρησμούς, έτσι μπορούσα να ξεκινήσω κάποια νύχτα και να πάρω τους δρόμους, γιατί μου είχε φανεί πως είχα ακούσει ένα κάλεσμα ,μπορεί να ήταν απλά μια κοριτσίστικη φωνή από κάποιο δρόμο πιο πέρα ,για μένα όμως τότε ήταν η φωνή σου που με καλούσε, έδινα σημασία στα όνειρά μου, προσπαθούσα να τα αποκρυπτογραφήσω , άλλα τα θεωρούσα προφητικά όταν μου έδιναν ένα φως, μια ελπίδα.

Πέρασα εκεί σχεδόν έναν μήνα. Όλο ομίχλη και βροχή .Έπρεπε να φύγω, δεν είχε νόημα να σε ψάχνω άλλο. Περπατούσα για τελευταία φορά κάτω από τα δέντρα που έσταζαν υγρασία εκεί στο δασάκι, τότε ήταν που σκέφτηκα πως περπατούσα στις όχθες του Αχέροντα, ναι έτσι σκέφτηκα και ξαφνικά είδα τον εαυτό μου από μακριά. Πως είχα καταντήσει θεέ μου .Μια σκυφτή αδύνατη γυναίκα που δεν όριζε καλά το βήμα της . Έσερνα τα πόδια μου ,στην πραγματικότητα δεν ήθελα να περπατάω, ήθελα να αφηνόμουν εκεί στο βρεγμένο χώμα και να τελείωνα. Με είχε κουράσει ο φόβος που ένιωθα για σένα ,δεν άντεχα τις νύχτες , δεν άντεχα την αναμονή, όλο φοβόμουν πως θα μάθαινα κάτι κακό, τότε εκεί στο δασάκι ήταν που σκέφτηκα για πρώτη φορά πως δεν με αγαπούσες. Κάθισα κι εγώ δεν ξέρω πόση ώρα ακουμπισμένη στον κορμό ενός δέντρου κι εκείνο που μουρμούριζα ήταν αυτό. Η αλήθεια είναι πως δεν την νοιάζει για μένα, η αλήθεια είναι πως δεν με αγαπάει. Ήξερες πως ήμουν μόνη μου πως δεν είχα κανέναν άλλον άνθρωπο δικό μου κι όμως… .Ξανάρθε στο μυαλό μου η σκέψη πως περπατούσα στις όχθες του Αχέροντα Και περίεργο σαν να ξαλάφρωσε η ψυχή μου.. Κανένα μαρτύριο δεν είναι ατελείωτο, μουρμούρισα, όλα μπορούν να τελειώσουν. Δεν θα το έκανα εγώ , όλα θα γινόταν μόνα τους, ήσυχα όπως έγιναν. Τον τελευταίο καιρό δεν κλείδωνα την πόρτα του σπιτιού ήμουν τόσο σίγουρη πως το τέλος πλησίαζε. Θέλω να σου πω πως είχα μια έξοδο πολύ ειρηνική, θέλω να σου πω πως εκείνη τη νύχτα το μόνο που ήθελα ήταν εσύ να τα καταφέρεις καλύτερα από μένα κι έτσι όπως ήταν όλα ήσυχα, κι έτσι όπως χανόμουν άκουσα φωνές, παιδικές φωνές στο σπίτι μας..

-Μάνα θέλω να σε αγκαλιάσω, θέλω να σε αγγίξω.

Κι είχε η φωνή της κόρης της τόση απόγνωση , τόσο σπαραγμό που φοβήθηκε. Δεν ήθελε να έχει τη δική της πορεία κι ενώ είχε πιστέψει πως όλα είχαν σβήσει μέσα της όταν είδε τα χέρια της ν’ απλώνονται στην νύχτα θυμήθηκε ξανά την τρυφερότητα, την αγάπη..

-Ελένη, Ελένη. Μη λυπάσαι άλλο πια. Όταν πας στο σπίτι ,στο σπίτι μας, εκεί στον κήπο εκείνον τον καιρό φύτεψα μια καρυδιά. Το ήξερα , το προαισθανόμουν ότι δε θα σε ξανάβλεπα, δε θα σε αγκάλιαζα ποτέ πια. Μια ολόκληρη μέρα φύτευα αυτή την καρυδιά. Τη νύχτα κοιμήθηκα πλάι της και σ΄ ονειρεύτηκα Εκεί να πας και να την κρατήσεις όσο μπορείς περισσότερο μέσα στα χέρια σου. Εκεί άφησα τον εαυτό μου για να μπορέσουμε να αγκαλιαστούμε και πάλι

Μη λυπάσαι άλλο. Μη λυπάσαι… Την άλλη φορά που θα περάσω από δω θέλω να δω φώτα μέσα στο σπίτι σου, θέλω ν΄ ακούσω μουσική , μουσική χαρούμενη αλλά κάπου-κάπου θα ήθελα να μου βάζεις ν’ ακούω το κομμάτι από την Tosca του Puccini ..e Lucevan Le Stelle

Η Ελένη σηκώθηκε.

-Μάνα περίμενε.

Σε λίγο ακουγόταν μέσα στη νύχτα το κομμάτι που της άρεσε. Η Ελένη είχε γυρίσει πάλι στη βεράντα κι άκουσε τη μάνα της ν’ απομακρύνεται σαν ένα απαλό φύσημα του αέρα κι άφηνε πίσω της ένα μικρό χαρούμενο γέλιο.

Δε θα τελειώσω αυτή την ιστορία ,δε θα βάλω για τίτλο αυτό που σκέφτηκα στην αρχή «…Κατά μόνας ειμί εγώ έως αν παρέλθω…»βλέπεις έχω και αδυναμία στις εκκλησιαστικές ρήσεις, άλλη ιστορία κι αυτό. Θέλω να την ξανασυναντήσω την Ελένη. Δεν θα διαλέξει αυτόν τον τίτλο ως απόφαση ζωής, είναι πολύ πληκτικές τέτοιες αποφάσεις, πρέπει πάντα ν’ αφήνεις ανοιχτές προοπτικές ακόμα και για τους γλυκείς Λεωνίδες.

Την παρακολουθώ τώρα τις νύχτες που βγαίνει αργά τις μικρές ώρες για να πάει βόλτα τα δύο ντόπερμαν. Φιγούρα δυνατή ξαναδιασχίζει τους δρόμους προτάσσοντας επιθετικά το στήθος της. Ανεμίζουν τα μαύρα μακριά της ρούχα και τα δυο σκυλιά παράξενοι σύντροφοι περπατούν κι αυτά αλλιώτικα με το κεφάλι ψηλά σαν μελλοντικοί νικητές.

Ροβίνα Άλμπα

ΜΑΖΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

2010-05-16T00:35:00.000+03:00

Ας το πούμε απλά. Δε γουστάρουμε να πάμε φαντάροι. Δε θέλουμε το στρατό ούτε για εμάς, ούτε για κανέναν. Μας απωθεί ένας μηχανισμός εξουσίας, ιεραρχίας, απόλυτης πειθαρχίας, παραλογισμού, ισοπέδωσης της προσωπικότητας, της διαφορετικότητας, της ιδιαιτερότητας. Ένας μηχανισμός που υπάρχει για να ασκεί βία προς τρίτους, αλλά και στους ίδιους τους “μετέχοντες” σε αυτόν.
Γνωρίζουμε τι ρόλο έχουν παίξει οι στρατοί ως σφαγείς της ιστορίας, κατακτητές, δυνάμεις κατοχής ή εσχάτως “ειρηνευτικές δυνάμεις” και “ανθρωπιστικές αποστολές”. Ξέρουμε και τα παράσημα του “δικού μας” εθνικού στρατού. Το ρόλο του στις δικτατορίες τόσο τις προπολεμικές όσο και κυρίως της επταετίας. Τις διεθνείς του αποστολές στην Ουκρανία, στην Κορέα, στη Βοσνία, το Κόσοβο, το Αφγανιστάν.
Αν υπάρχει κάποιο νόημα στη λέξη πατρίδα σίγουρα για εμάς δεν είναι το μίσος για το γείτονα Τούρκο, Μακεδόνισσα, Αλβανό κτλ. εργαζόμενο, μαθήτρια, φοιτητή που αναγκάζεται να καταπίνει τις αντίστοιχες αηδίες περί εθνικού συμφέροντος που μας ταΐζει και η εγχώρια άρχουσα τάξη και η στρατοκρατική κάστα (ευτυχώς αδύναμη και σε απαξίωση όσο ποτέ σε αυτή τη χώρα). Μας είναι ξεκάθαρο πως το μέτωπο σύγκρουσης που διαλέγουμε είναι ενάντια στο αφεντικό μας, στο λαμόγιο πολιτικό που μας κυβερνά, τους κεφαλαιοκράτες του τόπου που μας κοροϊδεύουν στα μούτρα, έναντια στον κάθε τύπου φασίστα της διπλανής πόρτας και όχι εναντίον των απέναντι (που η αμαρτία τους είναι απλά ότι γεννήθηκαν απέναντι).
Μας εξοργίζουν οι στρατιωτικές δαπάνες. Έχουμε δέκα χρόνια που τελειώσαμε το σχολείο, πολύ λίγα που βγάλαμε την όποια κάποια σχολή μας, μόλις (άλλα ήδη) 2-3 τουλάχιστον που μπήκαμε στην εργασία. Δεν προλάβαμε να ξεχάσουμε τις ελλείψεις στα προηγούμενα χρόνια σε δασκάλους, σε υποδομή, σε βιβλία και γενικά σε δυνατότητες. Κι έχουμε ήδη νιώσει στο πετσί μας την τρομοκρατία του βασικού μισθού, την αγωνία αν θα μας κολλήσουν ένσημα ή όχι, αφού (λέμε τώρα) μετά από πολύ κόπο γλιτώσαμε από την αγωνία αν θα έχουμε δουλειά. Την ίδια στιγμή τα αεροπλάνα του στρατού ψηλότερα και περισσότερα πετούν, οι φρεγάτες μακρύτερα πλέουν. Κανένας μπαμπούλας για εχθρούς του έθνους δεν μας πείθει για την ανάγκη αυτών των εξοπλισμών, και σίγουρα το δόγμα “για να έχεις ειρήνη, ετοιμάσου για πόλεμο” είναι από τα πιο άρρωστα που σκέφτηκε ποτέ ανθρώπου νους.
Μας κάθεται στο σβέρκο κι ο κοινωνικός ρόλος του στρατού. Ένα ακόμα κεφάλαιο στη γραμμικότητα της ζωής μας. Ένας χρόνος έξω από τον κόσμο, μακριά από όσα αγαπούμε, από όσα κάνουμε, από τους αγώνες μας. Κι αυτό γιατί «οι εμπειρίες από το στρατό είναι αξεπέραστες», «το κλίμα φανταστικό» (σχεδόν θλίψη προκαλούν αυτές οι ατάκες) και κυρίως γιατί θα γίνουμε (επιτέλους) άντρες. Ε, όχι, αν η αντροσύνη είναι αυτό που είστε, κρατήστε την για τον εαυτό σας, ας παραμείνουμε παιδιά, ας μπορούμε να αγγίξουμε και τη θηλυκή (ή όποια άλλη) πλευρά μας.
Τι νόημα έχει αν δε βγεις να το φωνάξεις;
Αισθανόμαστε αλληλέγγυοι με καθέναν που αρνείται την ένταξη στο στρατιωτικό μηχανισμό, που αμφισβητεί δια της απουσίας του ή της πάσης φύσεως διαφορετικής – εναλλακτικής στάσης του την υποχρεωτική στράτευση. Με αυτούς που βγάζουν τη γλώσσα και πηδούν από τη βάρκα ή διαλέγουν άλλο καράβι. Απλά δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει, αυτό που (μετά από πολλή σκέψη και κουβέντα) διαλέγουμε. Θαρρούμε πως είναι πια ώριμος ο καιρός να βγούμε και να αρνηθούμε τη στράτευση πολιτικά, δημόσια και ωραία. Πως χρειάζεται να σπάσει η σιωπή γύρω από το θέμα, να δημιουργηθεί ένα ρήγμα στο πλέγμα της βεβαιότητας πως “έτσι έχουν τα πράγματα” και της αφωνίας των σκέψεων ότι δεν είναι μόνο έτσι. Να μιλήσουμε ξεκάθαρα για κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης (σκεπτόμενοι διαρκώς την κατάργηση του στρατού ως τέτοιου), αρνούμενοι μαζί με αυτήν κάθε δικαίωμα του στρατού και του κράτους να μας την επιβάλλουν. Να κάνουμε σαφές και αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμά μας στην συνειδητή και “στρατευμένη” προσφορά του χρόνου, της διάθεσης, της γνώσης και της κάθε ικανότητάς μας στις κοινωνικές δράσεις και τα κοινωνικά πεδία που ιεραρχούμε υψηλότερα και στα οποίες γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε υδροκέφαλο μηχανισμό πως μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερο.
Χαιρόμαστε και γεμίζουμε δύναμη από τη συνάντησή μας και την αβίαστη απόφαση της συμπόρευσής μας. Βρεθήκαμε και ενώνουμε διαθέσεις και δυνάμεις για να κινηθούμε όχι, όπως θα μας προτιμούσαν, κατά μονάδες χαμένες στην επικαιρότητα και το χάος των γεγονότων, αλλά ως συλλογικότητες, μικρές ή μεγαλύτερες με αλληλεγγύη και αμοιβαία εμπιστοσύνη με λόγο επιθετικό και ξεκάθαρο.
Στις σειρές του Μαΐου και του Αυγούστου του 2010, κάποιοι ούτε θα παρουσιαστούμε, ούτε θα κρυφτούμε. Θα φορέσουμε καλοκαιρινά κι όχι παραλλαγή, θα κάνουμε κάμπινγκ κι όχι στρατόπεδο. Γνωρίζοντας τις ενδεχόμενες συνέπειες και αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες της επιλογής μας, θα αρνηθούμε το στρατιωτικό μας πεπρωμένο, διατηρώντας ακέραιη την πολιτική και κοινωνική μας υπόσταση.
Μάιος 2010
Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Γιάννενα-Κόρινθος,

Παναγιώτης Σιαβελής
Άγγελος Νικολόπουλος
Μόρις Ζαφειριάδης
Δημήτρης Σωτηρίου
Μενέλαος Εξίογλου
Ευάγγελος Ζώης
Σταύρος Κεφάλας

από http://www.antirrisies.gr/

ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

2010-05-06T00:13:00.000+03:00

οι δολοφόνοι “θρηνούν” τα θύματά τους
(για τον σημερινό τραγικό θάνατο 3 ανθρώπων)

Η μεγαλειώδης απεργιακή συγκέντρωση και πορεία σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου μετατράπηκε σε έναν κοινωνικό χείμαρο οργής. Τουλάχιστον 200 χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας στο δρόμο (εργαζόμενοι και άνεργοι, στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ντόπιοι και μετανάστες) επιχειρούσαν επί ώρες σε διαδοχικά κύματα να περικυκλώσουν και να καταλάβουν τη Βουλή. Οι δυνάμεις καταστολής σε πλήρη διάταξη στο γνώριμο ρόλο τους, αυτόν της προάσπισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο ναδίρ.

Αναμέσα σε όλα όμως, ένα περιστατικό τραγικό που καμιά λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει: 3 άνθρωποι νεκροί από αναθυμιάσεις στο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου που τυλίχθηκε στις φλόγες.

Το κράτος και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός συρφετός, χωρίς καμία αιδώ απέναντι στους νεκρούς και τους οικείους τους, μιλούν από την πρώτη στιγμή για δολοφόνους-κουκουλοφόρους, επιχειρώντας να αξιοποίησουν το συμβάν για να κατευνάσουν το ρεύμα κοινωνικής οργής που ξέσπασε, για να αποκαταστήσουν το κουρελιασμένο τους κύρος, για να επιβάλλουν ξανά τον αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, για να καταστείλλουν τις εστίες κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για το λόγο αυτό τις τελευταίες ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις επελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν προχωρήσει σε εκατοντάδες προσαγωγές και έχουν εισβάλει με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην αναρχική κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαϊμη και στο “στέκι μεταναστών” στην Τσαμαδού προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (και οι δυο χώροι στα Εξάρχεια). Την ίδια στιγμή, η απειλή της βίαιης αστυνομικής εκκένωσης επικρέμμεται πάνω και από τους υπόλοιπους αυτοοργανωμένους χώρους (καταλήψεις και στέκια) μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί εισβολών για τη συλλήψη των “δολοφόνων”.

Οι κυβερνήτες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, το πολιτικό προσωπικό, τα τηλεφερέφωνα και οι έμμισθοι κονδυλοφόροι επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να καθάρουν το καθεστώς τους και να εγκληματοποιήσουν τους αναρχικούς και κάθε ακηδεμόνευτη φωνή αγώνα. Λες και υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αυτοί που επιτέθηκαν στην τράπεζα να γνώριζαν πως μέσα υπήρχαν άνθρωποι και ωστόσο να την πυρπόλησαν (εφόσον ισχύει το επίσημο σενάριο). Μάλλον μπερδεύουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους με τους εαυτούς τους, που χωρίς κανένα ενδοιασμό παραδίδουν ολόκληρη την κοινωνία στην πιο βαθιά λεηλασία και υποδούλωση, που υποδεικνύουν στους πραιτοριανούς τους να χτυπάνε ανενδοίαστα και να πυροβολούν στο ψαχνό, που οδήγησαν 3 ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία εβδομάδα λόγω χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός δολοφόνος, ο πραγματικός αυτουργός του σημερινού τραγικού θανάτου των 3 ανθρώπων είναι ο “κύριος” Βγενόπουλος, που με τους γνωστούς εργοδοτικούς εκβιασμούς (απειλή απόλυσης) ανάγκασε τους υπαλλήλους του σε ημέρα απεργίας να εργάζονται στα υποκαταστήματα της τράπεζάς του, ακόμα και σε αυτά, όπως της Σταδίου, απ’ όπου θα περνούσε η διαδήλωση. Εκβιασμοί που είναι γνώριμοι σε όλους όσοι βιώνουν καθημερινά την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς. Να δούμε, σήμερα, τι δικαιολογίες θα βρει να ξεφουρνίσει στους οικείους των θυμάτων και σε ολόκληρη την κοινωνία (με το γνωστό σιχαμένο μελιστάλαχτο και σοβαροφανές ύφος του) αυτός ο μεγαλοκεφαλαιούχος, που ορισμένα καθεστωτικά κέντρα τον προωθούν για επόμενο πρωθυπουργό σε κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” μετά την αναμενόμενη ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Αν μπορεί μια απεργία δίχως προηγούμενο να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορεί μια διαδήλωση δίχως προηγούμενο, σε μια κοινωνική κρίση δίχως προηγούμενο, να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορούν ανοιχτοί κοινωνικοί, ζωντανοί και δημόσιοι χώροι να θεωρηθούν δολοφόνοι…

Αν μπορεί το κράτος να απαγορεύει την κυκλοφορία και να επιτίθεται σε διαδηλωτές με το πρόσχημα να συλλάβει δολοφόνους…

Αν μπορεί ο Βγενόπουλος να κρατάει έγκλειστους εργαζόμενους μέσα σε μια τράπεζα, κατ’ εξοχήν κοινωνικό εχθρό και στόχο επίθεσης των διαδηλωτών…

…είναι γιατί η εξουσία, ο κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος, θέλει να καταστείλει στη γέννησή της μια εξέγερση που αμφισβητεί τη λύση μιας ακόμα πιο βάναυσης επίθεσης στην κοινωνία, μιας ακόμα μεγαλύτερης κοινωνικής λεηλασίας από το κεφάλαιο, μιας ακόμα πιο διψασμένης αφαίμαξής μας.

…είναι γιατί το μέλλον της εξέγερσης δε χωρά πολιτικούς και αφεντικά, αστυνομία και ΜΜΕ.

…είναι γιατί πίσω από την πολυδιαφημισμένη “μοναδική” τους λύση, υπάρχει η λύση που δε μιλάει για ρυθμούς ανάπτυξης και ανεργία, αλλά για αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και ανθρώπινες σχέσεις.

Ας κοιταχτούν λοιπόν ανάμεσά τους τα φυράματα της εξουσίας και του κεφαλαίου, οι παρατρεχάμενοι και οι λακέδες τους για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ζωής, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας. Και σήμερα και πάντα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

από την ανοιχτή συνέλευση του απογεύματος 5/5/2010

στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2010 - ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΦΙΑΣΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

2010-05-04T14:28:00.000+03:00

Αναδημοσιεύουμε από το διαδίκτυο 2 καταγγελτικές επιστολές ανθρώπων που συμμετείχαν στο διαγωνισμό του 'Καφενείου των Ιδεών', Σικελιανά 2005 και 2006

Επιστολή 1
Συνέβησαν κι αυτά τα όμορφα σήμερα στην απονομή βραβείων του «καφενείου των ιδεών» στη Σαλαμίνα, μέσα στα πλαίσια του Πανελλήνιου Διαγωνισμού «Σικελιανά 2006» όπου εκτός των άλλων ευτράπελων, αναγκαστήκαμε όλοι μας να πληρώσουμε χαράτσι των 10 ευρώ για την απόκτηση του βραβείου μας, εφόσον σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες του διαγωνισμού κέρδισαν τουλάχιστον ένα βραβείο, αρκετοί από αυτούς και δεύτερο και τρίτο, αφού οι κατηγορίες των λογοτεχνημάτων που βραβεύτηκαν ήταν υπερβολικά πολλές! Η απαράδεκτη εκδήλωση της απονομής των βραβείων, ξεκίνησε στις 10.30 το πρωί και ολοκληρώθηκε στις 14.00 το μεσημέρι και κατά τη διάρκεια αυτής, μοιράζονταν σωρηδόν βραβεία ποίησης, πεζογραφημάτων, δοκιμίων, παραμυθιών και έργων εικαστικής τέχνης. Περιττό να σας πω, πως πήγα στην εκδήλωση για να βραβευτώ με το πρώτο βραβείο ποίησης, για το ποίημά μου «Ένας Άγγελος» και τελικά βραβεύτηκα με το πρώτο βραβείο «ανένταχτης ποίησης» για κάποιο ποίημα με τον τίτλο «Αναμενόμενη έπαρση» που φυσικά ΔΕΝ είναι δικό μου.

Επιχείρησα να διαμαρτυρηθώ στον πρόεδρο του σωματίου για το λάθος, με ρώτησε αν το ποίημά μου είχε κάποιο τίτλο ή ήταν «άτιτλο» (ενώ σαν πρόεδρος του συλλόγου και της κριτικής επιτροπής, μάλλον θα έπρεπε να έχει κατάσταση με τα έργα που η επιτροπή ξεχώρισε) και τελικά μου πρότεινε να αναγράψω σε ένα χαρτάκι τα στοιχεία μου, ώστε το σωστό βραβείο με τον ακριβή τίτλο να μου ταχυδρομηθεί στο σπίτι (σημειώνω εδώ πως πλήρωσα 10 ευρώ χαράτσι για το βραβείο, συν τα έξοδα του καραβιού για να περάσω απέναντι από τον Πειραιά στη Σαλαμίνα).
Μόλις επιχείρησα να γράψω τα στοιχεία μου και τον τίτλο του ποιήματος εκ νέου, ο εκπρόσωπος του οργανισμού Unesco που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου, μου απηύθυνε τον λόγο, λέγοντάς μου, «νεαρέ όχι τώρα, στο τέλος θα έρθεις, μετά την διαδικασία» με αρκετά έντονο ύφος μπορώ να πω.

Τελικά έφυγα απογοητευμένος, γιατί μάλλον δεν είχα λόγο να παραμείνω περισσότερο, σε μια τόσο γελοία εκδήλωση με πληρωμένα διπλώματα και βραβεία για όλους, (να σημειώσω ακόμα ότι το χαρτάκι του προέδρου της επιτροπής ήταν γεμάτο από λάθος ονόματα και λάθος τίτλους έργων), πήρα βέβαια στα χέρια μου το λανθασμένο βραβείο σαν αποδεικτικό της αθλιότητας ορισμένων επιτροπών που πασχίζουν να προβληθούν,
και μόλις επέστρεψα στο σπίτι, έστειλα ένα γραπτό μήνυμα στο πρόεδρο της επιτροπής στο κινητό του τηλέφωνο που αναγράφεται στην ειδοποίηση του βραβείου μου, ότι αν μέσα στην εβδομάδα δεν έχω στα χέρια μου το σωστό βραβείο εφόσον το πλήρωσα, θα αναγκαστώ να καταφύγω με καταγγελία μου στα μέσα ενημέρωσης για την όλη διοργάνωση στη Σαλαμίνα, και σίγουρα ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ!

Γιώργος Σ. Κόκκινος
Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2006

-------------------------------------------------------------

Επιστολή 2

Θα ήθελα κι εγώ συντόμως να καταθέσω την εμπειρία μου από τη Σαλαμίνα πέρσι….τα Σικελιανά 2005 δηλαδή….
Με κάλεσαν να παραλάβω το 3ο βραβείο “ποίησης προβληματισμού” για το ποίημά μου “Ντόπιγκ” Ήταν πραγματικά μια παρωδία…
Ακόμη και η επιστολή που μου έστειλαν για να με καλέσουν ήταν γεμάτη λάθη, πρόχειρα γραμμένη. Κι εκεί γινόταν ένας χαμός. Χορευτικά συγκροτήματα, άκυρες καταστάσεις και ό κάθε άσχετος ανέβαινε στο βήμα και ΄’ελεγε ότι ήθελε. Όλοι εκτός από τους βραβευθέντες. Μας βασάνιζαν 2 ολόκληρες μέρες παρακαλώ…. και σεβασμός στην τέχνη 0.
Εννοείται πως δεν άντεξα να κάτσω και να παρακολουθήσω αυτό το βασανιστήριο.
Τώρα γιατί τα δίνουν όλα αυτά τα βραβεία και τι νόημα έχει δεν καταλαβαίνω. Και θέλω να πιστεύω ότι όποιος πάει για μια φορά στη Σαλαμίνα, αν σέβεται τον εαυτό του, δεν κάνει το λάθος να ξαναπάει…
Θα ήθελα όμως να πως ότι δε συμβαίνει το ίδιο παντού…σε όλους τους ποιητικούς διαγωνισμούς, εννοώ. Έχω τύχει και σε συμπαθητικές βραδιές όπου ένιωσα ζεστά και είχα την τύχη να γνωρίσω ενδιαφέροντα άτομα.

Χριστίνα Πασχάλη

Οι παραπάνω εντυπώσεις-καταγγελίες αντλήθηκαν από το Ποιείν, 20 Δεκ., 2006

(Για περισσότερα δες εδώ)

EΒΛΙΑ ΤΣΕΛΕΜΠΙ

2010-04-30T15:15:00.000+03:00

Από τους πρώτους περιηγητές που επισκέφτηκαν τη Σαλαμίνα, σύμφωνα με τα γραπτά κείμενα, ήταν ο τούρκος Εβλιά Τσελεμπί. Γεννήθηκε γύρα στα 1610 από πατέρα έμπορο και μητέρα σκλάβα. Μεγαλώνοντας μελέτησε το κοράνι και, μάλιστα, λέγεται πως είχε τόσο ωραία φωνή, ώστε ο ίδιος ο σουλτάνος τον καλούσε συχνά στο παλάτι για να απαγγείλει αποσπάσματα.

Γύρω στα 1660 πραγματοποιεί το ταξίδι του στην Ελλάδα. Τη χρονιά αυτή, εξαιτίας μιας σοροκάδας, αποβιβάζεται απ' το πλοίο του στα Σελήνια και μένει εκεί για λίγες ώρες. Έτσι του δίνεται η ευκαιρία να παρατηρήσει το τοπίο και να μας δώσει λίγες πληροφορίες για την τότε διοικητική οργάνωση του νησιού. Ας δούμε το απόσπασμα:

Πλεύσαμε για είκοσι περίπου μίλια και φτάσαμε στο νησί Κελούρ (Κούλουρη). Ανάμεσα στο Κελούρ και το Εζντέρ-λιμανί (Πειραιάς, κατά λέξη "του δράκου το λιμάνι", λόγω των δύο μαρμάρινων λεόντων που υπήρχαν στην είσοδό του), υπάρχει ένα μικρό νησάκι, που λέγεται: Χράμι (Ψυττάλεια). Το Χράμι είναι τόσο κοντά στο Εζντέρ-λιμανί - ούτε δύο μίλια αλάργα - που κάθε πρωί ακούγεται το λάλημα του κόκκορα. Ανάμεσα στα δύο νησιά, η θάλασσα έχει αρκετό βάθος, ώστε να μπορούν να περνάνε με άνεση τα πλοία. Το νησί Κελούρ είναι ξεχωριστός ναχιές (κοινότητα) του καζά (επαρχία) της Αθήνας, αλλά οι φόροι που εισπράττονται από εκεί αποτελούν εισόδημα του Καπουδάν Πασά (ναύαρχος του τουρκικού στόλου). Είναι κατάφυτο από δέντρα, κυρίως πεύκα και δρεις. Από μερικά σημεία της ακτής απέχει μόνο ένα μίλι κι η θάλασσα είναι ρηχή: μόλις που φτάνει τις τέσσερις με πέντε οργιές. Ο ναχιές έχει μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Μπροστά σ' αυτήν την εκκλησία αράζουν όλα τα πλεούμενα που φτάνουν στο νησί. Τα πόσιμα και τα ποτιστικά νερά βρίσκονται στις δασώδεις χαράδρες του εσωτερικού του. Αποκεί, με πολύ κόπο - γιατί ο καιρό ήταν ανάποδος και φυσούσε ψυχρός αέρας - καταφέραμε να γυρίσουμε στο Εζντέρ-λιμανί. Την ίδια ώρα που φτάσαμε εμείς είχανε φτάσει και δύο ισπανικά ντελίνια (τύπος πλοίου) και χαιρετούσαν με κανονιοβολισμούς το βοεβόδα (τοποτηρητής) και τους Φράγκους προξένους. Αργότερα κι αφού ξεμπαρκάρανε, οι καπετάνιοι προσφέρανε στις αρχές πολλά και πλούσια δώρα. Την άλλη μέρα, αποχαιρετώντας τους φίλους και τους γνωστούς, εγώ ο άσημος περιηγητής, ξαναπήρα το δρόμο μου.

Τα βιογραφικά του Εβλία Τσελεμπί και το απόσπασμα προέρχονται από το βιβλίο "Εβλία Τσελεμπί", Ταξίδι στην Ελλάδα, Έρευνα Ν. Χειλαδάκης, εκδόσεις ΕΚΑΤΗ.